Drie Jaar

Vandaag, 28 mei, is het precies 3 jaar geleden dat wij enkele reis vlogen naar ons nieuwe thuisland : Canada.
En thuis voelen we ons hier zeker. Vanaf die eerste stap op het vliegveld, vanaf de eerste keer in ons nieuwe huis, vanaf het moment dat we de buren ontmoetten, kennis maakten met andere bewoners in High River, handen schudden met nieuwe collega's en je je inkoopt in een bedrijf. Je ergens thuis voelen komt vanuit je hart. Met hart en ziel hebben wij ons gestort op dit nieuwe avontuur, op onze nieuwe start.
Vaak was dat mooi, soms erg vermoeiend en heel af en toe moeilijk.

Mooi is het feit dat je zoveel ruimte hebt om je heen - hetgeen ook ruimte in je hoofd geeft. Mooi zijn de bergen - op een uurtje afstand; de prachtige natuur; de lieve mensen. Mooi voelen ook de ongekende mogelijkheden in werk en school en leven. Ik voel me mooier van binnen door te leven in een land waar men minder snel oordeelt, open staat voor de medemens, mij accepteert zoals ik ben. Mooi is de relatie tussen Tijs en mij, die door dit avontuur alleen maar sterker is geworden. Mooi is het om te zien hoe Martin veranderde in een zelfverzekerde knul; en hoe Rens geniet van bergen klimmen & de top bereiken.

Vermoeiend waren de eerste bezoekjes aan de supermarkt (tjonge jonge : wat een enorme winkels), de eerste uitnodigingen voor feestjes (wat wordt er van ons verwacht?), het constant zoeken naar dingen die zo vanzelfsprekend waren. Vermoeiend is ook het opbouwen van een nieuw leven, een nieuwe vriendenkring. Vermoeiend is het vinden van de juiste engelse woorden als je een werknemer flink moet aanspreken op iets, als je een vriendin wilt troosten die net haar man verloren heeft.

Moeilijk is het feit dat Nederland en sommige inwoners zo ver weg zijn. Dat je dingen hebt gemist en gaat missen. Dat contacten anders worden, vervagen of verdwijnen. Moeilijk vind ik het feit dat ik alleen maar full time kan werken en daardoor ook full time van huis ben. Het is daarnaast ook moeilijk dat ik mijn baan niet altijd even leuk vind. En het is soms moeilijk te accepteren dat canadese kaas vies is, bloemen onbetaalbaar zijn, koffie hier altijd slappe drab is, mijn wasmachine mijn kleren nat maakt maar niet echt schoon, er geen thee met kaneel of mango is en dat verse groenten duur zijn en eigenlijk alleen beschikbaar in juli en augustus.


Na 3 jaar in dit prachtige land voelen wij ons meer dan thuis en voelen wij ons ook zeker Canadees. Zelfs zo erg dat wij vandaag onze aanvraag voor Canadian Citizenship op de bus hebben gedaan.

You need hands to build a house, but you need your heart to build a home.

Met hart en ziel aan iets nieuws beginnen. Geen twijfel en geen spijt. Het woord 'nieuw' houdt een belofte in. Onze nieuwe start beloofde een succes te worden en nu, na drie jaar, kunnen wij gerust zeggen dat we er een succes van hebben gemaakt. En we zullen het een succes laten blijven;dat beloof ik je!

Duh?!

27 mei

Na weken van mooi weer, zonnetje, af en toe een buitje zodat de plantjes het blijven doen, weer zon, gemiddeld tussen 15 en 20 graden, korte broek in het weekend en zonder jas op de fiets.
En dan is het 27 mei. Het gaat regenen en langzaam verandert de regen in iets wits.
Sneeuw.
Het is niet te geloven, maar we hebben de sneeuwschuiver moeten pakken, de ruiten van de auto moeten schoonvegen, de sneeuwlaarzen moeten zoeken, zo ook muts en handschoenen.
Op 27 mei!!
Duh?!

Michael Buble

Toen wij midden in het proces voor de visum aanvraag zaten, was er een nummer op de radio (en in de hitlijsten) van een canadeese zanger en die zong het nummer "I want to go home". Dat nummer vonden wij zo mooi en zo toepasselijk op onze situatie, dat dat ons lijflied werd. Wij wilden immers ook naar ons 'home', in het land waar deze zanger vandaan kwam. De zanger is Michael Buble en in de afgelopen 3 jaar werden wij meer en meer fan van hem. Ja, zelfs zozeer dat wij nu net kaartjes hebben gekocht voor zijn concert hier in Calgary in augustus. Via de radio geregelde kaartjes. Yeah! Kunnen niet wachten.