Zelfmoord

Van alle ideeen die ik had voor mijn volgende blog (die veel te lang op zich liet wachten) had ik nooit gedacht dat ik deze titel zou gebruiken. Maar soms gaan dingen nu eenmaal anders dan gedacht.
In de bijna 3 jaar dat we hier nu wonen, hebben we al aardig wat vrienden gemaakt. Zo hadden wij vriendschap gesloten met een leuk stel, waarvan zij een oud-collega van mij was. We zagen elkaar niet super vaak, maar toch wel een paar keer per jaar. En altijd zijn die afspraken leuk en gezellig. En vanochtend krijg ik dan het bericht dat de man van dit stel niet meer leeft. Ik ben echt geschokt. Hoe kan dat toch? Ik denk aan auto ongeluk of zoiets. Dan vertelt de boodschapper van dit nieuws, dat hij zelfmoord heeft gepleegd. De schok wordt groter. En de verbijstering & ongeloof ook. Ach,eigenlijk passeren alle emoties de revue. Ik ben verdrietig voor mijn vriendin, die haar man kwijt is, op een afgrijselijke manier; ik ben verbaasd over het feit dat ik dit totaal niet van hem had verwacht; ik ben boos dat hij zijn vrouw op deze egoistische manier achterlaat; ik ben teleurgesteld dat we dus niet 'iets' hebben zien aankomen, seintjes gemist (niet dat ik me schuldig voel hoor, maar je gaat toch nadenken over gesprekken die we hebben gehad); maar ik voel me vooral verslagen.
Maandag is de herdenkingsdienst en daar gaan we samen heen. Ik hoop dat we ons allemaal kunnen losmaken van de zelfdoding en dat het inderdaad een herdenkingsdienst wordt over een lieve en zorgzame en energieke man.