Nieuwjaarsgedachte / Thought for the New Year

De laatste dag van het jaar. 2011 bijna voorbij.

Ik heb het afgelopen jaar een serie op tv gevolgd, dat veel indruk heeft gemaakt. "Being Erica" heet die serie. Het gaat over een jonge vrouw die redelijk overhoop ligt met zichzelf en naar een psychiater gaat. De pychiater (dr. Tom) vraagt haar een lijst te maken met alles in haar leven waar ze spijt van heeft. Tijdens elk bezoek aan dr. Tom gaat Erica terug in de tijd en kan ze datgene waar ze spijt van heeft over doen en recht zetten. Een interessant gegeven. Het zet mij absoluut aan het denken.

Waar heb ik spijt van in mijn leven? Oh ja, dat wordt een lijst!
Maar....... zou ik terug in de tijd willen om het over te doen?

En dat is nu precies wat ik jullie wil vragen aan het begin van het Nieuwe Jaar.
Zou je, als je kon, dingen in je leven over willen doen? Of..... hebben die gebeurtenissen je gebracht waar je nu bent? Ben je nu wie je bent, dankzij of ondanks zaken waar je spijt van hebt?

Als je er over nadenkt, moet ik wel bekennen dat er kleine dingen zijn waar ik wel spijt van heb en een paar van die kleine dingetjes zou ik wel over willen doen, willen herstellen. Maar die hele grote miskleunen die ik heb ondergaan in mijn leven, hebben mij gebracht waar ik nu ben. Dus zou ik dat willen herstellen als ik kon?
Voorbeeld: ik heb er spijt van dat ik nooit de school voor journalistiek heb gedaan. Ik heb mij aangemeld, heb toelatingsexamen gedaan en werd toen uitgeloot. Terwijl mijn passie voor het schrijven er nog steeds was (is), heb ik me het jaar erna niet nog een keer aangemeld.
Nu kan ik daar spijt van hebben...... Maar...... als ik die opleiding had gedaan dan had ik nooit Tijs ontmoet..... en had ik de nederlandse journalistiek dan vaarwel kunnen zeggen toen ik naar Canada verhuisde?

Anyway. Ik dacht dat dit misschien een interessant gegeven is voor een goed gesprek (met anderen of met jezelf) aan het begin van een nieuw jaar.

Wij wensen jullie een geweldig 2012 - with no regrets.

Keuken renoveren

Tja, we zijn er aan begonnen. Nu nog afmaken! Wij zijn onze 25 jaar oude keuken aan het opknappen.


Je keuken opknappen...... : Deurtjes eraf, alles schuren, verven, nieuw werkblad erop, nieuwe gootsteen, andere kraan, afvoer opnieuw aanleggen, alles uit de kastjes ergens anders neerleggen, van je logeerkamer een 2e keuken maken, overal stof, af en toe geen water, open kastjes, troep, zooi, dingen niet kunnen vinden, nog lang niet klaar zijn.......


Waar zijn we aan begonnen?


Maar we kunnen niet meer terug, dus gewoon doorgaan.

Het eindresultaat wordt echt geweldig. Ik zal wel even wat foto's plaatsen, dan hebben jullie een beetje een idee.

Het gaat goedkomen!

RODEO !!

Het was weer zover : de rodeo was weer in High River!!

Zo'n waanzinnig event waarbij wij ons erg canadees voelen, en dus een avond waar wij ons thuis voelen. En dan ook nog in onze "home town" High River.

De paarden, stieren, kalfjes, cowboys, cowgirls en natuurlijk de Chuckwagons : het is allemaal geweldig om te zien, om te voelen, te ruiken, te proeven en te beleven. Het is ongelooflijk moeilijk uit te leggen wat een rodeo is en wat het met je doet. Dat een cowboy te paard achter een stier aanrijdt en zich op de stier stort en het beest met zijn schouders op de grond gooit, en allemaal binnen 5 seconden: dat is gewoon machtig om te zien.

De chuckwagons blijven onze favoriet. Een chuckwagon is een huifkar met 4 paarden ervoor. De race houdt in dat 4 huifkarren tegen elkaar racen wie er het snelst het circuit rondgaat. Vanaf het moment dat de fluit gaat, gaan de paarden er voluit vandoor. De kracht die daar vanuit gaat is magnifiek. Je kan zien aan de "bestuurder" dat de paarden een ongelooflijke kracht hebben, want hij kan de teugels amper vasthouden. De paarden en de karren draven dan in volle snelheid het circuit rond. Als ze de laatste bocht ingaan, net voor de finish die voor de grote tribune is, dan gaat iedereen op de tribune heel hard stampen (met cowboylaarzen uiteraard). Dat heeft zo'n enorme impact. Is niet uit te leggen op papier. Moet je meemaken!
En je kan je misschien indenken dat 4 karren met elk 4 paarden een enorme herrie, maar vooral heel veel stof & aarde is. Je kan de modder gewoon op je lippen proeven.

Ja, heel canadees en typish cowboy-gebeuren. Heerlijk!!

Groener dan groen

Nu het regenseizoen zo goed als voorbij is (dat begint aan het einde van mei, voor zo'n twee/drie weken) is het eigenlijk onvoorstelbaar zo groen als het buiten is.
Alle sneeuw is allang weg en het bruine gras dat onder de sneeuw tevoorschijn kwam, is nu super groen. Heel mooi.

En het is heel raar om te zeggen, maar ook dit jaar is het gras bij de buren weer groener dan bij ons. We gebruiken inmiddels dezelfde mest als de buurman (een oud-rancher) maar toch is hun gras gewoon groener. Nu kan het zo zijn dat dat komt omdat hun gras totaal niet belopen wordt, behalve met maaien dan. Kan ik van ons gras nou niet echt zeggen. Hutten bouwen, tennissen met de hond, vuurtje stoken, kamperen, slidings oefenen, plassen (alleen door Kaassie - hoop ik)..... niet echt bevorderlijk voor je gras. Misschien niet zo perfect als bij de buren, maar ach, het is wel groen.

Elanden

Zomaar onderweg, bij Lower Kananaskis Lake.

Bloemen

Een collega van mij stuurde mij gisteren foto's van de Keukenhof (haar zus was daar geweest). Niks bijzonders zou je zeggen. En ik vond dat ook nooit zo bijzonder - toen ik nog in Nederland woonde. Tulpen, blauwe druifjes, narcissen : wat is daar nu zo bijzonder aan?!
Maar na 4 jaar van een (bijna) bloemenloos bestaan, werd ik helemaal superblij van foto's van de Keukenhof. Ben ik, net als al die andere toeristen, onder de indruk van een veld vol tulpen en een groot aangelegd 'pad' van blauwe druifjes.
Nu maken de bergen veel goed, maar ik mis absoluut bloemen. Iets dat je in NL zo normaal vindt en waar je niet eens over nadenkt. Gewoon voor lief neemt.

Af en toe zie je hier een paar tulpen bij iemand in de tuin. Maar grote velden met bloemen, of grote bloembakken overal, dat is hier niet. De lente begint hier met het feit dat het gras groener wordt en de sneeuw gaat smelten in de bergen. De bergtoppen zijn nu nog steeds wit, maar het wordt wel minder. Daaraan herken je de lente, hier in Alberta.
Geen stapels bloemen te bekennen.

Ik heb gisteren toch een bosje tulpen gekocht. 5 tulpen voor 8 dollar. Het is even slikken, maar ik heb nu wel tulpen in huis. Een paar.

Martin's camp adventure

Zaterdagmorgen, 10.00 uur : 5 jongens verzamelen zich bij ons thuis voor een kampeertocht in Kananaskis County. Ze hebben allemaal hun fiets bij zich, een tent, een tas en een goed humeur. Om kwart over 10 vertrekken we dan naar Etherington Creek - een camping waar wij al eerder geweest zijn en die maar een uurtje bij ons vandaan is, midden in de bergen.
Het weer is wat bewolkt, maar zodra we het zicht op de bergen hebben, zien we dat daar de zon al schijnt. Als we dan ook aankomen op de camping is het al lekker warm.
Kids gaan de tent opzetten, Tijs zet zijn eigen tentje op (ha, dat geeft jeugdherinneringen!) en ik gooi alle fietsen uit de pick up truck. We eten hot dogs boven het vuur en dan ga ik met Rens weer terug naar High River. Moeders en broers niet toegestaan!

Terwijl ik met Rens lekker thuis wat aanrommel, uit eten ga en een film bekijk op DVD, vermaken die andere jongens zich prima in het bos. We hadden een plekje uitgekozen in het bos, vlakbij een open veld. Op dit veld werd volop gevoetbald en base ball gespeeld. En crossen op de fiets, speren maken van takken, vuur maken met een magnesium stick en smullen van hamburgers, marshmallows en voor het ontbijt maakt Tijs wentelteefjes klaar. Als ik ze de volgende ochtend om 12 uur kom ophalen, zijn ze allemaal nog steeds in opperbeste stemming en zijn er natuurlijk veel sterke verhalen.

Ze hebben het allemaal hartstikke leuk gevonden. Dat is mooi.
Maar als we High River weer naderen komt de vermoeidheid toch opzetten. Een nacht niet slapen, heeft zo zijn nadelen.....
Allemaal de moeite waard. Martin vond het awesome.