Deze week deed onze woonplaats, High River, zijn naam eer aan.
Het water bleef stijgen in de rivier en kwam tot aan de brug. Twee wijken in High River staan voor een meter onder water en de bewoners moesten geevacueerd worden. In andere delen van High River staan in ieder huis grote waterpompen constant aan.
Wij wonen in het hoge gedeelte van High River en wij zitten dus niet in de gevarenzone. Nog steeds blij dat de makelaar ons dat vertelde toen we op huizenjacht waren.
Mei is altijd het regenseizoen. En als het dan ook nog tussendoor erg warm is in mei, dan smelt de sneeuw ook erg snel in de bergen en hebben we dus dubbel watertoevoer. En zo geschiedde....
Maar de vooruitzichten zijn goed. Dat betekent geen regen en ook niet te warm, zodat de sneeuw laaangzaam smelt.
Hopelijk is de River snel minder High.
zaterdag 28 mei 2011
Gele doekjes
Tja. Gele doekjes. Je weet wel, die gele vaatdoekjes.
Die zijn hier dus niet te krijgen.
Nu wisten wij dat voordat we hier heen kwamen en dus hadden wij een doos vol gele doekjes (van de Aldi) in de container gestopt. De verhuizer moest er hartelijk om lachen.
Maar ja, die (meer dan 400 vaatdoekies) zijn na 4 jaar wel op. Ik ben nog nooit zo zuinig geweest op vaatdoekjes. Maar na 2 keer wassen zijn die dingen wel op.
Dus, heb ik deze week mijn laatste gele doekje weg moeten gooien. Ik dacht er nog over om het in te lijsten......
Die zijn hier dus niet te krijgen.
Nu wisten wij dat voordat we hier heen kwamen en dus hadden wij een doos vol gele doekjes (van de Aldi) in de container gestopt. De verhuizer moest er hartelijk om lachen.
Maar ja, die (meer dan 400 vaatdoekies) zijn na 4 jaar wel op. Ik ben nog nooit zo zuinig geweest op vaatdoekjes. Maar na 2 keer wassen zijn die dingen wel op.
Dus, heb ik deze week mijn laatste gele doekje weg moeten gooien. Ik dacht er nog over om het in te lijsten......
4 jaar !!
Vandaag (28 mei 2011) zijn wij 4 jaar in Canada.
Nee, het is geen gewone dag vandaag, maar we vinden het wel heel gewoon dat we hier wonen en leven.
We zijn inmiddels gewend aan de taal, de meeste gewoontes, de andere leefstijl.
Raak je ooit gewend aan die prachige natuur? Dat je elke dag op weg naar werk of vrienden of winkels of wat dan ook, het zicht hebt op die prachtige bergen. Het blijft een inspirerend plaatje.
Ongelooflijk gewend zijn we aan de vriendelijkheid van alle mensen hier, aan de sneeuw in de winter (van november tot eind april/begin mei leven wij in een witte wereld), aan de vele mogelijkheden in dit land (Tijs zijn zaak!), aan het beleven van die waanzinnige natuur, aan het buiten leven, aan een groot huis met dubbele garage met automatische deur-opener en met 3 badkamers (nee, ik ben niet aan het opscheppen - dat is hier normaal. En ja: dat went snel!), aan het feit dat muziek hier een groot onderdeel is van het schoolleven en dat beide jongens inmiddels zeer goed trompet spelen.
Bijna gewend aan sommige gewoontes hier, zoals : het altijd open laten van de wc deur als de wc niet gebruikt wordt; je eigen drank meenemen als je op visite gaat; dus geen bloemen of kadootjes meenemen als je op visite gaat (dat mag natuurlijk wel maar dat is dus heeeeel bijzonder en dat is echt een verrassing - doen wij dus graag); altijd een "thank you" kaart sturen na een feestje, verjaardag o.i.d.; altijd je schoenen uitdoen als je een huis binnenkomt (hoe leuk is mijn outfit van rokje en mooie panties als ik mijn hakjes bij de deur moet laten?); veel dingen betalen met een cheque (dat wij internet bankieren vindt men nog steeds hier heeeel bijzonder - zucht).
En zijn we inmiddels gewend aan het engels? Oh ja. Nu, na vier jaar, zijn de dingen wat omgedraaid. Eerst spraken we engels en moest je soms wel nadenken over wat een bepaald woord is in het engels. Nu, als we thuis nederlands praten, moeten we soms echt wel zoeken naar het nederlandse woord. Als we onder elkaar zijn gooien we dan het engelse woord er gewoon in, maar als ik bijvoorbeeld mijn moeder aan de telefoon heb, dan moet ik soms erg zoeken naar het nederlandse woord. Bijvoorbeeld 'flood' of 'assessment'.
Maar we spreken absoluut nog steeds nederlands hier thuis. Wij alle vier!! Daar heeft overigens Rens de meeste moeite mee.
Tellen doe ik nog steeds in het nederlands.
Maar we raken nooit gewend aan het niet zo vaak zien van vrienden en familie in Nederland. Life goes on, maar eraan gewend? Nou, nee. Effe een bakkie doen, biertje drinken, samen iets ondernemen, trouwerijen, geboortes, of gewoon maar eens 's avonds bellen....
Natuurlijk hebben we hier ook vrienden en zelfs 'surrogaat familieleden', maar er is altijd nog dat andere land; dat andere leven. Ja, dat klinkt dubbel. Het is ook dubbel. Vaak het gevoel hebben dat je twee levens hebt. Niet het ene leven na het andere, maar je dagelijkse leven hier en je andere leven daar in NL. Dat zal nooit anders zijn. Je accepteeert dat, maar er is dus simpelweg geen sprake van 'gewenning'.
Hartelijke groeten uit dat andere land!
TIJAMARE
Nee, het is geen gewone dag vandaag, maar we vinden het wel heel gewoon dat we hier wonen en leven.
We zijn inmiddels gewend aan de taal, de meeste gewoontes, de andere leefstijl.
Raak je ooit gewend aan die prachige natuur? Dat je elke dag op weg naar werk of vrienden of winkels of wat dan ook, het zicht hebt op die prachtige bergen. Het blijft een inspirerend plaatje.
Ongelooflijk gewend zijn we aan de vriendelijkheid van alle mensen hier, aan de sneeuw in de winter (van november tot eind april/begin mei leven wij in een witte wereld), aan de vele mogelijkheden in dit land (Tijs zijn zaak!), aan het beleven van die waanzinnige natuur, aan het buiten leven, aan een groot huis met dubbele garage met automatische deur-opener en met 3 badkamers (nee, ik ben niet aan het opscheppen - dat is hier normaal. En ja: dat went snel!), aan het feit dat muziek hier een groot onderdeel is van het schoolleven en dat beide jongens inmiddels zeer goed trompet spelen.
Bijna gewend aan sommige gewoontes hier, zoals : het altijd open laten van de wc deur als de wc niet gebruikt wordt; je eigen drank meenemen als je op visite gaat; dus geen bloemen of kadootjes meenemen als je op visite gaat (dat mag natuurlijk wel maar dat is dus heeeeel bijzonder en dat is echt een verrassing - doen wij dus graag); altijd een "thank you" kaart sturen na een feestje, verjaardag o.i.d.; altijd je schoenen uitdoen als je een huis binnenkomt (hoe leuk is mijn outfit van rokje en mooie panties als ik mijn hakjes bij de deur moet laten?); veel dingen betalen met een cheque (dat wij internet bankieren vindt men nog steeds hier heeeel bijzonder - zucht).
En zijn we inmiddels gewend aan het engels? Oh ja. Nu, na vier jaar, zijn de dingen wat omgedraaid. Eerst spraken we engels en moest je soms wel nadenken over wat een bepaald woord is in het engels. Nu, als we thuis nederlands praten, moeten we soms echt wel zoeken naar het nederlandse woord. Als we onder elkaar zijn gooien we dan het engelse woord er gewoon in, maar als ik bijvoorbeeld mijn moeder aan de telefoon heb, dan moet ik soms erg zoeken naar het nederlandse woord. Bijvoorbeeld 'flood' of 'assessment'.
Maar we spreken absoluut nog steeds nederlands hier thuis. Wij alle vier!! Daar heeft overigens Rens de meeste moeite mee.
Tellen doe ik nog steeds in het nederlands.
Maar we raken nooit gewend aan het niet zo vaak zien van vrienden en familie in Nederland. Life goes on, maar eraan gewend? Nou, nee. Effe een bakkie doen, biertje drinken, samen iets ondernemen, trouwerijen, geboortes, of gewoon maar eens 's avonds bellen....
Natuurlijk hebben we hier ook vrienden en zelfs 'surrogaat familieleden', maar er is altijd nog dat andere land; dat andere leven. Ja, dat klinkt dubbel. Het is ook dubbel. Vaak het gevoel hebben dat je twee levens hebt. Niet het ene leven na het andere, maar je dagelijkse leven hier en je andere leven daar in NL. Dat zal nooit anders zijn. Je accepteeert dat, maar er is dus simpelweg geen sprake van 'gewenning'.
Hartelijke groeten uit dat andere land!
TIJAMARE
Abonneren op:
Posts (Atom)
