Herdenken

Maandagmiddag (12 april) hadden wij de herdenkingsdienst voor onze vriend G. - zie vorig bericht- Dat is dus niet een begrafenis, maar een 'celebration of life'. En dat is erg mooi.

De bijeenkomst begon om 5 uur en om kwart voor 7 stonden we pas weer buiten. Ruim anderhalf uur gepraat en herinneringen opgehaald over de overledene, onder het genot van drinken en eten. Prachtig eerbetoon. Zijn 2 broers hadden een video gemaakt van allerlei foto's en films van en met G. en met muziek erbij en zo. Echt zeer indrukwekkend en precies zoals G was en zoals wij hem ook kenden : vol energie, graag een geintje uithalen, verkleed als kerstman kadootjes rondbrengen, kamperen en vooral veel buiten zijn met zijn vrouw, met de honden, met vrienden en familie. Ook waren er mensen die naar voren kwamen en iets vertelden over G. Herinneringen, herinneringen. En als je dat dan allemaal zo hoort en je weet hoe je zelf over hem dacht, dan is het des te moeilijker te begrijpen dat hij er niet meer is en vooral dat hij zelf heeft besloten om niet meer verder te leven. Een extra verdieping in je ongeloof.

Zijn vrouw leest hardop de brief voor die ze voor haar man heeft geschreven, na zijn zelfdoding. De woorden snijden door je ziel, door je huid heen naar je hart. Iedereen zit met kippenvel en tranen in de ogen (of op de wangen).
En de hele middag klinkt er geen enkel verwijt, oordeel, vraag of een boos woord. Dit is absoluut een eerbetoon aan G! Zowel Tijs als ik vinden het mooi, indrukwekkend, inspirerend en vooral zoals het zou moeten zijn.
Het mooiste is nog dat je op een of andere manier toch vrede gaat krijgen met de situatie. Niet dat we het ineens allemaal begrijpen, maar we hebben nu op een prachtige manier afscheid kunnen nemen van onze vriend en dat maakt veel van onze onrust goed.

Zelfmoord

Van alle ideeen die ik had voor mijn volgende blog (die veel te lang op zich liet wachten) had ik nooit gedacht dat ik deze titel zou gebruiken. Maar soms gaan dingen nu eenmaal anders dan gedacht.
In de bijna 3 jaar dat we hier nu wonen, hebben we al aardig wat vrienden gemaakt. Zo hadden wij vriendschap gesloten met een leuk stel, waarvan zij een oud-collega van mij was. We zagen elkaar niet super vaak, maar toch wel een paar keer per jaar. En altijd zijn die afspraken leuk en gezellig. En vanochtend krijg ik dan het bericht dat de man van dit stel niet meer leeft. Ik ben echt geschokt. Hoe kan dat toch? Ik denk aan auto ongeluk of zoiets. Dan vertelt de boodschapper van dit nieuws, dat hij zelfmoord heeft gepleegd. De schok wordt groter. En de verbijstering & ongeloof ook. Ach,eigenlijk passeren alle emoties de revue. Ik ben verdrietig voor mijn vriendin, die haar man kwijt is, op een afgrijselijke manier; ik ben verbaasd over het feit dat ik dit totaal niet van hem had verwacht; ik ben boos dat hij zijn vrouw op deze egoistische manier achterlaat; ik ben teleurgesteld dat we dus niet 'iets' hebben zien aankomen, seintjes gemist (niet dat ik me schuldig voel hoor, maar je gaat toch nadenken over gesprekken die we hebben gehad); maar ik voel me vooral verslagen.
Maandag is de herdenkingsdienst en daar gaan we samen heen. Ik hoop dat we ons allemaal kunnen losmaken van de zelfdoding en dat het inderdaad een herdenkingsdienst wordt over een lieve en zorgzame en energieke man.