Herdenken

Maandagmiddag (12 april) hadden wij de herdenkingsdienst voor onze vriend G. - zie vorig bericht- Dat is dus niet een begrafenis, maar een 'celebration of life'. En dat is erg mooi.

De bijeenkomst begon om 5 uur en om kwart voor 7 stonden we pas weer buiten. Ruim anderhalf uur gepraat en herinneringen opgehaald over de overledene, onder het genot van drinken en eten. Prachtig eerbetoon. Zijn 2 broers hadden een video gemaakt van allerlei foto's en films van en met G. en met muziek erbij en zo. Echt zeer indrukwekkend en precies zoals G was en zoals wij hem ook kenden : vol energie, graag een geintje uithalen, verkleed als kerstman kadootjes rondbrengen, kamperen en vooral veel buiten zijn met zijn vrouw, met de honden, met vrienden en familie. Ook waren er mensen die naar voren kwamen en iets vertelden over G. Herinneringen, herinneringen. En als je dat dan allemaal zo hoort en je weet hoe je zelf over hem dacht, dan is het des te moeilijker te begrijpen dat hij er niet meer is en vooral dat hij zelf heeft besloten om niet meer verder te leven. Een extra verdieping in je ongeloof.

Zijn vrouw leest hardop de brief voor die ze voor haar man heeft geschreven, na zijn zelfdoding. De woorden snijden door je ziel, door je huid heen naar je hart. Iedereen zit met kippenvel en tranen in de ogen (of op de wangen).
En de hele middag klinkt er geen enkel verwijt, oordeel, vraag of een boos woord. Dit is absoluut een eerbetoon aan G! Zowel Tijs als ik vinden het mooi, indrukwekkend, inspirerend en vooral zoals het zou moeten zijn.
Het mooiste is nog dat je op een of andere manier toch vrede gaat krijgen met de situatie. Niet dat we het ineens allemaal begrijpen, maar we hebben nu op een prachtige manier afscheid kunnen nemen van onze vriend en dat maakt veel van onze onrust goed.