Wij willen jullie vanuit een wit & winters Canada een heel fijne Kerst wensen en het allerbeste voor 2011.
The best things in life,
are not things.
Tijs, Jacqueline, Martin & Rens
donderdag 23 december 2010
zaterdag 27 november 2010
Kerstsfeer
Zo met een dik pak sneeuw buiten en al veel huizen versierd met lichtjes en overal klinkt kerstmuziek : we komen echt in de kerstsfeer!
Sinterklaas is nu eenmaal geen bekendheid in Canada, dus dat vieren we niet meer sinds we hier wonen. We doen het nu met de kerstman.
Wat ik wel nog altijd doe, elk jaar op 5 december, dan bak ik pepernoten. Jongens vinden dat ook nog steeds leuk om te doen, maar zijn alle andere tradities rond 5 december gelukkig vergeten ;0).
Anyway. Vandaag gaan we lekker onder het genot van heerlijke kerstmuziek het huis al een beetje in kerstsfeer brengen. De boom, die we altijd zelf gaan kappen in het bos, die komt later. Nu is het vooral de lichtjes buiten, de kerstkrans aan de deur en wat 'spulletjes' in huis. Mijn drie heren vinden die geurkaarsjes natuurlijk helemaal niks, maar zij hebben hun lichtjes buiten en ik lekker binnen. Allemaal wat.
Gek eigenlijk. Ik vond kerst in NL altijd maar zo, zo. Liedjes op de radio over "I'm dreaming of a white Christmas" en "Walking in a Winter Wonderland", vond ik altijd een beetje overdreven en belachelijk. Maar als je dan echt in een mooi winter wonderland leeft en je bijna zeker weet dat je een witte kerst zal hebben, dan worden dat soort liedjes toch een stuk echter. Begrijp je wat ik bedoel?
Op een of andere manier is het kerstgevoel echter.
Nu hoop ik dat mijn ouders ook een echt kerstgevoel krijgen, als ze op 1e kerstdag uit het vliegtuig stappen hier in Canada. Hun eerste kerst in Canada. I'm dreaming of a white christmas........
Sinterklaas is nu eenmaal geen bekendheid in Canada, dus dat vieren we niet meer sinds we hier wonen. We doen het nu met de kerstman.
Wat ik wel nog altijd doe, elk jaar op 5 december, dan bak ik pepernoten. Jongens vinden dat ook nog steeds leuk om te doen, maar zijn alle andere tradities rond 5 december gelukkig vergeten ;0).
Anyway. Vandaag gaan we lekker onder het genot van heerlijke kerstmuziek het huis al een beetje in kerstsfeer brengen. De boom, die we altijd zelf gaan kappen in het bos, die komt later. Nu is het vooral de lichtjes buiten, de kerstkrans aan de deur en wat 'spulletjes' in huis. Mijn drie heren vinden die geurkaarsjes natuurlijk helemaal niks, maar zij hebben hun lichtjes buiten en ik lekker binnen. Allemaal wat.
Gek eigenlijk. Ik vond kerst in NL altijd maar zo, zo. Liedjes op de radio over "I'm dreaming of a white Christmas" en "Walking in a Winter Wonderland", vond ik altijd een beetje overdreven en belachelijk. Maar als je dan echt in een mooi winter wonderland leeft en je bijna zeker weet dat je een witte kerst zal hebben, dan worden dat soort liedjes toch een stuk echter. Begrijp je wat ik bedoel?
Op een of andere manier is het kerstgevoel echter.
Nu hoop ik dat mijn ouders ook een echt kerstgevoel krijgen, als ze op 1e kerstdag uit het vliegtuig stappen hier in Canada. Hun eerste kerst in Canada. I'm dreaming of a white christmas........
dinsdag 23 november 2010
Rotonde
Het volgende is een waargebeurd verhaal in High River - Canada.
Zonder dollen. Echt gebeurd.
In september krijgen wij een brief van de gemeente met de mededeling dat er na lang overleg en allerlei bijeenkomsten en enquetes er nu groen licht is voor het aanleggen van een rotonde in High River. De hoofdweg in High River wordt verbreed en op een druk kruispunt komt nu een rotonde. Bij de brief zit een brochure van de AMA (de canadeese ANWB) met instructies voor het rijden op een rotonde. Met plaatjes.
Het is echt waar. Met meer dan verbazing lees ik het allemaal. Uitleg over het rijden op een rotonde en wie er wanneer voorrang heeft enz. De verbazing maakt plaats voor een lachbui. Wat zot. Maar dit is nog maar het begin.....
Ondanks de vele bijeenkomsten van de gemeente en de enquetes, zijn heel veel inwoners van ons dorp in shock. Niet vanwege de rij-instructies, nee vanwege het feit dat er een rotonde komt. Het is een schande. Rotondes zijn levensgevaarlijk. En rotondes zijn heel lastig voor het verkeer. En rotondes zijn zo mogelijk nog gevaarlijker voor voetgangers. En hoe moeten fietsers de rotonde oversteken? Echt, er komt geen einde aan de ingezonden brieven in onze High River Times. Heel belangrijk onderdeel van het 'gevecht' is het feit dat de rotonde zooo groot is dat het een deel van de parkeerplaats van DE hamburgertent in High River in beslag gaat nemen (nee, niet McDonalds, ik heb het hier over echte hamburgers). De Hitchin' Post (zoals deze hamburgertent heet) is een zeer bekende & geliefde plek in High River en daar mag de gemeente niet aankomen. De protesten zijn niet van de lucht. Onvoorstelbaar.
Maar de gemeente belooft de Hitchin' Post een ander stuk grond aan de andere kant van het terrein en de rotonde wordt toch nog aangelegd.
Een week voordat de rotonde officieel in gebruik genomen gaat worden, krijgen we weer een folder in de bus van de AMA (jeweetwel, die ANWB club) en ditmaal is het voor een - echt het is bijna niet te geloven - maar het is voor rotonde-rijles. Er is op een ander terrein in High River een rotonde nagebouwd/getekend op de grond en mensen kunnen hier les krijgen in hoe ze moeten rijden op onze nieuwe rotonde. Die AMA is echt een geweldige organisatie voor het actief houden van je lachspieren.
Heerlijk om dan te vertellen dat er overal in NL rotondes zijn (waar niet, kan je je beter afvragen) en dat het echt heel makkelijk is en een betere doorstroming van het verkeer betekent.
Maar nog steeds (2 weken nadat de rotonde in gebruik is genomen) staan er 'boze' brieven in de krant en bellen er nog steeds mensen naar de radio om te 'klagen'. Zonde van je energie, zou ik zo zeggen.
Wij hebben er in ieder geval hartelijk om gelachen.
Zonder dollen. Echt gebeurd.
In september krijgen wij een brief van de gemeente met de mededeling dat er na lang overleg en allerlei bijeenkomsten en enquetes er nu groen licht is voor het aanleggen van een rotonde in High River. De hoofdweg in High River wordt verbreed en op een druk kruispunt komt nu een rotonde. Bij de brief zit een brochure van de AMA (de canadeese ANWB) met instructies voor het rijden op een rotonde. Met plaatjes.
Het is echt waar. Met meer dan verbazing lees ik het allemaal. Uitleg over het rijden op een rotonde en wie er wanneer voorrang heeft enz. De verbazing maakt plaats voor een lachbui. Wat zot. Maar dit is nog maar het begin.....
Ondanks de vele bijeenkomsten van de gemeente en de enquetes, zijn heel veel inwoners van ons dorp in shock. Niet vanwege de rij-instructies, nee vanwege het feit dat er een rotonde komt. Het is een schande. Rotondes zijn levensgevaarlijk. En rotondes zijn heel lastig voor het verkeer. En rotondes zijn zo mogelijk nog gevaarlijker voor voetgangers. En hoe moeten fietsers de rotonde oversteken? Echt, er komt geen einde aan de ingezonden brieven in onze High River Times. Heel belangrijk onderdeel van het 'gevecht' is het feit dat de rotonde zooo groot is dat het een deel van de parkeerplaats van DE hamburgertent in High River in beslag gaat nemen (nee, niet McDonalds, ik heb het hier over echte hamburgers). De Hitchin' Post (zoals deze hamburgertent heet) is een zeer bekende & geliefde plek in High River en daar mag de gemeente niet aankomen. De protesten zijn niet van de lucht. Onvoorstelbaar.
Maar de gemeente belooft de Hitchin' Post een ander stuk grond aan de andere kant van het terrein en de rotonde wordt toch nog aangelegd.
Een week voordat de rotonde officieel in gebruik genomen gaat worden, krijgen we weer een folder in de bus van de AMA (jeweetwel, die ANWB club) en ditmaal is het voor een - echt het is bijna niet te geloven - maar het is voor rotonde-rijles. Er is op een ander terrein in High River een rotonde nagebouwd/getekend op de grond en mensen kunnen hier les krijgen in hoe ze moeten rijden op onze nieuwe rotonde. Die AMA is echt een geweldige organisatie voor het actief houden van je lachspieren.
Heerlijk om dan te vertellen dat er overal in NL rotondes zijn (waar niet, kan je je beter afvragen) en dat het echt heel makkelijk is en een betere doorstroming van het verkeer betekent.
Maar nog steeds (2 weken nadat de rotonde in gebruik is genomen) staan er 'boze' brieven in de krant en bellen er nog steeds mensen naar de radio om te 'klagen'. Zonde van je energie, zou ik zo zeggen.
Wij hebben er in ieder geval hartelijk om gelachen.
Winter in Alberta
Hoi,
Vorige week was het ineens, van de ene dag op de andere, winter in Alberta. Dik pak sneeuw en -15 graden. Ondanks de extra tijd die we nu kwijt zijn aan een oprit schoonvegen (en soms schrapen) en aan de extra laag kleding die aan moet, gaat ons hart toch weer sneller kloppen bij het zien van zo'n geweldige laag dikke sneeuw. Zo mooi : de sneeuw overal - alles wit, de knal blauwe lucht en zon. Toppie.
Maarrrr, het werd wel steeds kouder, en zelfs te koud voor deze tijd van het jaar. Van het weekend was het -25. Ja, je kan dan nog steeds naar buiten, maar het is frisjes, zeg maar.
En vandaag bereikten we dan een record. Vandaag (23 november) was Calgary de twee na koudste plek op aarde. Met -33 graden waren we net een paar graden warmer dan Antarctica (-38). Ja, het was koud vandaag. Dat het snot in je neus bevriest op het moment dat je naar buiten stapt. Maar nog niet koud genoeg dat je niet buiten kunt vertoeven. Goede winterjas en sneeuwbroek is echt genoeg.
Komend weekend voorspellen ze 0 graden, wat na -33 gewoon tropisch is. Dat is ook Alberta.
Wij genieten nog steeds volop.
Vorige week was het ineens, van de ene dag op de andere, winter in Alberta. Dik pak sneeuw en -15 graden. Ondanks de extra tijd die we nu kwijt zijn aan een oprit schoonvegen (en soms schrapen) en aan de extra laag kleding die aan moet, gaat ons hart toch weer sneller kloppen bij het zien van zo'n geweldige laag dikke sneeuw. Zo mooi : de sneeuw overal - alles wit, de knal blauwe lucht en zon. Toppie.
Maarrrr, het werd wel steeds kouder, en zelfs te koud voor deze tijd van het jaar. Van het weekend was het -25. Ja, je kan dan nog steeds naar buiten, maar het is frisjes, zeg maar.
En vandaag bereikten we dan een record. Vandaag (23 november) was Calgary de twee na koudste plek op aarde. Met -33 graden waren we net een paar graden warmer dan Antarctica (-38). Ja, het was koud vandaag. Dat het snot in je neus bevriest op het moment dat je naar buiten stapt. Maar nog niet koud genoeg dat je niet buiten kunt vertoeven. Goede winterjas en sneeuwbroek is echt genoeg.
Komend weekend voorspellen ze 0 graden, wat na -33 gewoon tropisch is. Dat is ook Alberta.
Wij genieten nog steeds volop.
zondag 12 september 2010
Zomer 2010
De zomer van 2010 was onze 4e zomer in Canada. En die was anders.
Allereerst was het weer anders dan de voorgaande zomers. In 1 woord : natter. Hadden wij voorgaande zomers eigenlijk geen drup regen, deze zomer hadden wij wel wat drupjes. Dit betekent overigens niet dat het 'alleen maar regent'. Nee, gewoon af en toe een bui, en daarna wel weer de zon. Maar wij zijn inmiddels gewend aan warme, zonnige en droge zomers en dat was dit jaar dus niet zo. Niks aan te doen. Op de dagen dat het droog moest zijn (rodeo, tent opzetten op vakantie; en weer aftuigen, enz) was het droog, dus niks te klagen.
De schommelingen in temperatuur, die we vooral zien in de winter, hadden we nu ook in de zomer. Van 14 graden, naar 30, naar 19, naar 28. Houdt je scherp, zullen we maar zeggen.
Anders was ook het feit dat dit jaar voor het eerst mijn ouders niet naar Canada kwamen. Dus elkaar niet echt gesproken en ze kwamen hier altijd in de zomer om leuke dingen met de jongens te doen in hun (eindeloos lange) zomervakantie, en dat was dus ook dit jaar niet het geval. Jammer.
Konden zij overigens niets aan doen, want zij vierden dit voorjaar hun 50 jarig huwelijksfeest en je kan geld nu eenmaal maar 1 keer uitgeven. Maar gemist hebben we ze wel.
Zo komen we dan ook bij het volgende feit dat anders was : de leeftijd van Martin en Rens. Te oud voor kamp, bedoel ik dan. En te jong voor een baantje. Dus precies de goede leeftijd om je werkelijkwaar dood te vervelen. Twee maanden vrij van school is ook niet te overzien zo lang. Beide jongens kennen nu inmiddels 500 verschillende posities om op de bank te hangen. Zucht. Geen kabel meer (dus geen televisie) en maar een half uur per dag de computer (tijdklok).... tjee, wat moet je dan? Naar buiten? Stom! Fietsen? Duh! Hond uitlaten? Moetdat?! Eten klaarmaken? Ik heb al gegeten! Kamer opruimen? Nah, nergens voor nodig!
En er waren wel zaken waar ze enthousiast voor gemaakt konden worden (schutting verven, vissen, vakantieplannen maken, etc), maar als er dan verteld werd wat de voorbereidingen inhielden (schuren/plamuren/schoonmaken, visdraad uit de knoop halen, lijstjes maken,etc), was het natuurlijk veel minder leuk. Nog een zucht.
Naast onze vakantie in juli, had ik wel af en toe een middag vrij en porde hen dan wel op en dan doken we in de rivier, in een winkel voor schoolspullen of in een middag lang spelletje Monopoly.
En heeel af en toe kwamen ze op de radio helpen, of zaagsel vegen bij Tijs op de zaak.
Nou ja, we hebben het, alle vier, overleefd.
Ook een verschil met andere jaren, was het feit dat Tijs zowaar langer dan 1 dag vrij heeft genomen. Wij zijn een week weg geweest. En echt weg geweest van de bewoonde wereld. Kamperen in het wild, in Waterton (zuid-Alberta), zonder bereik van mobieltje. Tijs had een beetje afkick-verschijnselen op de eerste dag van de vakantie, maar het onbereikbaar zijn wende toch snel.
En we hebben een heerlijke week gehad in Waterton. De Rockies zijn hier ruiger en door het grote meer bij Waterton Town ziet het er weer heel anders uit dan elders in de bergen. Ook zijn hier veel wilde bloemen, wat dan weer mooie plaatjes geeft. En je hebt hier veel meer beren. In totaal hebben we er zeker 7 gezien. Waaronder een moederbeer met 3 kleintjes. En dat is een unicuum, want beren hebben meestal maar 2 jongen. Erg leuk & bijzonder om te zien. Op een avond (net voor de schemering - de beste tijd om wildlife te spotten) rijden we langzaam op de weg van de camping naar het dorp en Martin zegt dat ie een ezel ziet. Een ezel? We rijden een stukje terug en turen naar de plek die Martin aanwijst. En daar staat dan een moose (eland)! Hij loopt op van die lange benen het water in. Apart beest hoor.
We hebben veel gewandeld, gelezen, gepraat, geslapen, spelletjes gedaan, foto's gemaakt. De 3 mannen hebben zelfs een grote berg beklommen. Ik ga niet mee omdat iemand op de hond moet passen ...... ;o)
Deze zomer krijgen we bezoek vanuit NL, van mensen die we alleen maar kennen via internet. Twee gezinnen die ook in Canada willen wonen en die zich komen orienteren. Via e-mails al kennis gemaakt met elkaar, maar nu gaan we elkaar dan in levende lijve ontmoeten. En het blijft heerlijk om anderen dit mooie land te laten zien en vooral die plekjes die voor ons speciaal zijn, en waar de gemiddelde toerist niet komt. Het ene gezin nemen we mee naar Cataract Creek en Cat Creek en het andere gezin leiden we naar Blue Rock en Sheep River Falls. Voor ons een van de mooiste plekjes in onze achtertuin (Kananaskis). We zijn trots op 'ons' land en showen het graag.
Zoals gezegd, de zomer was anders dan andere jaren. Niet slechter of beter, gewoon anders. Ik vond het heerlijk dat we een keer echt op vakantie zijn geweest, maar vakantie in Canada betekent hooguit een week of anderhalf vrij. Vier weken vrij en dan lekker naar Spanje, Frankrijk of Italie is gewoon niet de norm. Ja, dat missen we wel, een 'echte' zomervakantie. Onze eerste zomer in dit land was ik nog niet aan het werk en toen was ik dus wel de hele zomer thuis, maar Tijs had toen net een baan gevonden, dus die had geen vrij. Sindsdien is er een baan gekomen waarbij je nu eenmaal maar 10 dagen per jaar vrij krijgt en voor Tijs is het weer anders, zo met een eigen zaak.
Maar we klagen niet. Vanaf volgend jaar heb ik 15 dagen vrij (wow) en met al mijn overuren, kom ik wel aan 20 dagen en met de zaak gaat het steeds beter, dus we hebben goede hoop.
Allereerst was het weer anders dan de voorgaande zomers. In 1 woord : natter. Hadden wij voorgaande zomers eigenlijk geen drup regen, deze zomer hadden wij wel wat drupjes. Dit betekent overigens niet dat het 'alleen maar regent'. Nee, gewoon af en toe een bui, en daarna wel weer de zon. Maar wij zijn inmiddels gewend aan warme, zonnige en droge zomers en dat was dit jaar dus niet zo. Niks aan te doen. Op de dagen dat het droog moest zijn (rodeo, tent opzetten op vakantie; en weer aftuigen, enz) was het droog, dus niks te klagen.
De schommelingen in temperatuur, die we vooral zien in de winter, hadden we nu ook in de zomer. Van 14 graden, naar 30, naar 19, naar 28. Houdt je scherp, zullen we maar zeggen.
Anders was ook het feit dat dit jaar voor het eerst mijn ouders niet naar Canada kwamen. Dus elkaar niet echt gesproken en ze kwamen hier altijd in de zomer om leuke dingen met de jongens te doen in hun (eindeloos lange) zomervakantie, en dat was dus ook dit jaar niet het geval. Jammer.
Konden zij overigens niets aan doen, want zij vierden dit voorjaar hun 50 jarig huwelijksfeest en je kan geld nu eenmaal maar 1 keer uitgeven. Maar gemist hebben we ze wel.
Zo komen we dan ook bij het volgende feit dat anders was : de leeftijd van Martin en Rens. Te oud voor kamp, bedoel ik dan. En te jong voor een baantje. Dus precies de goede leeftijd om je werkelijkwaar dood te vervelen. Twee maanden vrij van school is ook niet te overzien zo lang. Beide jongens kennen nu inmiddels 500 verschillende posities om op de bank te hangen. Zucht. Geen kabel meer (dus geen televisie) en maar een half uur per dag de computer (tijdklok).... tjee, wat moet je dan? Naar buiten? Stom! Fietsen? Duh! Hond uitlaten? Moetdat?! Eten klaarmaken? Ik heb al gegeten! Kamer opruimen? Nah, nergens voor nodig!
En er waren wel zaken waar ze enthousiast voor gemaakt konden worden (schutting verven, vissen, vakantieplannen maken, etc), maar als er dan verteld werd wat de voorbereidingen inhielden (schuren/plamuren/schoonmaken, visdraad uit de knoop halen, lijstjes maken,etc), was het natuurlijk veel minder leuk. Nog een zucht.
Naast onze vakantie in juli, had ik wel af en toe een middag vrij en porde hen dan wel op en dan doken we in de rivier, in een winkel voor schoolspullen of in een middag lang spelletje Monopoly.
En heeel af en toe kwamen ze op de radio helpen, of zaagsel vegen bij Tijs op de zaak.
Nou ja, we hebben het, alle vier, overleefd.
Ook een verschil met andere jaren, was het feit dat Tijs zowaar langer dan 1 dag vrij heeft genomen. Wij zijn een week weg geweest. En echt weg geweest van de bewoonde wereld. Kamperen in het wild, in Waterton (zuid-Alberta), zonder bereik van mobieltje. Tijs had een beetje afkick-verschijnselen op de eerste dag van de vakantie, maar het onbereikbaar zijn wende toch snel.
En we hebben een heerlijke week gehad in Waterton. De Rockies zijn hier ruiger en door het grote meer bij Waterton Town ziet het er weer heel anders uit dan elders in de bergen. Ook zijn hier veel wilde bloemen, wat dan weer mooie plaatjes geeft. En je hebt hier veel meer beren. In totaal hebben we er zeker 7 gezien. Waaronder een moederbeer met 3 kleintjes. En dat is een unicuum, want beren hebben meestal maar 2 jongen. Erg leuk & bijzonder om te zien. Op een avond (net voor de schemering - de beste tijd om wildlife te spotten) rijden we langzaam op de weg van de camping naar het dorp en Martin zegt dat ie een ezel ziet. Een ezel? We rijden een stukje terug en turen naar de plek die Martin aanwijst. En daar staat dan een moose (eland)! Hij loopt op van die lange benen het water in. Apart beest hoor.
We hebben veel gewandeld, gelezen, gepraat, geslapen, spelletjes gedaan, foto's gemaakt. De 3 mannen hebben zelfs een grote berg beklommen. Ik ga niet mee omdat iemand op de hond moet passen ...... ;o)
Deze zomer krijgen we bezoek vanuit NL, van mensen die we alleen maar kennen via internet. Twee gezinnen die ook in Canada willen wonen en die zich komen orienteren. Via e-mails al kennis gemaakt met elkaar, maar nu gaan we elkaar dan in levende lijve ontmoeten. En het blijft heerlijk om anderen dit mooie land te laten zien en vooral die plekjes die voor ons speciaal zijn, en waar de gemiddelde toerist niet komt. Het ene gezin nemen we mee naar Cataract Creek en Cat Creek en het andere gezin leiden we naar Blue Rock en Sheep River Falls. Voor ons een van de mooiste plekjes in onze achtertuin (Kananaskis). We zijn trots op 'ons' land en showen het graag.
Zoals gezegd, de zomer was anders dan andere jaren. Niet slechter of beter, gewoon anders. Ik vond het heerlijk dat we een keer echt op vakantie zijn geweest, maar vakantie in Canada betekent hooguit een week of anderhalf vrij. Vier weken vrij en dan lekker naar Spanje, Frankrijk of Italie is gewoon niet de norm. Ja, dat missen we wel, een 'echte' zomervakantie. Onze eerste zomer in dit land was ik nog niet aan het werk en toen was ik dus wel de hele zomer thuis, maar Tijs had toen net een baan gevonden, dus die had geen vrij. Sindsdien is er een baan gekomen waarbij je nu eenmaal maar 10 dagen per jaar vrij krijgt en voor Tijs is het weer anders, zo met een eigen zaak.
Maar we klagen niet. Vanaf volgend jaar heb ik 15 dagen vrij (wow) en met al mijn overuren, kom ik wel aan 20 dagen en met de zaak gaat het steeds beter, dus we hebben goede hoop.
donderdag 9 september 2010
Yep, we leven nog
Gewoon even een teken van leven.
Nu de zomervakantie voorbij is, en we weer in een ritme komen, ga ik hierbij plechtig beloven dat ik ongelooflijk mijn best ga doen om mijn blog up to date te houden. Ik ga heeeel veeel stukjes schrijven, zodat jullie tenminste echt op de hoogte zijn.
Wat gaat komen :
Zomer 2010 (een verslag van onze zomer)
Rens (zoals beloofd komt er absoluut een verslag over Rens)
Rotonde (dit laat ik nog lekker vaag, maar het wordt een goeie!)
Michael (verslag van het concert)
Radio (rotte allemaal dom en idioot - organisatie = verslag van mijn recente ervaringen op mijn werk)
Tijs
Dus, hou het in de gaten. Er komt van alles aan!!
Nu ga ik me weer even gedragen op mijn werk.
'Spreek' jullie snel.
Nu de zomervakantie voorbij is, en we weer in een ritme komen, ga ik hierbij plechtig beloven dat ik ongelooflijk mijn best ga doen om mijn blog up to date te houden. Ik ga heeeel veeel stukjes schrijven, zodat jullie tenminste echt op de hoogte zijn.
Wat gaat komen :
Zomer 2010 (een verslag van onze zomer)
Rens (zoals beloofd komt er absoluut een verslag over Rens)
Rotonde (dit laat ik nog lekker vaag, maar het wordt een goeie!)
Michael (verslag van het concert)
Radio (rotte allemaal dom en idioot - organisatie = verslag van mijn recente ervaringen op mijn werk)
Tijs
Dus, hou het in de gaten. Er komt van alles aan!!
Nu ga ik me weer even gedragen op mijn werk.
'Spreek' jullie snel.
donderdag 3 juni 2010
Martin
Ja, een stukje helemaal over Martin. Er is namelijk veel over Martin te vertellen en hij maakt veel mee.
Allereerst is Martin dit schooljaar natuurlijk op de Middle School, en niet meer op de 'school voor kleine kinderen'. Dat was al een hele verbetering, vond Martin. Toen we het '10 minuten gesprek' hadden met de juf in oktober, vertelde zij ons dat ze Martin wat meer opdrachten ging geven, want ze had toch wel sterk het gevoel dat Martin zich verveelde. Halleleja!! Eindelijk een leerkracht die ziet wat ik al jaren roep. En ik bedoel echt niet dat ik vind dat mijn zoon een genie is (verre van), maar ik weet wel dat Martin erg over dingen nadenkt en graag dingen wil weten en wil uitzoeken en meer wil doen (dat ie de 'waarom-fase' nooit is ontgroeid, zeg maar). Dit zag (en ziet) zijn juf dus ook en ze is gelijk begonnen met Martin veel voorbereidend werk voor de lessen te laten doen. Klinkt alsof ze het erg makkelijk voor zichzelf ging maken, maar hoe dan ook : Martin vindt het geweldig. En ze doet het ook op een leuke manier, zodat Martin niet gelijk het lieverdje van de juf is (want dat was wel mijn angst). Dus Martin ging thuis veel zaken op de computer uitzoeken en kreeg vooral met wiskunde extra sommen te doen. Gewoon om hem goed bezig te houden. En we zagen hem groeien.
In april hadden we weer een gesprek met de juf. En tijdens dit gesprek stelde de juf voor dat Martin volgend schooljaar maar in de "Pre-Advanced Placement Program" moet. Dit betekent dat Martin wel gewoon in Grade 7 zit, maar in een klas met alleen maar leerlingen die graag verder willen en meer willen leren en zo. Een klas vol martins dus. Dit is een programma dat hij dan zal volgen tot aan de universiteit. Dus, als hij dat wil, zal hij altijd in een pre advanced placement klas zitten op de Middle School en op de Highschool. We hebben een aparte informatie avond op school hierover en we hebben een gesprek met Martin. Hij wil zeker de uitdaging aangaan en dus geven we hem op voor deze aparte klas. Maar dat gaat niet zomaar. Martin moet een CV opstellen over wat hij bereikt heeft tot nu toe, waarom hij aan dit programma wil deelnemen en wat zijn doelen zijn voor de komende 2 jaar. Daarnaast moeten de ouders een brief schrijven over hun bereidheid om hun kind te helpen en over hun verwachtingen van de school en van hun kind. We moeten daar echt wel even een avond voor gaan zitten. Het voelt ontzettend goed dat dit zo serieus wordt aangepakt. Maar het belangrijkste gevoel is dat we ontzettend trots zijn.
In mei moet Martin een spreekbeurt houden voor de klas. Hij kiest voor het onderwerp : de verschillen tussen Canada en Nederland. Eerst eens brainstormen over welke verschillen er allemaal zijn en dan eens kijken welke we gaan gebruiken. Martin maakt een lijst en die is onder te verdelen in de verschillen in -feiten, -sport, -school, -dagelijks leven. Hij oefent een beetje en gaat dan de spreekbeurt voor de klas houden. Juf vindt het onderwerp wel interessant, maar wil niet dat Martin het opleest. Nog een paar keer echt oefenen en dan mag hij nog een keer zijn spreekbeurt geven. Van elke klas mogen er 2 leerlingen hun spreekbeurt nog een keer doen voor de hele school, en Martin wordt uitgekozen, samen met nog een meisje uit zijn klas, om hun klas te vertegenwoordigen in deze 'wedstrijd'. Martin is erg zenuwachtig maar wordt toch nog 2e (van alle leerlingen van grade 6). En met foto in de krant!
Vanavond was het Kunst Festival op school en Martin moest optreden. Alle leerlingen van Grade 6 gaven een concert. We zijn er heen geweest en het is verbazingwekkend hoe goed dat allemaal al klinkt. Ze spelen allemaal pas sinds september op trompet of saxofoon of dwarsfluit of klarinet etc. En geen saaie liedjes, maar nummers van Queen en "Eye of the Tiger" (van de Rocky film). Ha, en nog herkenbaar ook. Martin speelt trompet en wil dat volgend jaar ook blijven doen en wil dan zelfs lid worden van de school band. Wie had dat nou gedacht?
Verder kan ik nog vertellen dat Martin weer op tennisles zit en al een paar keer met Tijs is wezen tennissen hier in High River op de buitenbaan. Dat hij naar school fietst, maar het toch ook wel erg lekker vindt om mee te rijden met mij als ik met de auto ga. Dat hij dan al vroeg op school is geeft niet want dan duikt hij de bibliotheek in (goh, wat klinkt dat toch nerderig).
En als laatste meld ik dan nog dat Martin graag architect wil worden en laatst een ontwerp heeft gemaakt voor een 'bird hotel'. Na alles op papier te hebben gezet en getekend, gaat ie samen met Tijs het hotel ook echt maken. Het wordt een enorm gebouw met 3 kamertjes met ieder een eigen vogel ingang en een gang en terras. Op het terras is een waterbak en een voederbak. Alles geverfd en toen in elkaar gezet en op een paal in de tuin. En zowaar constateerden we vanmorgen dat in alle drie de kamers 'bezoek' zit in de vorm van mussen. Ze zijn er echt nestjes aan het bouwen en dat is gewedig om te zien. En elke ochtend serveert Martin hen een ontbijtje van wat vogelzaad en broodkruimels.
Okay, Martin wil graag architect worden, maar soms denken we dat ie liever kapper wordt, want hij heeft nu al 3 keer zijn eigen haar geknipt. Of hij wordt een soort zakenman, want hij heeft voor alle drie de keren wel geld gekregen voor zijn stomme actie. Rare weddenschap hoor.
Volgende keer een verslag over Rens.
Allereerst is Martin dit schooljaar natuurlijk op de Middle School, en niet meer op de 'school voor kleine kinderen'. Dat was al een hele verbetering, vond Martin. Toen we het '10 minuten gesprek' hadden met de juf in oktober, vertelde zij ons dat ze Martin wat meer opdrachten ging geven, want ze had toch wel sterk het gevoel dat Martin zich verveelde. Halleleja!! Eindelijk een leerkracht die ziet wat ik al jaren roep. En ik bedoel echt niet dat ik vind dat mijn zoon een genie is (verre van), maar ik weet wel dat Martin erg over dingen nadenkt en graag dingen wil weten en wil uitzoeken en meer wil doen (dat ie de 'waarom-fase' nooit is ontgroeid, zeg maar). Dit zag (en ziet) zijn juf dus ook en ze is gelijk begonnen met Martin veel voorbereidend werk voor de lessen te laten doen. Klinkt alsof ze het erg makkelijk voor zichzelf ging maken, maar hoe dan ook : Martin vindt het geweldig. En ze doet het ook op een leuke manier, zodat Martin niet gelijk het lieverdje van de juf is (want dat was wel mijn angst). Dus Martin ging thuis veel zaken op de computer uitzoeken en kreeg vooral met wiskunde extra sommen te doen. Gewoon om hem goed bezig te houden. En we zagen hem groeien.
In april hadden we weer een gesprek met de juf. En tijdens dit gesprek stelde de juf voor dat Martin volgend schooljaar maar in de "Pre-Advanced Placement Program" moet. Dit betekent dat Martin wel gewoon in Grade 7 zit, maar in een klas met alleen maar leerlingen die graag verder willen en meer willen leren en zo. Een klas vol martins dus. Dit is een programma dat hij dan zal volgen tot aan de universiteit. Dus, als hij dat wil, zal hij altijd in een pre advanced placement klas zitten op de Middle School en op de Highschool. We hebben een aparte informatie avond op school hierover en we hebben een gesprek met Martin. Hij wil zeker de uitdaging aangaan en dus geven we hem op voor deze aparte klas. Maar dat gaat niet zomaar. Martin moet een CV opstellen over wat hij bereikt heeft tot nu toe, waarom hij aan dit programma wil deelnemen en wat zijn doelen zijn voor de komende 2 jaar. Daarnaast moeten de ouders een brief schrijven over hun bereidheid om hun kind te helpen en over hun verwachtingen van de school en van hun kind. We moeten daar echt wel even een avond voor gaan zitten. Het voelt ontzettend goed dat dit zo serieus wordt aangepakt. Maar het belangrijkste gevoel is dat we ontzettend trots zijn.
In mei moet Martin een spreekbeurt houden voor de klas. Hij kiest voor het onderwerp : de verschillen tussen Canada en Nederland. Eerst eens brainstormen over welke verschillen er allemaal zijn en dan eens kijken welke we gaan gebruiken. Martin maakt een lijst en die is onder te verdelen in de verschillen in -feiten, -sport, -school, -dagelijks leven. Hij oefent een beetje en gaat dan de spreekbeurt voor de klas houden. Juf vindt het onderwerp wel interessant, maar wil niet dat Martin het opleest. Nog een paar keer echt oefenen en dan mag hij nog een keer zijn spreekbeurt geven. Van elke klas mogen er 2 leerlingen hun spreekbeurt nog een keer doen voor de hele school, en Martin wordt uitgekozen, samen met nog een meisje uit zijn klas, om hun klas te vertegenwoordigen in deze 'wedstrijd'. Martin is erg zenuwachtig maar wordt toch nog 2e (van alle leerlingen van grade 6). En met foto in de krant!
Vanavond was het Kunst Festival op school en Martin moest optreden. Alle leerlingen van Grade 6 gaven een concert. We zijn er heen geweest en het is verbazingwekkend hoe goed dat allemaal al klinkt. Ze spelen allemaal pas sinds september op trompet of saxofoon of dwarsfluit of klarinet etc. En geen saaie liedjes, maar nummers van Queen en "Eye of the Tiger" (van de Rocky film). Ha, en nog herkenbaar ook. Martin speelt trompet en wil dat volgend jaar ook blijven doen en wil dan zelfs lid worden van de school band. Wie had dat nou gedacht?
Verder kan ik nog vertellen dat Martin weer op tennisles zit en al een paar keer met Tijs is wezen tennissen hier in High River op de buitenbaan. Dat hij naar school fietst, maar het toch ook wel erg lekker vindt om mee te rijden met mij als ik met de auto ga. Dat hij dan al vroeg op school is geeft niet want dan duikt hij de bibliotheek in (goh, wat klinkt dat toch nerderig).
En als laatste meld ik dan nog dat Martin graag architect wil worden en laatst een ontwerp heeft gemaakt voor een 'bird hotel'. Na alles op papier te hebben gezet en getekend, gaat ie samen met Tijs het hotel ook echt maken. Het wordt een enorm gebouw met 3 kamertjes met ieder een eigen vogel ingang en een gang en terras. Op het terras is een waterbak en een voederbak. Alles geverfd en toen in elkaar gezet en op een paal in de tuin. En zowaar constateerden we vanmorgen dat in alle drie de kamers 'bezoek' zit in de vorm van mussen. Ze zijn er echt nestjes aan het bouwen en dat is gewedig om te zien. En elke ochtend serveert Martin hen een ontbijtje van wat vogelzaad en broodkruimels.
Okay, Martin wil graag architect worden, maar soms denken we dat ie liever kapper wordt, want hij heeft nu al 3 keer zijn eigen haar geknipt. Of hij wordt een soort zakenman, want hij heeft voor alle drie de keren wel geld gekregen voor zijn stomme actie. Rare weddenschap hoor.
Volgende keer een verslag over Rens.
Feestje
Paar weken terug zaten wij in het zonnetje in de tuin met Martin te praten over zijn 12e verjaardag en hoe we dat gingen vieren. Zo lekker buiten zittend komen we op het leuke idee om met een paar van Martin z'n vrienden te gaan kamperen. Alleen de mannen.
Helemaal enthousiast maakt Martin een uitnodiging voor Martin's Rocky Mountain Camp Out voor het weekend van 29 en 30 mei. Er zullen 3 vrienden van Martin komen voor een heerlijk weekend kamperen bij Etherington Creek (klein uurtje bij ons vandaan - in the Rocky Mountains). Zo gezegd, zo gedaan!
Eeeeh. Zo gezegd, zo gepland, maar zo niet gedaan.
De week voor Martin zijn verjaardag wordt het langzaam kouder. Nog geen man overboord - de stoere mannen kunnen daar wel tegen. Maar langzaam kouder gaat over in erg koud en op de donderdag voor het 'feestweekend' gaat het zelfs sneeuwen. Tjee, wat nu? We houden de moed er nog in tot zaterdag morgen, maar moeten dan helaas vast stellen dat kamperen gewoon onverantwoord is met sneeuw en maar 2 graden 's nachts. Hebben wij wel een plan B? De jongens worden over een paar uur hier afgezet.....
Het is dan misschien wat frisjes om in een tent te slapen, maar we kunnen er nog wel op uit voor een lekkere hike en spelen in de sneeuw en dan slapen de jongens gewoon hier in de basement. Dat vindt Martin ook goed en zo gebeurde het dus dat zijn vrienden word afgezet bij ons thuis met slaapzakken en luchtbedden en ook met winterjassen en sneewlaarzen. Het is verdorie eind mei! Nou ja. Dat mag de pret toch niet drukken. En dat doet het ook zeker niet. De jongens hebben het reuze naar hun zin.
Ze gaan met Tijs een wandeling maken naar Whiskey Lake (dat ligt voorbij Turner Valley; uurtje bij ons vandaan, in Kananaskis Country), ze houden een sneeuwballen gevecht, een katapult-schiet wedstrijd, hamburgers en hot dogs eten van de BBQ en aan een stokkie boven het vuur en ze maken foto's bij de waterval van Sheep River Falls. Ze komen opgetogen om 6 uur weer terug. Even wat films halen bij de videotheek en met pizza en cola voor de buis. Als de 2e film is afgelopen vallen ze eigenlijk wel om van de slaap en dus gaat het licht uit en 'kamperen' de jongens in de basement. De volgende ochtend pas om half 9 wakker en na lekker aanrommelen, verrassen we dan de canadese jongens met wentelteefjes voor het ontbijt. Ze kijken er eerst wel raar naar, maar als we er dan wat basterd suiker op doen en ze laten proeven, krijgen we de wentelteefjes natuurlijk niet meer aangesleept. Om goed 12 uur gaan we de jongens dan naar huis brengen. Iedereen heeft het reuze naar het zin gehad!!
Helemaal enthousiast maakt Martin een uitnodiging voor Martin's Rocky Mountain Camp Out voor het weekend van 29 en 30 mei. Er zullen 3 vrienden van Martin komen voor een heerlijk weekend kamperen bij Etherington Creek (klein uurtje bij ons vandaan - in the Rocky Mountains). Zo gezegd, zo gedaan!
Eeeeh. Zo gezegd, zo gepland, maar zo niet gedaan.
De week voor Martin zijn verjaardag wordt het langzaam kouder. Nog geen man overboord - de stoere mannen kunnen daar wel tegen. Maar langzaam kouder gaat over in erg koud en op de donderdag voor het 'feestweekend' gaat het zelfs sneeuwen. Tjee, wat nu? We houden de moed er nog in tot zaterdag morgen, maar moeten dan helaas vast stellen dat kamperen gewoon onverantwoord is met sneeuw en maar 2 graden 's nachts. Hebben wij wel een plan B? De jongens worden over een paar uur hier afgezet.....
Het is dan misschien wat frisjes om in een tent te slapen, maar we kunnen er nog wel op uit voor een lekkere hike en spelen in de sneeuw en dan slapen de jongens gewoon hier in de basement. Dat vindt Martin ook goed en zo gebeurde het dus dat zijn vrienden word afgezet bij ons thuis met slaapzakken en luchtbedden en ook met winterjassen en sneewlaarzen. Het is verdorie eind mei! Nou ja. Dat mag de pret toch niet drukken. En dat doet het ook zeker niet. De jongens hebben het reuze naar hun zin.
Ze gaan met Tijs een wandeling maken naar Whiskey Lake (dat ligt voorbij Turner Valley; uurtje bij ons vandaan, in Kananaskis Country), ze houden een sneeuwballen gevecht, een katapult-schiet wedstrijd, hamburgers en hot dogs eten van de BBQ en aan een stokkie boven het vuur en ze maken foto's bij de waterval van Sheep River Falls. Ze komen opgetogen om 6 uur weer terug. Even wat films halen bij de videotheek en met pizza en cola voor de buis. Als de 2e film is afgelopen vallen ze eigenlijk wel om van de slaap en dus gaat het licht uit en 'kamperen' de jongens in de basement. De volgende ochtend pas om half 9 wakker en na lekker aanrommelen, verrassen we dan de canadese jongens met wentelteefjes voor het ontbijt. Ze kijken er eerst wel raar naar, maar als we er dan wat basterd suiker op doen en ze laten proeven, krijgen we de wentelteefjes natuurlijk niet meer aangesleept. Om goed 12 uur gaan we de jongens dan naar huis brengen. Iedereen heeft het reuze naar het zin gehad!!
donderdag 27 mei 2010
Drie Jaar
Vandaag, 28 mei, is het precies 3 jaar geleden dat wij enkele reis vlogen naar ons nieuwe thuisland : Canada.
En thuis voelen we ons hier zeker. Vanaf die eerste stap op het vliegveld, vanaf de eerste keer in ons nieuwe huis, vanaf het moment dat we de buren ontmoetten, kennis maakten met andere bewoners in High River, handen schudden met nieuwe collega's en je je inkoopt in een bedrijf. Je ergens thuis voelen komt vanuit je hart. Met hart en ziel hebben wij ons gestort op dit nieuwe avontuur, op onze nieuwe start.
Vaak was dat mooi, soms erg vermoeiend en heel af en toe moeilijk.
Mooi is het feit dat je zoveel ruimte hebt om je heen - hetgeen ook ruimte in je hoofd geeft. Mooi zijn de bergen - op een uurtje afstand; de prachtige natuur; de lieve mensen. Mooi voelen ook de ongekende mogelijkheden in werk en school en leven. Ik voel me mooier van binnen door te leven in een land waar men minder snel oordeelt, open staat voor de medemens, mij accepteert zoals ik ben. Mooi is de relatie tussen Tijs en mij, die door dit avontuur alleen maar sterker is geworden. Mooi is het om te zien hoe Martin veranderde in een zelfverzekerde knul; en hoe Rens geniet van bergen klimmen & de top bereiken.
Vermoeiend waren de eerste bezoekjes aan de supermarkt (tjonge jonge : wat een enorme winkels), de eerste uitnodigingen voor feestjes (wat wordt er van ons verwacht?), het constant zoeken naar dingen die zo vanzelfsprekend waren. Vermoeiend is ook het opbouwen van een nieuw leven, een nieuwe vriendenkring. Vermoeiend is het vinden van de juiste engelse woorden als je een werknemer flink moet aanspreken op iets, als je een vriendin wilt troosten die net haar man verloren heeft.
Moeilijk is het feit dat Nederland en sommige inwoners zo ver weg zijn. Dat je dingen hebt gemist en gaat missen. Dat contacten anders worden, vervagen of verdwijnen. Moeilijk vind ik het feit dat ik alleen maar full time kan werken en daardoor ook full time van huis ben. Het is daarnaast ook moeilijk dat ik mijn baan niet altijd even leuk vind. En het is soms moeilijk te accepteren dat canadese kaas vies is, bloemen onbetaalbaar zijn, koffie hier altijd slappe drab is, mijn wasmachine mijn kleren nat maakt maar niet echt schoon, er geen thee met kaneel of mango is en dat verse groenten duur zijn en eigenlijk alleen beschikbaar in juli en augustus.
Na 3 jaar in dit prachtige land voelen wij ons meer dan thuis en voelen wij ons ook zeker Canadees. Zelfs zo erg dat wij vandaag onze aanvraag voor Canadian Citizenship op de bus hebben gedaan.
You need hands to build a house, but you need your heart to build a home.
Met hart en ziel aan iets nieuws beginnen. Geen twijfel en geen spijt. Het woord 'nieuw' houdt een belofte in. Onze nieuwe start beloofde een succes te worden en nu, na drie jaar, kunnen wij gerust zeggen dat we er een succes van hebben gemaakt. En we zullen het een succes laten blijven;dat beloof ik je!
En thuis voelen we ons hier zeker. Vanaf die eerste stap op het vliegveld, vanaf de eerste keer in ons nieuwe huis, vanaf het moment dat we de buren ontmoetten, kennis maakten met andere bewoners in High River, handen schudden met nieuwe collega's en je je inkoopt in een bedrijf. Je ergens thuis voelen komt vanuit je hart. Met hart en ziel hebben wij ons gestort op dit nieuwe avontuur, op onze nieuwe start.
Vaak was dat mooi, soms erg vermoeiend en heel af en toe moeilijk.
Mooi is het feit dat je zoveel ruimte hebt om je heen - hetgeen ook ruimte in je hoofd geeft. Mooi zijn de bergen - op een uurtje afstand; de prachtige natuur; de lieve mensen. Mooi voelen ook de ongekende mogelijkheden in werk en school en leven. Ik voel me mooier van binnen door te leven in een land waar men minder snel oordeelt, open staat voor de medemens, mij accepteert zoals ik ben. Mooi is de relatie tussen Tijs en mij, die door dit avontuur alleen maar sterker is geworden. Mooi is het om te zien hoe Martin veranderde in een zelfverzekerde knul; en hoe Rens geniet van bergen klimmen & de top bereiken.
Vermoeiend waren de eerste bezoekjes aan de supermarkt (tjonge jonge : wat een enorme winkels), de eerste uitnodigingen voor feestjes (wat wordt er van ons verwacht?), het constant zoeken naar dingen die zo vanzelfsprekend waren. Vermoeiend is ook het opbouwen van een nieuw leven, een nieuwe vriendenkring. Vermoeiend is het vinden van de juiste engelse woorden als je een werknemer flink moet aanspreken op iets, als je een vriendin wilt troosten die net haar man verloren heeft.
Moeilijk is het feit dat Nederland en sommige inwoners zo ver weg zijn. Dat je dingen hebt gemist en gaat missen. Dat contacten anders worden, vervagen of verdwijnen. Moeilijk vind ik het feit dat ik alleen maar full time kan werken en daardoor ook full time van huis ben. Het is daarnaast ook moeilijk dat ik mijn baan niet altijd even leuk vind. En het is soms moeilijk te accepteren dat canadese kaas vies is, bloemen onbetaalbaar zijn, koffie hier altijd slappe drab is, mijn wasmachine mijn kleren nat maakt maar niet echt schoon, er geen thee met kaneel of mango is en dat verse groenten duur zijn en eigenlijk alleen beschikbaar in juli en augustus.
Na 3 jaar in dit prachtige land voelen wij ons meer dan thuis en voelen wij ons ook zeker Canadees. Zelfs zo erg dat wij vandaag onze aanvraag voor Canadian Citizenship op de bus hebben gedaan.
You need hands to build a house, but you need your heart to build a home.
Met hart en ziel aan iets nieuws beginnen. Geen twijfel en geen spijt. Het woord 'nieuw' houdt een belofte in. Onze nieuwe start beloofde een succes te worden en nu, na drie jaar, kunnen wij gerust zeggen dat we er een succes van hebben gemaakt. En we zullen het een succes laten blijven;dat beloof ik je!
Duh?!
27 mei
Na weken van mooi weer, zonnetje, af en toe een buitje zodat de plantjes het blijven doen, weer zon, gemiddeld tussen 15 en 20 graden, korte broek in het weekend en zonder jas op de fiets.
En dan is het 27 mei. Het gaat regenen en langzaam verandert de regen in iets wits.
Sneeuw.
Het is niet te geloven, maar we hebben de sneeuwschuiver moeten pakken, de ruiten van de auto moeten schoonvegen, de sneeuwlaarzen moeten zoeken, zo ook muts en handschoenen.
Op 27 mei!!
Duh?!
Na weken van mooi weer, zonnetje, af en toe een buitje zodat de plantjes het blijven doen, weer zon, gemiddeld tussen 15 en 20 graden, korte broek in het weekend en zonder jas op de fiets.
En dan is het 27 mei. Het gaat regenen en langzaam verandert de regen in iets wits.
Sneeuw.
Het is niet te geloven, maar we hebben de sneeuwschuiver moeten pakken, de ruiten van de auto moeten schoonvegen, de sneeuwlaarzen moeten zoeken, zo ook muts en handschoenen.
Op 27 mei!!
Duh?!
maandag 17 mei 2010
Michael Buble
Toen wij midden in het proces voor de visum aanvraag zaten, was er een nummer op de radio (en in de hitlijsten) van een canadeese zanger en die zong het nummer "I want to go home". Dat nummer vonden wij zo mooi en zo toepasselijk op onze situatie, dat dat ons lijflied werd. Wij wilden immers ook naar ons 'home', in het land waar deze zanger vandaan kwam. De zanger is Michael Buble en in de afgelopen 3 jaar werden wij meer en meer fan van hem. Ja, zelfs zozeer dat wij nu net kaartjes hebben gekocht voor zijn concert hier in Calgary in augustus. Via de radio geregelde kaartjes. Yeah! Kunnen niet wachten.
woensdag 14 april 2010
Herdenken
Maandagmiddag (12 april) hadden wij de herdenkingsdienst voor onze vriend G. - zie vorig bericht- Dat is dus niet een begrafenis, maar een 'celebration of life'. En dat is erg mooi.
De bijeenkomst begon om 5 uur en om kwart voor 7 stonden we pas weer buiten. Ruim anderhalf uur gepraat en herinneringen opgehaald over de overledene, onder het genot van drinken en eten. Prachtig eerbetoon. Zijn 2 broers hadden een video gemaakt van allerlei foto's en films van en met G. en met muziek erbij en zo. Echt zeer indrukwekkend en precies zoals G was en zoals wij hem ook kenden : vol energie, graag een geintje uithalen, verkleed als kerstman kadootjes rondbrengen, kamperen en vooral veel buiten zijn met zijn vrouw, met de honden, met vrienden en familie. Ook waren er mensen die naar voren kwamen en iets vertelden over G. Herinneringen, herinneringen. En als je dat dan allemaal zo hoort en je weet hoe je zelf over hem dacht, dan is het des te moeilijker te begrijpen dat hij er niet meer is en vooral dat hij zelf heeft besloten om niet meer verder te leven. Een extra verdieping in je ongeloof.
Zijn vrouw leest hardop de brief voor die ze voor haar man heeft geschreven, na zijn zelfdoding. De woorden snijden door je ziel, door je huid heen naar je hart. Iedereen zit met kippenvel en tranen in de ogen (of op de wangen).
En de hele middag klinkt er geen enkel verwijt, oordeel, vraag of een boos woord. Dit is absoluut een eerbetoon aan G! Zowel Tijs als ik vinden het mooi, indrukwekkend, inspirerend en vooral zoals het zou moeten zijn.
Het mooiste is nog dat je op een of andere manier toch vrede gaat krijgen met de situatie. Niet dat we het ineens allemaal begrijpen, maar we hebben nu op een prachtige manier afscheid kunnen nemen van onze vriend en dat maakt veel van onze onrust goed.
De bijeenkomst begon om 5 uur en om kwart voor 7 stonden we pas weer buiten. Ruim anderhalf uur gepraat en herinneringen opgehaald over de overledene, onder het genot van drinken en eten. Prachtig eerbetoon. Zijn 2 broers hadden een video gemaakt van allerlei foto's en films van en met G. en met muziek erbij en zo. Echt zeer indrukwekkend en precies zoals G was en zoals wij hem ook kenden : vol energie, graag een geintje uithalen, verkleed als kerstman kadootjes rondbrengen, kamperen en vooral veel buiten zijn met zijn vrouw, met de honden, met vrienden en familie. Ook waren er mensen die naar voren kwamen en iets vertelden over G. Herinneringen, herinneringen. En als je dat dan allemaal zo hoort en je weet hoe je zelf over hem dacht, dan is het des te moeilijker te begrijpen dat hij er niet meer is en vooral dat hij zelf heeft besloten om niet meer verder te leven. Een extra verdieping in je ongeloof.
Zijn vrouw leest hardop de brief voor die ze voor haar man heeft geschreven, na zijn zelfdoding. De woorden snijden door je ziel, door je huid heen naar je hart. Iedereen zit met kippenvel en tranen in de ogen (of op de wangen).
En de hele middag klinkt er geen enkel verwijt, oordeel, vraag of een boos woord. Dit is absoluut een eerbetoon aan G! Zowel Tijs als ik vinden het mooi, indrukwekkend, inspirerend en vooral zoals het zou moeten zijn.
Het mooiste is nog dat je op een of andere manier toch vrede gaat krijgen met de situatie. Niet dat we het ineens allemaal begrijpen, maar we hebben nu op een prachtige manier afscheid kunnen nemen van onze vriend en dat maakt veel van onze onrust goed.
vrijdag 9 april 2010
Zelfmoord
Van alle ideeen die ik had voor mijn volgende blog (die veel te lang op zich liet wachten) had ik nooit gedacht dat ik deze titel zou gebruiken. Maar soms gaan dingen nu eenmaal anders dan gedacht.
In de bijna 3 jaar dat we hier nu wonen, hebben we al aardig wat vrienden gemaakt. Zo hadden wij vriendschap gesloten met een leuk stel, waarvan zij een oud-collega van mij was. We zagen elkaar niet super vaak, maar toch wel een paar keer per jaar. En altijd zijn die afspraken leuk en gezellig. En vanochtend krijg ik dan het bericht dat de man van dit stel niet meer leeft. Ik ben echt geschokt. Hoe kan dat toch? Ik denk aan auto ongeluk of zoiets. Dan vertelt de boodschapper van dit nieuws, dat hij zelfmoord heeft gepleegd. De schok wordt groter. En de verbijstering & ongeloof ook. Ach,eigenlijk passeren alle emoties de revue. Ik ben verdrietig voor mijn vriendin, die haar man kwijt is, op een afgrijselijke manier; ik ben verbaasd over het feit dat ik dit totaal niet van hem had verwacht; ik ben boos dat hij zijn vrouw op deze egoistische manier achterlaat; ik ben teleurgesteld dat we dus niet 'iets' hebben zien aankomen, seintjes gemist (niet dat ik me schuldig voel hoor, maar je gaat toch nadenken over gesprekken die we hebben gehad); maar ik voel me vooral verslagen.
Maandag is de herdenkingsdienst en daar gaan we samen heen. Ik hoop dat we ons allemaal kunnen losmaken van de zelfdoding en dat het inderdaad een herdenkingsdienst wordt over een lieve en zorgzame en energieke man.
In de bijna 3 jaar dat we hier nu wonen, hebben we al aardig wat vrienden gemaakt. Zo hadden wij vriendschap gesloten met een leuk stel, waarvan zij een oud-collega van mij was. We zagen elkaar niet super vaak, maar toch wel een paar keer per jaar. En altijd zijn die afspraken leuk en gezellig. En vanochtend krijg ik dan het bericht dat de man van dit stel niet meer leeft. Ik ben echt geschokt. Hoe kan dat toch? Ik denk aan auto ongeluk of zoiets. Dan vertelt de boodschapper van dit nieuws, dat hij zelfmoord heeft gepleegd. De schok wordt groter. En de verbijstering & ongeloof ook. Ach,eigenlijk passeren alle emoties de revue. Ik ben verdrietig voor mijn vriendin, die haar man kwijt is, op een afgrijselijke manier; ik ben verbaasd over het feit dat ik dit totaal niet van hem had verwacht; ik ben boos dat hij zijn vrouw op deze egoistische manier achterlaat; ik ben teleurgesteld dat we dus niet 'iets' hebben zien aankomen, seintjes gemist (niet dat ik me schuldig voel hoor, maar je gaat toch nadenken over gesprekken die we hebben gehad); maar ik voel me vooral verslagen.
Maandag is de herdenkingsdienst en daar gaan we samen heen. Ik hoop dat we ons allemaal kunnen losmaken van de zelfdoding en dat het inderdaad een herdenkingsdienst wordt over een lieve en zorgzame en energieke man.
zaterdag 23 januari 2010
Vlam
Deze week was de Olympische vlam in High River!!
Het was echt een geweldige belevenis en het voelde vooral heel bijzonder.
De Olympische vlam kwam om half 12 's middags aan in High River en maakte toen een tocht door het dorp en kwam een uur later aan op het grote plein voor het recreatiecentrum. Ik was er en met mij zo'n beetje het hele dorp. Duizenden mensen waren op de been. Op het plein, maar ook langs de route om de lopers met de fakkel voorbij te zien komen. Onze vroegere buurman was de loper van het laatste stuk en je zag gewoon de trots van zijn gezicht afspatten. In een wit Olympisch sportpak, met een witte muts en rode wanten (met de canadese vlag erop) droeg hij de fakkel het plein op en op het podium. Hij stak vervolgens een console aan, waardoor de vlam bleef branden op het podium. En toen zong mijn collega (zij heeft al enkele albums uitgebracht en is bij ons een dj op het country radio station) het volkslied. Kippenvel.
De presentator van de dag kwam op en heette ons allemaal welkom en riep toen : Are you proud to be a canadian?! En voor iemand die nadrukkelijk voor dit land heeft gekozen, is zo'n uitspraak, voorafgegaan door het volkslied, echt wel emotioneel. Ja, ik stond daar met tranen in mijn ogen. Gewoon vanwege alles. De unieke gebeurtenis van een Olympische vlam zien, met mijn dorpsgenoten op een plein, het volkslied, het trotse gevoel.
Het was allemaal overweldigend.
Een van de nieuwslezers bij ons op de radio is een beroemdheid in nieuwsland (Hij is ook nieuwslezer van het avondnieuws op de tv; zeg maar de Joop van Zijl/Philip Freriks van Alberta). Zijn naam is Darrel Janz en hij had met de Olympische vlam mogen lopen in Lethbridge (stad in het zuiden van Alberta) en hij kwam deze week 's ochtends op de radio MET de fakkel. Elke loper mag namelijk zijn fakkel houden. Het vuur wordt steeds doorgegeven, maar de fakkel mogen de lopers dus houden. En ik heb dus de fakkel mogen vasthouden! Echt super. Een grote witte fakkel met aan de voorkant het symbool van Vancouver 2010 en aan de achterkant een kleine Canadese vlag. Dat vlaggetje moet je tegen je hart houden. Ik vond het allemaal zeer bijzonder. Ik heb de Olympische vlam van dichtbij gezien en heb zowaar een van de fakkels mogen vasthouden.
Mooi moment!
Het was echt een geweldige belevenis en het voelde vooral heel bijzonder.
De Olympische vlam kwam om half 12 's middags aan in High River en maakte toen een tocht door het dorp en kwam een uur later aan op het grote plein voor het recreatiecentrum. Ik was er en met mij zo'n beetje het hele dorp. Duizenden mensen waren op de been. Op het plein, maar ook langs de route om de lopers met de fakkel voorbij te zien komen. Onze vroegere buurman was de loper van het laatste stuk en je zag gewoon de trots van zijn gezicht afspatten. In een wit Olympisch sportpak, met een witte muts en rode wanten (met de canadese vlag erop) droeg hij de fakkel het plein op en op het podium. Hij stak vervolgens een console aan, waardoor de vlam bleef branden op het podium. En toen zong mijn collega (zij heeft al enkele albums uitgebracht en is bij ons een dj op het country radio station) het volkslied. Kippenvel.
De presentator van de dag kwam op en heette ons allemaal welkom en riep toen : Are you proud to be a canadian?! En voor iemand die nadrukkelijk voor dit land heeft gekozen, is zo'n uitspraak, voorafgegaan door het volkslied, echt wel emotioneel. Ja, ik stond daar met tranen in mijn ogen. Gewoon vanwege alles. De unieke gebeurtenis van een Olympische vlam zien, met mijn dorpsgenoten op een plein, het volkslied, het trotse gevoel.
Het was allemaal overweldigend.
Een van de nieuwslezers bij ons op de radio is een beroemdheid in nieuwsland (Hij is ook nieuwslezer van het avondnieuws op de tv; zeg maar de Joop van Zijl/Philip Freriks van Alberta). Zijn naam is Darrel Janz en hij had met de Olympische vlam mogen lopen in Lethbridge (stad in het zuiden van Alberta) en hij kwam deze week 's ochtends op de radio MET de fakkel. Elke loper mag namelijk zijn fakkel houden. Het vuur wordt steeds doorgegeven, maar de fakkel mogen de lopers dus houden. En ik heb dus de fakkel mogen vasthouden! Echt super. Een grote witte fakkel met aan de voorkant het symbool van Vancouver 2010 en aan de achterkant een kleine Canadese vlag. Dat vlaggetje moet je tegen je hart houden. Ik vond het allemaal zeer bijzonder. Ik heb de Olympische vlam van dichtbij gezien en heb zowaar een van de fakkels mogen vasthouden.
Mooi moment!
zaterdag 9 januari 2010
Dubbel Feest
Vandaag, 9 januari, vieren wij dubbel feest. Vandaag is mijn verjaardag, maar we vieren ook dat Tijs en ik 12 en een half jaar getrouwd zijn. En via deze weg wil ik iedereen bedanken die aan 1 of aan beide heuglijke feiten heeft gedacht en mij/ons heeft gefeliciteerd.
En ik wil Anna en haar gezin bedanken voor de enorme bos bloemen die vanochtend hier bezorgd zijn. Met kaartje in het nederlands! Echt, een pracht boeket en Anna had helemaal gelijk : dat zouden we onszelf nooit kado doen. Bloemen zijn hier namelijk onbetaalbaar en als je dan toch een flink bedrag eraan besteed, is het zo'n lullig bosje. Nou, dat kunnen we absoluut niet zeggen over de waanzinnige bos die nu hier in de kamer staat. Ik was er ook helemaal ontroerd van. Dank jullie wel!
Wij gaan er zo nog even op uit. Dankzij de chinook is het weer behoorlijk opgewarmd en het is nu 7 graden boven nul en dat is na -32 van donderdag echt heel warm. Lekker even ergens de bossen in en na de wandeling wat drinken en eten.
In Canada doen ze trouwens niks aan 12 en een half jaar huwelijk. Iedereen keek er van op dat we dat vierden. Ja, zei ik, dat is de helft van 25, dus dan vier je je koperen huwelijksfeest als je 12 en een half jaar getrouwd bent. Nou, dat vinden ze dan toch wel weer 'die rare hollanders'. Mijn verjaardag hebben we gisteren wel op het werk gevierd met mijn favoriete snacks : pizzabroodjes, bbq chips en bros-chocolade-repen.
Ja, die rare canadezen eten 's ochtends om 10 uur gewoon chips en pizzabroodjes.
En ik wil Anna en haar gezin bedanken voor de enorme bos bloemen die vanochtend hier bezorgd zijn. Met kaartje in het nederlands! Echt, een pracht boeket en Anna had helemaal gelijk : dat zouden we onszelf nooit kado doen. Bloemen zijn hier namelijk onbetaalbaar en als je dan toch een flink bedrag eraan besteed, is het zo'n lullig bosje. Nou, dat kunnen we absoluut niet zeggen over de waanzinnige bos die nu hier in de kamer staat. Ik was er ook helemaal ontroerd van. Dank jullie wel!
Wij gaan er zo nog even op uit. Dankzij de chinook is het weer behoorlijk opgewarmd en het is nu 7 graden boven nul en dat is na -32 van donderdag echt heel warm. Lekker even ergens de bossen in en na de wandeling wat drinken en eten.
In Canada doen ze trouwens niks aan 12 en een half jaar huwelijk. Iedereen keek er van op dat we dat vierden. Ja, zei ik, dat is de helft van 25, dus dan vier je je koperen huwelijksfeest als je 12 en een half jaar getrouwd bent. Nou, dat vinden ze dan toch wel weer 'die rare hollanders'. Mijn verjaardag hebben we gisteren wel op het werk gevierd met mijn favoriete snacks : pizzabroodjes, bbq chips en bros-chocolade-repen.
Ja, die rare canadezen eten 's ochtends om 10 uur gewoon chips en pizzabroodjes.
zondag 3 januari 2010
Voorbij
Zondag, 3 januari. Kerst is voorbij. Jaarwisseling is voorbij. En de kerstvakantie, de gezelligheid van Frits en Yvonne tijdens deze vakantie, even niet hoeven werken, lekker van alles ondernemen overdag, uitslapen...... het is voorbij.
Voorbij betekent ook nieuwe herinneringen. En we hebben de afgelopen twee weken mooie herinneringen gemaakt!
Frits en Yvonne kwamen aan op vrijdagmiddag, 18 december en omdat de jongens al vrij waren die middag van school, konden we hen ook met zijn 4-en ophalen op het vliegveld. Fijn weerzien. We gaven Frits en Yvonnen weinig gelegenheid om bij te komen want de volgende dag gingen we gelijk al op pad om de kerstboom te 'plukken'. Wij hakken namelijk onze eigen kerstboom in Kananaskis County. Ik had de vergunning geregeld, de auto's ingepakt en daar gingen we dan, op zaterdagmorgen. We waren met twee auto's, want A) meer ruimte voor een grote boom en B) dat is wel handig voor het geval er iets gebeurd (want geen bereik met de mobiele telefoon).
Na een stukje wandelen en nog een stukje wandelen (want misschien staat de droomboom toch om de hoek....?!) zien we dan midden in het veld een pracht exemplaar staan. Wel wat te hoog, maar dan zagen we er gewoon nog een stukkie af. De jongens zagen allebei ook nog hun eigen boompie en dan kunnen we weer dat hele stuk terug lopen. Toch ongemerkt verder gelopen dan we dachten...... Okido. Terug bij de auto gaat het vuur en de barbecue aan en eten we lekker hamburgers bij een vuurtje. Gesmolten marshmallows met koffie toe. Heerlijk. Picknicken in de winter : er is nks mooiers. De jongens spelen op het gladde ijs van de rivier en Kaas huppelt van de een naar de ander. Aan het einde van de middag gaan we dan weer terug naar High River. De eerste dag in winters Canada voor Frits en Yvonne is voorbij.
De 2e dag gaan we dan naar Heritage Park, een soort openlucht museum. We vinden er eerlijk gezegd niet zoveel aan. Het is wel aardig hoor, maar niet bijzonder. Het snoepwinkeltje is natuurlijk wel een succes. Een ding vond ik wel mooi en dat was ons bezoek aan het kerkje. Dat was zo'n heel klein knus wit kerkje, met houten bankjes en een oud orgel en wat kaarsen. En toen we gingen zitten, hebben we daar met zijn allen (ik denk dat er zo'n 20 man in het kerkje was) een kerstliedje gezongen. Het zingen ging wel door hoor, maar de overmarsjes lieten het bij 1 liedje en zijn toen weer vertrokken.
Frits en Yvonne gaan deze 1e week nog met de jongens naar een golfslagbad in Calgary (want Tijs en ik aan het werk) en doen spelletjes en wandelen etc. Op kerstavond gaan we met zijn allen naar de dierentuin in Calgary. Ja, 's avonds. In het donker naar de dierentuin. Nou ja, het gaat niet echt om de dieren, maar voornamelijk om alle lichtjes. En het was echt de moeite waard. Er was echt heel veel werk van gemaakt. Overal lichtjes, en niet een paar, maar heel veel. En niet zomaar, maar ook in de vorm van dieren (een vliegende adelaar, een slingerende aap, witte ijsberen, enorme giraffen). We keken onze ogen uit. En overal grote vuurkorfen aan, warme chocolademelk en kerstmuziek. Heerlijke avond om in de kerstsfeer te komen.
En dan wordt het vanzelf Kerst. We hadden de dag voor kerst alle kadootjes al onder de boom gelegd, zo ook de kadootjes van vrienden van ons (superlief) en de jongens konden eigenlijk niet wachten. Stik zenuwachtig waren ze. Dus op donderdagochtend mochten ze dan eindelijk de kadootjes uitpakken. En wat zijn we allemaal verwend! De kids krijgen hagelslag en chocopasta, hollandse drop, een spelletje voor op de Wii, snoepjes, pyjama's, lego, een 'laser' schietspel, maar ook een airhockeygame (van onze vrienden). Martin vond het echt de 'best xmas ever!'. Ook Tijs en ik worden verwend met hollandse zaken als jenever, grolsch, dropjes, handdoeken en mooie panties. Na enkele dagen samen met Frits en Yvonne, hadden we gelukkig ook wat nuttigs voor hen kunnen bedenken (zonder dat ze zelf al hadden gekocht in de gauwigheid...!). Na een lekker kerstdiner is dan ook Kerst voorbij.
De dag erna (voor hollandse begrippen is dat 2e kerstdag; voor hier is dat boxing day) gaan we 's middags op visite bij onze nederlandse vrienden die hier in een dorp verderop wonen. Gezellige middag en avond en heerlijk eten.
Die zondag gaan we er wederom op uit in Kananaskis. Het is prachtig winterweer: sneeuw op de grond, zon, blauwe lucht. Het is ook niet superkoud, dus prima weer om buiten te zijn. We gaan naar Chain Lake en Indian Graves. Bij Indian Graves stoppen we op een parkeerplaats om wat te drinken en echte winterplaatjes te schieten. Wat is het hier prachtig. Het wit van de sneeuw, dat schittert in het zonlicht, met op de achtergrond het donkergroen van de dennenbomen, wat allemaal zo goed te zien is omdat de lucht zo blauw is. Zo ontzettend mooi. De meeste takken zijn versiert met kristallen en ook zijn er kristallen waar te nemen bij het beekje. We blijven foto's maken. Wat heeft de natuur toch veel verschillende gezichten. Om sprakeloos van te worden.
We besluiten te picknicken bij Chain Lake en terwijl ik aan het bakken ben, gaan de jongens op zoek naar een gat in het ijs waar ze even hun hengeltje in kunnen gooien. IJsvissen, hamburgertje erbij, stukkie wandelen, in de zon zitten, biertje : helemaal goed.
Op maandag hebben we een rustdag, om ons lichamelijk en geestelijk voor te bereiden op de volgende happening : we gaan dinsdag skien in Fernie.
Fernie ligt 230 km ten zuiden van High River, net over de grens, in British Columbia. Het is een groot skigebied. We hebben dit dagje skien van Frits en Yvonne kado gekregen. Superlief. De jongens gaan op les voor een ochtend en de anderen gaan lekker skien. Nou ja, niet allemaal. Ik besluit de dag heerlijk met een boek bij de open haard door te brengen. Ik breng de kids naar les, zwaai Frits, Yvonne en Tijs gedag en ga op zoek naar een lekker leesplekje. Dat vind ik in een tentje vlakbij de skischool. Ik bestel warme chocolademelk (en die slagroom kan best voor een keertje) en nestel mij op een grote leren bank tegenover de open haard met mijn nieuwe boek. Perfect! De ochtend vliegt om, maar de kids kunnen wel remmen en bochtjes maken op de ski's en gaan dan ook enthousiast mee met Tijs naar boven. Voor het eerst in een stoeltjes lift en voor het eerst een enorme piste af naar beneden. Trots zijn wij op onze jongens. Dat doen ze toch maar even! We willen aan het eind van de middag daar nog wat drinken maar helaas gaat alles om klokslag 4 uur dicht. Niet alleen de liften, maar ook alle restaurants en cafeetjes. Jammer. Gelukkig hadden we wel heet water meegenomen, dus we drinken nog even wat in de auto, wat uitermate lekker smaakt. En dan kan de lange tocht naar het noorden beginnen. Als we dan om ongeveer half 8 aankomen in High River besluiten we nog heerlijk wat te gaan eten bij Boston Pizza. Weer een geslaagde dag voorbij.
Oudejaarsdag 2009. Jacq bakt oliebollen, we spelen monopoly en gaan aan het einde van de middag het gourmetten voorbereiden. Als we dan eindelijk allemaal aan tafel zitten voor het gourmet-gebeuren en we doen het gourmet stel aan, duurt het wel lang voordat deze warm wordt. Ach, gewoon even geduld hebben, het wordt zo warm. We stillen onze honger met de sla en stokbrood met kaas en dipsausjes. De grill wordt niet warm. Hum, hoe gaan we dit doen? Ik heb eigenlijk geen zin om dit nu allemaal in een koekenpan te gooien.... Ik snap er niks van, want dit gourmetstel is net nieuw. Zat in een kerstpakket. Nog maar een stokbroodje. Tijs besluit de boel open te schroeven. Aha, de draadjes zijn los. Dat hele ding maakt geen contact. Met een pincet en een haakje krijgen we de draadjes uit het apparaat en kan Tijs het vastklemmen aan de grill. Stekker erin et voila : hij doet het!! Lang leve Tijs. Wel een half uur later dan gedacht, maar nu kunnen we dan toch gourmetten.
En zoals gebruikelijk, eten we te veel, nemen we toch nog een stukje vlees en nog een beetje sla en zodoende zitten we allemaal later die avond uit te buiken op de bank. We kunnen geen boe of bah meer zeggen en alle hapjes voor oudejaarsavond laat ik nog mooi even in de vriezer. Effe niks. Moe en rozig zijn we. En het is 'pas' half 11. Toch maar even een borrel inschenken. We kunnen ook gewoon nu drinken op het oude en het nieuwe jaar? We weten het te rekken tot 12 uur. We wensen elkaar een gelukkig nieuwjaar en liggen binnen 5 minuten allemaal op bed. Omdat ze hier in Canada geen vuurwerk doen met oud & nieuw, gebeurt er verder ook niks op straat om 12 uur. Ja, ik weet het, het klinkt mega saai en oerdegelijk, maar we liggen inderdaad om 5 over 12 al in bed en vallen gelijk in slaap. Happy New Year.
Maar goed. Er is weer een jaar in Canada voorbij. En ook aan de vakantie van Frits en Yvonne is een einde gekomen. We brengen hen op 1 januari weer naar het vliegveld en nemen afscheid. Hopelijk niet voor lang, want het was een gezellige tijd. Maar voor nu is het voorbij.
En de dag erna is het voor mij ook echt allemaal voorbij. Het huis wordt schoon gemaakt en de kerstboom en andere kerstversieringen gaan weer in de doos. Kerst is voorbij. 2009 is voorbij.
Alles klaar en opgeruimd voor het nieuwe jaar. Laat 2010 maar komen!!
Voorbij betekent ook nieuwe herinneringen. En we hebben de afgelopen twee weken mooie herinneringen gemaakt!
Frits en Yvonne kwamen aan op vrijdagmiddag, 18 december en omdat de jongens al vrij waren die middag van school, konden we hen ook met zijn 4-en ophalen op het vliegveld. Fijn weerzien. We gaven Frits en Yvonnen weinig gelegenheid om bij te komen want de volgende dag gingen we gelijk al op pad om de kerstboom te 'plukken'. Wij hakken namelijk onze eigen kerstboom in Kananaskis County. Ik had de vergunning geregeld, de auto's ingepakt en daar gingen we dan, op zaterdagmorgen. We waren met twee auto's, want A) meer ruimte voor een grote boom en B) dat is wel handig voor het geval er iets gebeurd (want geen bereik met de mobiele telefoon).
Na een stukje wandelen en nog een stukje wandelen (want misschien staat de droomboom toch om de hoek....?!) zien we dan midden in het veld een pracht exemplaar staan. Wel wat te hoog, maar dan zagen we er gewoon nog een stukkie af. De jongens zagen allebei ook nog hun eigen boompie en dan kunnen we weer dat hele stuk terug lopen. Toch ongemerkt verder gelopen dan we dachten...... Okido. Terug bij de auto gaat het vuur en de barbecue aan en eten we lekker hamburgers bij een vuurtje. Gesmolten marshmallows met koffie toe. Heerlijk. Picknicken in de winter : er is nks mooiers. De jongens spelen op het gladde ijs van de rivier en Kaas huppelt van de een naar de ander. Aan het einde van de middag gaan we dan weer terug naar High River. De eerste dag in winters Canada voor Frits en Yvonne is voorbij.
De 2e dag gaan we dan naar Heritage Park, een soort openlucht museum. We vinden er eerlijk gezegd niet zoveel aan. Het is wel aardig hoor, maar niet bijzonder. Het snoepwinkeltje is natuurlijk wel een succes. Een ding vond ik wel mooi en dat was ons bezoek aan het kerkje. Dat was zo'n heel klein knus wit kerkje, met houten bankjes en een oud orgel en wat kaarsen. En toen we gingen zitten, hebben we daar met zijn allen (ik denk dat er zo'n 20 man in het kerkje was) een kerstliedje gezongen. Het zingen ging wel door hoor, maar de overmarsjes lieten het bij 1 liedje en zijn toen weer vertrokken.
Frits en Yvonne gaan deze 1e week nog met de jongens naar een golfslagbad in Calgary (want Tijs en ik aan het werk) en doen spelletjes en wandelen etc. Op kerstavond gaan we met zijn allen naar de dierentuin in Calgary. Ja, 's avonds. In het donker naar de dierentuin. Nou ja, het gaat niet echt om de dieren, maar voornamelijk om alle lichtjes. En het was echt de moeite waard. Er was echt heel veel werk van gemaakt. Overal lichtjes, en niet een paar, maar heel veel. En niet zomaar, maar ook in de vorm van dieren (een vliegende adelaar, een slingerende aap, witte ijsberen, enorme giraffen). We keken onze ogen uit. En overal grote vuurkorfen aan, warme chocolademelk en kerstmuziek. Heerlijke avond om in de kerstsfeer te komen.
En dan wordt het vanzelf Kerst. We hadden de dag voor kerst alle kadootjes al onder de boom gelegd, zo ook de kadootjes van vrienden van ons (superlief) en de jongens konden eigenlijk niet wachten. Stik zenuwachtig waren ze. Dus op donderdagochtend mochten ze dan eindelijk de kadootjes uitpakken. En wat zijn we allemaal verwend! De kids krijgen hagelslag en chocopasta, hollandse drop, een spelletje voor op de Wii, snoepjes, pyjama's, lego, een 'laser' schietspel, maar ook een airhockeygame (van onze vrienden). Martin vond het echt de 'best xmas ever!'. Ook Tijs en ik worden verwend met hollandse zaken als jenever, grolsch, dropjes, handdoeken en mooie panties. Na enkele dagen samen met Frits en Yvonne, hadden we gelukkig ook wat nuttigs voor hen kunnen bedenken (zonder dat ze zelf al hadden gekocht in de gauwigheid...!). Na een lekker kerstdiner is dan ook Kerst voorbij.
De dag erna (voor hollandse begrippen is dat 2e kerstdag; voor hier is dat boxing day) gaan we 's middags op visite bij onze nederlandse vrienden die hier in een dorp verderop wonen. Gezellige middag en avond en heerlijk eten.
Die zondag gaan we er wederom op uit in Kananaskis. Het is prachtig winterweer: sneeuw op de grond, zon, blauwe lucht. Het is ook niet superkoud, dus prima weer om buiten te zijn. We gaan naar Chain Lake en Indian Graves. Bij Indian Graves stoppen we op een parkeerplaats om wat te drinken en echte winterplaatjes te schieten. Wat is het hier prachtig. Het wit van de sneeuw, dat schittert in het zonlicht, met op de achtergrond het donkergroen van de dennenbomen, wat allemaal zo goed te zien is omdat de lucht zo blauw is. Zo ontzettend mooi. De meeste takken zijn versiert met kristallen en ook zijn er kristallen waar te nemen bij het beekje. We blijven foto's maken. Wat heeft de natuur toch veel verschillende gezichten. Om sprakeloos van te worden.
We besluiten te picknicken bij Chain Lake en terwijl ik aan het bakken ben, gaan de jongens op zoek naar een gat in het ijs waar ze even hun hengeltje in kunnen gooien. IJsvissen, hamburgertje erbij, stukkie wandelen, in de zon zitten, biertje : helemaal goed.
Op maandag hebben we een rustdag, om ons lichamelijk en geestelijk voor te bereiden op de volgende happening : we gaan dinsdag skien in Fernie.
Fernie ligt 230 km ten zuiden van High River, net over de grens, in British Columbia. Het is een groot skigebied. We hebben dit dagje skien van Frits en Yvonne kado gekregen. Superlief. De jongens gaan op les voor een ochtend en de anderen gaan lekker skien. Nou ja, niet allemaal. Ik besluit de dag heerlijk met een boek bij de open haard door te brengen. Ik breng de kids naar les, zwaai Frits, Yvonne en Tijs gedag en ga op zoek naar een lekker leesplekje. Dat vind ik in een tentje vlakbij de skischool. Ik bestel warme chocolademelk (en die slagroom kan best voor een keertje) en nestel mij op een grote leren bank tegenover de open haard met mijn nieuwe boek. Perfect! De ochtend vliegt om, maar de kids kunnen wel remmen en bochtjes maken op de ski's en gaan dan ook enthousiast mee met Tijs naar boven. Voor het eerst in een stoeltjes lift en voor het eerst een enorme piste af naar beneden. Trots zijn wij op onze jongens. Dat doen ze toch maar even! We willen aan het eind van de middag daar nog wat drinken maar helaas gaat alles om klokslag 4 uur dicht. Niet alleen de liften, maar ook alle restaurants en cafeetjes. Jammer. Gelukkig hadden we wel heet water meegenomen, dus we drinken nog even wat in de auto, wat uitermate lekker smaakt. En dan kan de lange tocht naar het noorden beginnen. Als we dan om ongeveer half 8 aankomen in High River besluiten we nog heerlijk wat te gaan eten bij Boston Pizza. Weer een geslaagde dag voorbij.
Oudejaarsdag 2009. Jacq bakt oliebollen, we spelen monopoly en gaan aan het einde van de middag het gourmetten voorbereiden. Als we dan eindelijk allemaal aan tafel zitten voor het gourmet-gebeuren en we doen het gourmet stel aan, duurt het wel lang voordat deze warm wordt. Ach, gewoon even geduld hebben, het wordt zo warm. We stillen onze honger met de sla en stokbrood met kaas en dipsausjes. De grill wordt niet warm. Hum, hoe gaan we dit doen? Ik heb eigenlijk geen zin om dit nu allemaal in een koekenpan te gooien.... Ik snap er niks van, want dit gourmetstel is net nieuw. Zat in een kerstpakket. Nog maar een stokbroodje. Tijs besluit de boel open te schroeven. Aha, de draadjes zijn los. Dat hele ding maakt geen contact. Met een pincet en een haakje krijgen we de draadjes uit het apparaat en kan Tijs het vastklemmen aan de grill. Stekker erin et voila : hij doet het!! Lang leve Tijs. Wel een half uur later dan gedacht, maar nu kunnen we dan toch gourmetten.
En zoals gebruikelijk, eten we te veel, nemen we toch nog een stukje vlees en nog een beetje sla en zodoende zitten we allemaal later die avond uit te buiken op de bank. We kunnen geen boe of bah meer zeggen en alle hapjes voor oudejaarsavond laat ik nog mooi even in de vriezer. Effe niks. Moe en rozig zijn we. En het is 'pas' half 11. Toch maar even een borrel inschenken. We kunnen ook gewoon nu drinken op het oude en het nieuwe jaar? We weten het te rekken tot 12 uur. We wensen elkaar een gelukkig nieuwjaar en liggen binnen 5 minuten allemaal op bed. Omdat ze hier in Canada geen vuurwerk doen met oud & nieuw, gebeurt er verder ook niks op straat om 12 uur. Ja, ik weet het, het klinkt mega saai en oerdegelijk, maar we liggen inderdaad om 5 over 12 al in bed en vallen gelijk in slaap. Happy New Year.
Maar goed. Er is weer een jaar in Canada voorbij. En ook aan de vakantie van Frits en Yvonne is een einde gekomen. We brengen hen op 1 januari weer naar het vliegveld en nemen afscheid. Hopelijk niet voor lang, want het was een gezellige tijd. Maar voor nu is het voorbij.
En de dag erna is het voor mij ook echt allemaal voorbij. Het huis wordt schoon gemaakt en de kerstboom en andere kerstversieringen gaan weer in de doos. Kerst is voorbij. 2009 is voorbij.
Alles klaar en opgeruimd voor het nieuwe jaar. Laat 2010 maar komen!!
Abonneren op:
Posts (Atom)
