Over het weer kunnen we hier eindeloos blijven schrijven. En niet zozeer het mopperen over het weer, maar meer over de extreme verschillen van dag tot dag.
Als voorbeeld zal ik je de voorspellingen laten zien van deze week (14-18 december) :
Maandag = -/-30 Dinsdag = -/- 8 Woensdag = 0 Donderdag = -/- 6 Vrijdag = + 4
Vandaag (maandag, 14 december) is het dus 'frisjes'. Nee, het is echt koud. Je bent blij dat je binnen bent en zelfs de hond komt snel teruglopen als we hem willen uitlaten. Brrr. Dat het snot in je neus bevriest op het moment dat je buiten komt.
Maar, zoals je hier boven kunt zien, wordt het morgen dus al weer een stuk warmer.
Het is maar goed dat het warmer wordt, want er is bezoek uit NL in aantocht en dan is -30 toch minder grappig dan +4. Nu blijft het Alberta, Canada en kan het weer zo maar weer veranderen, maar de vooruitzichten zien er nu goed uit. En er ligt een bak sneeuw, dus we rekenen eigenlijk wel al een beetje op een witte kerst.
Het is voor het eerst dat we visite hebben in de winter en we hopen maar dat zij dat net zo leuk vinden als wij. We gaan in ieder geval samen een kerstboom 'plukken' in Kananaskis. En met de weersvooruitzichten moet dat toch heel goed te doen zijn het komende weekend.
Je leest het allemaal wel.
maandag 14 december 2009
zaterdag 12 december 2009
Kerstconcert
Deze week hebben zowel Rens als Martin hun kerstconcert op school.
Dinsdag (8 december) is het kerstconcert bij Rens op school. Dit is een voorstelling van alle leerlingen van grade 3, 4 en 5 (vergelijkbaar met groep 5, 6 en 7). Het is een echte theatervoorstelling met een koor uit elke klas en met leerlingen die een rol spelen. Het verhaal gaat over Santa en dat hij, vanwege de economische crisis, geld moet inzamelen om speelgoed te kunnen maken en kopen voor alle kinderen. Alle 'elves' en rendieren hebben een idee, maar het beste idee is om een voorstelling te geven in High River, want de mensen in High River kijken overal naar (!). Maar welke supersterren moeten dan optreden om genoeg publiek te trekken? Dan blijkt dat Santa toch wel de grootste superster is.
Rens, en alle jongens uit zijn klas, zijn Elvis Presley (1 van de superster-opties). De jongens hebben allemaal witte shirts aan en een spijkerbroek en hun haar met gel naar achteren en een zonnebril op. Ze zingen : "rocking around the christmas tree", in een echte rock-versie. Flitsend, en inclusief 'air guitar'.
Het is een ontzettend leuke en onderhoudende avond.
Op donderdagavond (10 december) is dan het concert bij Martin op school. Dit is een muziek-concert van leerlingen van grade 6, 7 en 8 (groep 8 en de brugklassers).
De leerlingen van grade 6 (inclusief Martin) spelen allemaal sinds september een blaasinstrument (klarinet, dwarsfluit, trombone, trompet, tuba) en spelen vanavond met elkaar enkele kerstliederen (jingle bells, rudolph the red nose reindeer, Beethoven's nummer 9, Heroes and Glory en We wish you a merry christmas). En niet gewoon het liedje spelen, nee het is meerstemmig en de verschillende instrumenten doen ook verschillende onderdelen en dat dan weer door elkaar. Het klinkt buitengewoon goed voor een groep tieners dat net 3 maanden les heeft gehad. We zijn absoluut onder de indruk en trots.
Na grade 6 speelt grade 7 enkele nummers en dan is het de beurt aan een volwassen band waar toevallig ook de muziekleraar de tuba in speelt. Deze 'volwassen band' speelt echt prachtige nummers en 'Silent Night' vind ik persoonlijk wel het mooiste. Zo puur en zuiver. Het raakt me behoorlijk. Ook spelen ze enkele nummers uit de Notenkraker Suite.
De avond wordt afgesloten met de band van grade 8. Allerlei instrumenten, inclusief drums, een grote bas, xylofoon, etc. etc. Ook nu spelen de kinderen absoluut een hoog niveau. En dit wordt allemaal gedaan door dezelfde muziekleraar. Wat geweldig dat die man dat voor elkaar krijgt dat alle leerlingen, stuk voor stuk, zo ontzettend hun best willen doen. Martin, die niks met muziek, zingen of iets dergelijks te maken wilde hebben, oefent nu zo vaak als hij kan op zijn trompet en wil absoluut verder met dit instrument. Knap hoor.
Knap van Martin en knap van die leraar.
Dinsdag (8 december) is het kerstconcert bij Rens op school. Dit is een voorstelling van alle leerlingen van grade 3, 4 en 5 (vergelijkbaar met groep 5, 6 en 7). Het is een echte theatervoorstelling met een koor uit elke klas en met leerlingen die een rol spelen. Het verhaal gaat over Santa en dat hij, vanwege de economische crisis, geld moet inzamelen om speelgoed te kunnen maken en kopen voor alle kinderen. Alle 'elves' en rendieren hebben een idee, maar het beste idee is om een voorstelling te geven in High River, want de mensen in High River kijken overal naar (!). Maar welke supersterren moeten dan optreden om genoeg publiek te trekken? Dan blijkt dat Santa toch wel de grootste superster is.
Rens, en alle jongens uit zijn klas, zijn Elvis Presley (1 van de superster-opties). De jongens hebben allemaal witte shirts aan en een spijkerbroek en hun haar met gel naar achteren en een zonnebril op. Ze zingen : "rocking around the christmas tree", in een echte rock-versie. Flitsend, en inclusief 'air guitar'.
Het is een ontzettend leuke en onderhoudende avond.
Op donderdagavond (10 december) is dan het concert bij Martin op school. Dit is een muziek-concert van leerlingen van grade 6, 7 en 8 (groep 8 en de brugklassers).
De leerlingen van grade 6 (inclusief Martin) spelen allemaal sinds september een blaasinstrument (klarinet, dwarsfluit, trombone, trompet, tuba) en spelen vanavond met elkaar enkele kerstliederen (jingle bells, rudolph the red nose reindeer, Beethoven's nummer 9, Heroes and Glory en We wish you a merry christmas). En niet gewoon het liedje spelen, nee het is meerstemmig en de verschillende instrumenten doen ook verschillende onderdelen en dat dan weer door elkaar. Het klinkt buitengewoon goed voor een groep tieners dat net 3 maanden les heeft gehad. We zijn absoluut onder de indruk en trots.
Na grade 6 speelt grade 7 enkele nummers en dan is het de beurt aan een volwassen band waar toevallig ook de muziekleraar de tuba in speelt. Deze 'volwassen band' speelt echt prachtige nummers en 'Silent Night' vind ik persoonlijk wel het mooiste. Zo puur en zuiver. Het raakt me behoorlijk. Ook spelen ze enkele nummers uit de Notenkraker Suite.
De avond wordt afgesloten met de band van grade 8. Allerlei instrumenten, inclusief drums, een grote bas, xylofoon, etc. etc. Ook nu spelen de kinderen absoluut een hoog niveau. En dit wordt allemaal gedaan door dezelfde muziekleraar. Wat geweldig dat die man dat voor elkaar krijgt dat alle leerlingen, stuk voor stuk, zo ontzettend hun best willen doen. Martin, die niks met muziek, zingen of iets dergelijks te maken wilde hebben, oefent nu zo vaak als hij kan op zijn trompet en wil absoluut verder met dit instrument. Knap hoor.
Knap van Martin en knap van die leraar.
Tante
(Ik hade deze post vorige week al geschreven, maar op een of andere manier kwam ie niet op de blog. Kwam misschien door het weer........ -zie post van 12 december-)
Gisteren kreeg ik het blijde bericht dat mijn neef vader is geworden. Wat ontzettend leuk, en wat fijn dat alles goed is gegaan en dat hun zoon super gezond is.
Mijn zus is oma geworden, mijn moeder is overgrootmoeder....... En wat maakt dat mij?
Ha, een heel ouwe tante!!
Gisteren kreeg ik het blijde bericht dat mijn neef vader is geworden. Wat ontzettend leuk, en wat fijn dat alles goed is gegaan en dat hun zoon super gezond is.
Mijn zus is oma geworden, mijn moeder is overgrootmoeder....... En wat maakt dat mij?
Ha, een heel ouwe tante!!
Let it snow, let it snow
"Let it snow" is wel het understatement van het jaar! Het is alleen maar sneeuw, sneeuw, sneeuw, de afgelopen week. Het begon met een sneeuwstorm op 4 december. Halverwege de ochtend komen de waarschuwingen al binnen bij de radio en het waait al behoorlijk. Rond het middaguur begint het dan ook te sneeuwen. We sturen als eerste iedereen op het werk die verder weg woont naar huis. Binnen een uur is de radio meer een crisiscentrum dan een gewoon kantoor. De telefoon blijft maar gaan. De politie die belt om ons op de hoogte te houden van de toestand op de wegen (en die verslechtert met de minuut) en veel mensen bellen de radio om op de hoogte te blijven van wat er gebeurt en ook om eventuele 'verkeersinformatie' te geven. Rond een uur of 1 zijn we nog maar met een klein groepje op de radio. Alleen de dj voor Sun Country, de nieuwsdirekteur en ik zijn er nog maar. Wij wonen alle drie in High River en kunnen eventueel als het moet naar huis lopen. Alhoewel de omstandigheden niet leuk zijn, voelt het wel heel goed om iets voor de mensen te kunnen doen. Na elke song op de radio geven we een update over het weer en het verkeer. We houden de website bij van de AMA (de canadese anwb) en de politie belt ons vaak. Ik heb al mijn eigen werk opzij geschoven en heb alleen maar papier voor mijn neus met de laatste gegevens over de wegen in Zuid Alberta. En dat is een gebied een paar keer zo groot als Nederland. Wel veel minder wegen hoor. En de wegen zijn ook veel rechter en niet kris kras.
Ondertussen blijft het stormen en zit de sneeuw tot hoog op de ramen. Ook als je naar buiten gaat, kun je niet ver kijken. Gewoon een dichte mist van sneeuw. Ook voor de canadezen iets dat niet vaak gebeurt. Raar is wel dat het eigenlijk helemaal niet koud is. In ieder geval niet zo koud als het klinkt. Martin en Rens kunnen gewoon naar huis lopen, dat veiliger is dan met de auto. Tussen alle telefoontjes door op de radio, krijg ik dan om half 4 een telefoontje van thuis dat de jongens allebei goed thuis zijn gekomen. Ik blijf tot ongeveer half 6 op de radio en ga dan ook naar huis. Met mijn SUV met 4-wheel-drive en winterbanden heb ik geen problemen om thuis te komen. Dat geldt gelukkig ook voor Tijs.
En zoals eerder gezegd, het was een goed gevoel om onderdeel te zijn van iets dat voor iedereen heel belangrijk was vandaag. We hebben onze medemens echt geholpen en dat voelt super.
Ondertussen blijft het stormen en zit de sneeuw tot hoog op de ramen. Ook als je naar buiten gaat, kun je niet ver kijken. Gewoon een dichte mist van sneeuw. Ook voor de canadezen iets dat niet vaak gebeurt. Raar is wel dat het eigenlijk helemaal niet koud is. In ieder geval niet zo koud als het klinkt. Martin en Rens kunnen gewoon naar huis lopen, dat veiliger is dan met de auto. Tussen alle telefoontjes door op de radio, krijg ik dan om half 4 een telefoontje van thuis dat de jongens allebei goed thuis zijn gekomen. Ik blijf tot ongeveer half 6 op de radio en ga dan ook naar huis. Met mijn SUV met 4-wheel-drive en winterbanden heb ik geen problemen om thuis te komen. Dat geldt gelukkig ook voor Tijs.
En zoals eerder gezegd, het was een goed gevoel om onderdeel te zijn van iets dat voor iedereen heel belangrijk was vandaag. We hebben onze medemens echt geholpen en dat voelt super.
zondag 15 november 2009
Gewoon vertalen
We kennen, denk ik, allemaal wel de uitdrukking 'double dutch'. Het letterlijk vertalen van nederlands naar engels. "I always get my sin", is een bekend voorbeeld. Soms vertaal ik iets letterlijks vanuit het nederlands naar het engels om iets duidelijk te maken. Ik 'waarschuw' mijn collega's altijd wel even. Dan zeg ik dat 'in het nederlands zeggen we dan :.....', dan weten ze in ieder geval dat er iets vreemds aankomt. Soms gaat dat goed tot redelijk en soms zeg je dan heel vreemde dingen.
Groene vingers, is dus niet green fingers, maar green thumb. Nou ja, dat is bijna hetzelfde, dus dat kan iedereen nog volgen. Van top tot teen, is head to toe. Hals over kop is head over heels. Allemaal nog te doen. Maar soms is het goed te weten wat vooral niet te zeggen.
Als je 'uitslapen' letterlijk zou vertalen : I have slept out this morning, dan zeg je dus dat je de nacht niet in je eigen bed hebt doorgebracht. (nu kan dat de reden zijn van je uitslapen, maar je zegt dus iets heel anders dan je bedoelt). Uitslapen in het engels is 'sleeping in'. Als wij dat dan weer letterlijk zouden vertalen, heeft iemand dus zojuist een spuitje gehad.
Panty is geen mooie kous om je been, maar een onderbroek. Men is dus echt nogal uit het veld geslagen als je zou zeggen dat je last hebt van 'a hole in my panty'.
Met gerechten gaan we ook nog wel eens de mist in. Inmiddels weet ik dat ze met 'baked potatoes' helemaal niet gebakken aardappeltjes bedoelen. Een 'baked potatoe' is een gepofte aardappel. 'Fried' doet ons meer denken aan gefrituurd, maar dat is dus gebakken. 'Cream cheese' is niet gesmolten kaas, maar kwark. En als we dan nog even in de keuken blijven : een 'stove' is een fornuis en een 'furnace' is de kachel. Oven is gewoon oven (pfff). Wel blijven opletten want de oven is in Fahrenheit. Met engelse recepten niet zo moeilijk, maar met nederlandse recepten dus even opletten. En oh ja, 'home made meal' is een gerecht uit de magnetron.
Gisteren had ik weer een fijn hollands/blond/boven de 40 momentje op taalgebied. Ik was op weg naar Spruce Meadows waar een zeer grote kerstmarkt werd gehouden. Erin, mijn vriendin, was daar voor de radio aan het werk tot 2 uur 's middags en ik zou er dan rond die tijd zijn en dan zouden we lekker de rest van de middag samen shoppen. Erin was daar om live verslag te doen van de kerstmarkt op de radio. Onderweg naar Spruce Meadows (zuid Calgary) luisterde ik dus naar mijn vriendin op de radio. Ze vertelt dat nieuw tijdens deze kerstmarkt is de coat check en bag check. Wow. Als ik mijn auto geparkeerd heb, kijk ik nog gauw even in mijn tas of er niks geks in zit, vanwege die controle en ook controleer ik snel of er niks in mijn jaszakken zit. Ik loop naar de ingang van de markt en geef mijn kaartje (gratis van de radio....... da's toch wel weer handig) en kijk om me heen, op zoek naar de bodyguards die mijn tas en jas gaan controleren. Niks, niemand, nada, noppes. Hum?! Wat heb ik nu weer verkeerd begrepen of verkeerd gehoord. Ik ga op zoek naar Erin en als ik haar vertel dat ik gauw in de auto mijn tas heb opgeruimd vanwege de bag check, komt ze niet meer bij. Coat & bag check betekent dat je je jas en tas kunt afgeven. Een garderobe dus. Ha, goed begin van een gezellige middag!!
Groene vingers, is dus niet green fingers, maar green thumb. Nou ja, dat is bijna hetzelfde, dus dat kan iedereen nog volgen. Van top tot teen, is head to toe. Hals over kop is head over heels. Allemaal nog te doen. Maar soms is het goed te weten wat vooral niet te zeggen.
Als je 'uitslapen' letterlijk zou vertalen : I have slept out this morning, dan zeg je dus dat je de nacht niet in je eigen bed hebt doorgebracht. (nu kan dat de reden zijn van je uitslapen, maar je zegt dus iets heel anders dan je bedoelt). Uitslapen in het engels is 'sleeping in'. Als wij dat dan weer letterlijk zouden vertalen, heeft iemand dus zojuist een spuitje gehad.
Panty is geen mooie kous om je been, maar een onderbroek. Men is dus echt nogal uit het veld geslagen als je zou zeggen dat je last hebt van 'a hole in my panty'.
Met gerechten gaan we ook nog wel eens de mist in. Inmiddels weet ik dat ze met 'baked potatoes' helemaal niet gebakken aardappeltjes bedoelen. Een 'baked potatoe' is een gepofte aardappel. 'Fried' doet ons meer denken aan gefrituurd, maar dat is dus gebakken. 'Cream cheese' is niet gesmolten kaas, maar kwark. En als we dan nog even in de keuken blijven : een 'stove' is een fornuis en een 'furnace' is de kachel. Oven is gewoon oven (pfff). Wel blijven opletten want de oven is in Fahrenheit. Met engelse recepten niet zo moeilijk, maar met nederlandse recepten dus even opletten. En oh ja, 'home made meal' is een gerecht uit de magnetron.
Gisteren had ik weer een fijn hollands/blond/boven de 40 momentje op taalgebied. Ik was op weg naar Spruce Meadows waar een zeer grote kerstmarkt werd gehouden. Erin, mijn vriendin, was daar voor de radio aan het werk tot 2 uur 's middags en ik zou er dan rond die tijd zijn en dan zouden we lekker de rest van de middag samen shoppen. Erin was daar om live verslag te doen van de kerstmarkt op de radio. Onderweg naar Spruce Meadows (zuid Calgary) luisterde ik dus naar mijn vriendin op de radio. Ze vertelt dat nieuw tijdens deze kerstmarkt is de coat check en bag check. Wow. Als ik mijn auto geparkeerd heb, kijk ik nog gauw even in mijn tas of er niks geks in zit, vanwege die controle en ook controleer ik snel of er niks in mijn jaszakken zit. Ik loop naar de ingang van de markt en geef mijn kaartje (gratis van de radio....... da's toch wel weer handig) en kijk om me heen, op zoek naar de bodyguards die mijn tas en jas gaan controleren. Niks, niemand, nada, noppes. Hum?! Wat heb ik nu weer verkeerd begrepen of verkeerd gehoord. Ik ga op zoek naar Erin en als ik haar vertel dat ik gauw in de auto mijn tas heb opgeruimd vanwege de bag check, komt ze niet meer bij. Coat & bag check betekent dat je je jas en tas kunt afgeven. Een garderobe dus. Ha, goed begin van een gezellige middag!!
zondag 8 november 2009
Halloween
Vorige week zaterdag (31 oktober) was het hier Halloween. Iets waar vooral Martin en Rens erg van genieten, want een hele avond overal gratis snoep ophalen is natuurlijk geweldig. In het zwart gekleed met enge maskers op vertrokken de beide heren om half 7 van huis en waren om 9 uur weer terug. Terug met een grote tas vol snoep en chips en met een grote glimlach op het gezicht. Ja, we hebben weer snoep voor maanden in huis.
Wij hadden ons huis redelijk in Halloween-stemming gebracht. Niet zo extreem als je wel eens op tv ziet, maar we waren toch leuk in de weer geweest. In onze vlaggenmast (voor het huis) had Tijs een bezem met daarop een heks gehangen en het leek echt net of ze daar vloog. Alle buitenlampen hadden we vervangen door groene lampen en bij de voordeur hadden we dan een grote ton met zaagsel gezet met daarachter een pop zonder hoofd. We hadden Tijs zijn overal opgevuld zodat het een groot mens leek (met schoenen en handschoenen eraan). In plaats van het hoofd hadden we kettingen gehangen. In de ton, in het zaagsel, lag dan het 'hoofd': een voetbal met een zwarte doek er omheen en een masker erop. Lekker creepy. Geen bloed of zo hoor. Het snoep voor de kinderen die aan de deur komen was verstopt in het zaagsel. Nu zou je denken, dat is allemaal zo eng niet. Voor ons hollanders, die het begrip 'grabbelton' kennen, niet nee. Maar voor canadese kinderen die nog nooit in hun leven een grabbelton hebben gezien, laat staan ooit eerder gegrabbeld hebben in zaagsel, was dit behoorlijk eng. Ik denk dat er maar 8 kinderen waren (van de 60) die zonder verblikken of verblozen zo in het zaagsel graaiden. Alle andere kinderen vonden het doodeng en die gingen echt niet met hun hand die trommel in. Allemaal dachten ze dat er iets uit zou komen. Ha, was wel grappig. Helemaal grappig was het feit dat we een onzichtbaar touwtje hadden vast gemaakt aan een arm van de pop en terwijl ik met de kinderen aan het praten was, trok Tijs aan het touw waardoor de pop bewoog. Er is heel wat afgegild bij ons huis. Natuurlijk hadden we voor de kleine kinderen een schaal met snoep, die ze zo konden pakken (ik vertel het maar even, voordat ik reacties krijg dat we kleine kinderen traumatiseren of zoiets).
Ik had me ook verkleed. Nu heb ik niet zoveel nodig om er uit te zien als heks (I know), maar ik had me toch nog opgemaakt met zwarte make up (zelfs zwarte lippen) en met een zwarte doek om mijn hoofd en een lang zwart gewaad, zag het er toch wel echt uit.
Vorige jaren hadden we altijd zo'n 100 kinderen aan de deur (Non stop, zeg maar), maar dit jaar waren het er echt veel minder. Terwijl het toch goed weer was. We denken dat dat was vanwege de (dreiging van) H1N1 griep.
En de dag erna alles weer opruimen. De geverfde pompoenen in de prullenbak, de lampen weer vervangen voor witte, de 'enge man' weer omtoveren in een overal en de heks uit de vlaggenmast. Wij vonden het een geslaagde avond.
Wij hadden ons huis redelijk in Halloween-stemming gebracht. Niet zo extreem als je wel eens op tv ziet, maar we waren toch leuk in de weer geweest. In onze vlaggenmast (voor het huis) had Tijs een bezem met daarop een heks gehangen en het leek echt net of ze daar vloog. Alle buitenlampen hadden we vervangen door groene lampen en bij de voordeur hadden we dan een grote ton met zaagsel gezet met daarachter een pop zonder hoofd. We hadden Tijs zijn overal opgevuld zodat het een groot mens leek (met schoenen en handschoenen eraan). In plaats van het hoofd hadden we kettingen gehangen. In de ton, in het zaagsel, lag dan het 'hoofd': een voetbal met een zwarte doek er omheen en een masker erop. Lekker creepy. Geen bloed of zo hoor. Het snoep voor de kinderen die aan de deur komen was verstopt in het zaagsel. Nu zou je denken, dat is allemaal zo eng niet. Voor ons hollanders, die het begrip 'grabbelton' kennen, niet nee. Maar voor canadese kinderen die nog nooit in hun leven een grabbelton hebben gezien, laat staan ooit eerder gegrabbeld hebben in zaagsel, was dit behoorlijk eng. Ik denk dat er maar 8 kinderen waren (van de 60) die zonder verblikken of verblozen zo in het zaagsel graaiden. Alle andere kinderen vonden het doodeng en die gingen echt niet met hun hand die trommel in. Allemaal dachten ze dat er iets uit zou komen. Ha, was wel grappig. Helemaal grappig was het feit dat we een onzichtbaar touwtje hadden vast gemaakt aan een arm van de pop en terwijl ik met de kinderen aan het praten was, trok Tijs aan het touw waardoor de pop bewoog. Er is heel wat afgegild bij ons huis. Natuurlijk hadden we voor de kleine kinderen een schaal met snoep, die ze zo konden pakken (ik vertel het maar even, voordat ik reacties krijg dat we kleine kinderen traumatiseren of zoiets).
Ik had me ook verkleed. Nu heb ik niet zoveel nodig om er uit te zien als heks (I know), maar ik had me toch nog opgemaakt met zwarte make up (zelfs zwarte lippen) en met een zwarte doek om mijn hoofd en een lang zwart gewaad, zag het er toch wel echt uit.
Vorige jaren hadden we altijd zo'n 100 kinderen aan de deur (Non stop, zeg maar), maar dit jaar waren het er echt veel minder. Terwijl het toch goed weer was. We denken dat dat was vanwege de (dreiging van) H1N1 griep.
En de dag erna alles weer opruimen. De geverfde pompoenen in de prullenbak, de lampen weer vervangen voor witte, de 'enge man' weer omtoveren in een overal en de heks uit de vlaggenmast. Wij vonden het een geslaagde avond.
zaterdag 24 oktober 2009
Zomaar een weekend in oktober
Zaterdagochtend, 8 uur, wasmachine draait, Tijs en Martin zijn naar de zaak, Rens ligt nog te slapen en Kaas ligt bij mijn voeten : tijd voor een update van de blog.
Vanochtend regent het. Dikke druppels zijn het, maar het blijft natuurlijk gewoon nat. Het is lang geleden dat we regen hebben gezien. De laatste neerslag was immers sneeuw en dat is toch heel anders. Nou ja, wij ondergaan dat anders. Van sneeuw krijgen wij alle 4 nog steeds vlinders in de buik en bij regen krijgen we meer de kriebels. Regen is eigenlijk altijd 'getsie'.
Maar goed. De sneeuw van anderhalve week terug is al weer weg. De ene dag is het -11 en een pak sneeuw en dan de dag erna is het ineens +17 en is de sneeuw dus snel verdwenen. Maar dit is wel typerend voor Alberta. We weten het en toch verbaast het ons keer op keer. Hebben we net (wel wat vroeg voor het jaar) weer alle winterjassen en skibroeken en sneeuwlaarzen te voorschijn gehaald, kan je de dag erna weer gewoon in een bloessie op pad. Ook niet vreemd dat juist nu mensen wat grieperig zijn.
De afgelopen week had ik niet zo'n fijne week op het werk. Mijn baas, de station manager (Jeff), is sinds 1 oktober de sales manager geworden voor Alberta. Dat betekent dat we een nieuwe station manager hebben en dat is Tara. Ik kan Tara het best omschrijven als een heks. Zo ziet ze eruit en zo gedraagt ze zich ook. En echt, geloof me, ik zeg dat niet omdat ik jaloers zou zijn want ik ambieer die positie voor geen meter. Ik hoef geen station manager te zijn. Zij wilde dat wel heel graag en na lekker veel manipulatief gedrag en veel geslijm is ze dat nu dus ook geworden. Ze heeft dus de baan gekregen niet omdat ze er de kwaliteiten voor heeft, maar omdat ze dus het spelletje weet te spelen. En ik kan niet zo goed tegen dat 'spelletje'. Ik vertrouw die Tara voor geen cent. En ik weet dat dat mijn hollandse achtergrond is, maar elke keer als ze poeslief doet en allerlei complimentjes geeft, heb ik zoiets van : wat moet je van me? Wat wil je nu echt? Tja. Jeff was een waardeloze manager die nooit beslissingen durfde te nemen en veel maar een beetje liet waaien in de hoop dat het wel zou oplossen. Niet fijn om mee te werken, maar het was wel heel voorspelbaar. Tara daarentegen neemt heel veel beslissingen, heel snel en heel veel (in de korte tijd dat ze nu de station manager is). Yep, ik vind zeker dat je beter een slechte beslissing kunt nemen dan helemaal geen, maar dit is wel echt weer het andere uiterste. En ook nu is dat niet fijn om mee te werken. Tara verandert namelijk eerdere beslissingen binnen een dag. Dat je dus net de boel op poten hebt en dan verandert ze iets, waardoor je met vraagtekens boven je hoofd zit van : he, we hadden dat toch anders afgesproken?! Je gaat dus twijfelen of je het soms verkeerd hebt begrepen en nu loopt dus weer iedereen rond met het idee van : ik regel het zelf wel en dan hoor ik het wel. Net als we deden bij Jeff. Maar ondertussen is Tara, zoals gezegd, een heks en vindt ze het dus zeer belangrijk dat we allemaal doen wat zij zegt en is het dus niet de bedoeling dat we onze eigen gang gaan. Zucht. Ik weet niet hoe ik het anders moet omschrijven. Het is van een zachte, sluimerende chaos verandert in een meer dramatische chaos. Daarnaast is Tara een vrouw van extreme mood swings (eh, wat is dat in het nederlands?). Dus het ene moment aardig en daarna vreselijk kribbig. Lekker stabiel dus. Not. Ik word er in ieder geval doodmoe van. Daarbij komt dan ook nog dat Jeff nu een andere taak heeft, maar dat is allemaal nieuw voor hem en die positie bestond nog helemaal niet en die moet hij dus zelf gaan creeren, maar Jeff is zo'n zoutzak, die kan helemaal niks creeren. Dus die loopt een beetje rond en weet absoluut niet waar hij moet beginnen.
Aan mij is van de zomer gevraagd of ik hoofd van de administratie wil worden voor de gehele provincie. Ik heb daar ja op gezegd. Vervolgens gebeurt er niks. Niets tijdens die vergaderingen in Regina en nu ook nog steeds niets. Maar zowel Tara als Jeff weten hier niet van. Dus ik zit een beetje (ahum, heel erg) in een lastige positie. Tara en Jeff lopen rond als een kip zonder kop en zoeken steun en hulp bij mij, terwijl ik zit te wachten op een bericht van de grote baas over mijn eigen toekomst, waar niemand iets van weet. Je kan dus wel zeggen dat dit bedrijf een rare manier heeft van handelen. Mij is dus iets gevraagd dat zomaar heel makkelijk nog een jaar kan duren en ze laten twee mensen die geen idee hebben wat ze doen, lekker aanrommelen. Jeff is geen leider want hij wil ieders vriendje zijn en Tara heeft nog nooit een leidinggevende baan gehad en gaat nu dus (met zo'n ego) van alles veranderen en zichzelf 'bewijzen'.
En ik kan niks anders doen dan toekijken, mijn hoofd schudden, mijn werk goed doen en hopen dat het hoofdkantoor snel enige orde komt scheppen. Vermoeiend is het wel. En door de chaos gaan er dingen mis en dan voel ik me daar verdorie ook nog verantwoordelijk voor, terwijl het niet mijn schuld is. We zullen zien. Ik kan altijd nog een andere baan gaan zoeken.........
Afgelopen donderdag had Martin een concert op school. Alle leerlignen van grade 6 hebben aan het begin van dit schooljaar voor een instrument mogen kiezen. Klarinet, dwarsfluit, trombone, hobo, trompet, etc. Martin heeft dus gekozen voor de trompet. En nu mochten ze dus allemaal aan de ouders laten horen wat ze nu al geleerd hadden. Erg leuk. Geweldig om te zien dat al die kids zo hun best deden en zo trots waren op hun prestatie. Toen de leraar vroeg wie een solo wilde doen, staken heel veel kinderen hun hand op. Ik ben daar dan wel van onder de indruk. Dat ze zich totaal niet schamen en alleen maar trots zijn en graag willen laten horen wat ze al kunnen. De leraar liet ook horen hoe de techniek verschilt per instrument. Hoe je moet blazen bij een klarinet en dat dat bij een trompet weer heel anders is en dat je vooral zo niet moet blazen op een dwarsfluit. En hij liet dat ook allemaal horen. Hoe je het goed doet en hoe het klinkt als je het anders doet. Leuke en leerzame avond dus. En aan het eind speelden ze allemaal "Au claire de la lune". Een eenvoudig deuntje, maar ze deden het allemaal foutloos en het klonk geweldig. En Martin deed echt zijn best. Met blokfluit, vorig jaar, playbackte hij heel vaak, maar nu deed hij het echt. Good job!
Rens heeft op de scouting bezoek gehad van een meneer van de sterrenwacht. Dat vond hij toch wel heel interessant. Jupiter is nu heel goed te zien en ze zijn met zijn allen naar buiten gegaan en hebben de maan bestudeerd en de manen rond Jupiter proberen te zien. Rens zag er drie. Helemaal enthousiast natuurlijk en uit de bibliotheek een boek meegenomen over de sterren en planeten. Heel erg moeilijk boek, maar de plaatjes zijn geweldig.
Volgende week is het Halloween en we gaan vanmiddag maar eens aan de slag met de pompoenen. Natuurlijk is het gratis snoep ophalen de voornaamste reden om Halloween erg leuk te vinden, maar het hakken en zagen in een pompoen vinden ze toch ook nog wel de moeite waard. Ik heb dit jaar ook een paar kleine pompoenen meegenomen en die gaan we proberen te verven. We zullen zien. Anders worden dat gewoon kleine lichtjes. Is ook leuk.
Verder niet veel nieuws onder de zon. Boodschappen, huishouden, eten koken en hopelijk morgen er lekker op uit. Ik zie de zon er al door komen....................
Vanochtend regent het. Dikke druppels zijn het, maar het blijft natuurlijk gewoon nat. Het is lang geleden dat we regen hebben gezien. De laatste neerslag was immers sneeuw en dat is toch heel anders. Nou ja, wij ondergaan dat anders. Van sneeuw krijgen wij alle 4 nog steeds vlinders in de buik en bij regen krijgen we meer de kriebels. Regen is eigenlijk altijd 'getsie'.
Maar goed. De sneeuw van anderhalve week terug is al weer weg. De ene dag is het -11 en een pak sneeuw en dan de dag erna is het ineens +17 en is de sneeuw dus snel verdwenen. Maar dit is wel typerend voor Alberta. We weten het en toch verbaast het ons keer op keer. Hebben we net (wel wat vroeg voor het jaar) weer alle winterjassen en skibroeken en sneeuwlaarzen te voorschijn gehaald, kan je de dag erna weer gewoon in een bloessie op pad. Ook niet vreemd dat juist nu mensen wat grieperig zijn.
De afgelopen week had ik niet zo'n fijne week op het werk. Mijn baas, de station manager (Jeff), is sinds 1 oktober de sales manager geworden voor Alberta. Dat betekent dat we een nieuwe station manager hebben en dat is Tara. Ik kan Tara het best omschrijven als een heks. Zo ziet ze eruit en zo gedraagt ze zich ook. En echt, geloof me, ik zeg dat niet omdat ik jaloers zou zijn want ik ambieer die positie voor geen meter. Ik hoef geen station manager te zijn. Zij wilde dat wel heel graag en na lekker veel manipulatief gedrag en veel geslijm is ze dat nu dus ook geworden. Ze heeft dus de baan gekregen niet omdat ze er de kwaliteiten voor heeft, maar omdat ze dus het spelletje weet te spelen. En ik kan niet zo goed tegen dat 'spelletje'. Ik vertrouw die Tara voor geen cent. En ik weet dat dat mijn hollandse achtergrond is, maar elke keer als ze poeslief doet en allerlei complimentjes geeft, heb ik zoiets van : wat moet je van me? Wat wil je nu echt? Tja. Jeff was een waardeloze manager die nooit beslissingen durfde te nemen en veel maar een beetje liet waaien in de hoop dat het wel zou oplossen. Niet fijn om mee te werken, maar het was wel heel voorspelbaar. Tara daarentegen neemt heel veel beslissingen, heel snel en heel veel (in de korte tijd dat ze nu de station manager is). Yep, ik vind zeker dat je beter een slechte beslissing kunt nemen dan helemaal geen, maar dit is wel echt weer het andere uiterste. En ook nu is dat niet fijn om mee te werken. Tara verandert namelijk eerdere beslissingen binnen een dag. Dat je dus net de boel op poten hebt en dan verandert ze iets, waardoor je met vraagtekens boven je hoofd zit van : he, we hadden dat toch anders afgesproken?! Je gaat dus twijfelen of je het soms verkeerd hebt begrepen en nu loopt dus weer iedereen rond met het idee van : ik regel het zelf wel en dan hoor ik het wel. Net als we deden bij Jeff. Maar ondertussen is Tara, zoals gezegd, een heks en vindt ze het dus zeer belangrijk dat we allemaal doen wat zij zegt en is het dus niet de bedoeling dat we onze eigen gang gaan. Zucht. Ik weet niet hoe ik het anders moet omschrijven. Het is van een zachte, sluimerende chaos verandert in een meer dramatische chaos. Daarnaast is Tara een vrouw van extreme mood swings (eh, wat is dat in het nederlands?). Dus het ene moment aardig en daarna vreselijk kribbig. Lekker stabiel dus. Not. Ik word er in ieder geval doodmoe van. Daarbij komt dan ook nog dat Jeff nu een andere taak heeft, maar dat is allemaal nieuw voor hem en die positie bestond nog helemaal niet en die moet hij dus zelf gaan creeren, maar Jeff is zo'n zoutzak, die kan helemaal niks creeren. Dus die loopt een beetje rond en weet absoluut niet waar hij moet beginnen.
Aan mij is van de zomer gevraagd of ik hoofd van de administratie wil worden voor de gehele provincie. Ik heb daar ja op gezegd. Vervolgens gebeurt er niks. Niets tijdens die vergaderingen in Regina en nu ook nog steeds niets. Maar zowel Tara als Jeff weten hier niet van. Dus ik zit een beetje (ahum, heel erg) in een lastige positie. Tara en Jeff lopen rond als een kip zonder kop en zoeken steun en hulp bij mij, terwijl ik zit te wachten op een bericht van de grote baas over mijn eigen toekomst, waar niemand iets van weet. Je kan dus wel zeggen dat dit bedrijf een rare manier heeft van handelen. Mij is dus iets gevraagd dat zomaar heel makkelijk nog een jaar kan duren en ze laten twee mensen die geen idee hebben wat ze doen, lekker aanrommelen. Jeff is geen leider want hij wil ieders vriendje zijn en Tara heeft nog nooit een leidinggevende baan gehad en gaat nu dus (met zo'n ego) van alles veranderen en zichzelf 'bewijzen'.
En ik kan niks anders doen dan toekijken, mijn hoofd schudden, mijn werk goed doen en hopen dat het hoofdkantoor snel enige orde komt scheppen. Vermoeiend is het wel. En door de chaos gaan er dingen mis en dan voel ik me daar verdorie ook nog verantwoordelijk voor, terwijl het niet mijn schuld is. We zullen zien. Ik kan altijd nog een andere baan gaan zoeken.........
Afgelopen donderdag had Martin een concert op school. Alle leerlignen van grade 6 hebben aan het begin van dit schooljaar voor een instrument mogen kiezen. Klarinet, dwarsfluit, trombone, hobo, trompet, etc. Martin heeft dus gekozen voor de trompet. En nu mochten ze dus allemaal aan de ouders laten horen wat ze nu al geleerd hadden. Erg leuk. Geweldig om te zien dat al die kids zo hun best deden en zo trots waren op hun prestatie. Toen de leraar vroeg wie een solo wilde doen, staken heel veel kinderen hun hand op. Ik ben daar dan wel van onder de indruk. Dat ze zich totaal niet schamen en alleen maar trots zijn en graag willen laten horen wat ze al kunnen. De leraar liet ook horen hoe de techniek verschilt per instrument. Hoe je moet blazen bij een klarinet en dat dat bij een trompet weer heel anders is en dat je vooral zo niet moet blazen op een dwarsfluit. En hij liet dat ook allemaal horen. Hoe je het goed doet en hoe het klinkt als je het anders doet. Leuke en leerzame avond dus. En aan het eind speelden ze allemaal "Au claire de la lune". Een eenvoudig deuntje, maar ze deden het allemaal foutloos en het klonk geweldig. En Martin deed echt zijn best. Met blokfluit, vorig jaar, playbackte hij heel vaak, maar nu deed hij het echt. Good job!
Rens heeft op de scouting bezoek gehad van een meneer van de sterrenwacht. Dat vond hij toch wel heel interessant. Jupiter is nu heel goed te zien en ze zijn met zijn allen naar buiten gegaan en hebben de maan bestudeerd en de manen rond Jupiter proberen te zien. Rens zag er drie. Helemaal enthousiast natuurlijk en uit de bibliotheek een boek meegenomen over de sterren en planeten. Heel erg moeilijk boek, maar de plaatjes zijn geweldig.
Volgende week is het Halloween en we gaan vanmiddag maar eens aan de slag met de pompoenen. Natuurlijk is het gratis snoep ophalen de voornaamste reden om Halloween erg leuk te vinden, maar het hakken en zagen in een pompoen vinden ze toch ook nog wel de moeite waard. Ik heb dit jaar ook een paar kleine pompoenen meegenomen en die gaan we proberen te verven. We zullen zien. Anders worden dat gewoon kleine lichtjes. Is ook leuk.
Verder niet veel nieuws onder de zon. Boodschappen, huishouden, eten koken en hopelijk morgen er lekker op uit. Ik zie de zon er al door komen....................
dinsdag 13 oktober 2009
Thanksgiving
Gisteren, 12 oktober, was het hier in Canada Thanksgiving. Officieel is dit een dankdag voor de oogst en gewassen. Omdat het seizoen later is in Amerika is Thanksgiving in Amerika een maand later. Wederom dus iets waarin we echt anders zijn dan Amerika!
In ieder geval waren wij uitgenodigd door Paige en Brian, vrienden van ons, om Thanksgiving bij hen te komen vieren in Calgary. Het was een gezellige middag en we hebben heerlijk gegeten. Natuurlijk de traditionele 'Turkey with stuffing and cranberries and pumpkin pie' (kalkoen met vulling en cranberries en pompoentaart). Paige had er veel werk van gemaakt en een enorme tafel gedekt voor 10 personen. En dan in het midden van de tafel zo'n vogel.
Met een enorm volle buik vertrokken we gisteravond weer naar High River.
Paige en Brian zijn beiden werkzaam in de filmwereld. Nee, we hebben niet aan tafel gezeten met beroemde filmsterren, maar het is toch wel leuk om al die verhalen te horen. Maar het allerleukste is dat hun hele huis vol staat met spullen van de filmset. Ze hebben echt heel veel bedden, lampen, bankstellen enz. Ze geven veel weg aan het Leger des Heils en andere goede doelen. Ik heb nu niet echt spullen herkend (want Brian heeft echt de productie gedaan van grote films), maar je fantasie gaat wel aardig op de loop.
Heerlijke dag gehad.
In ieder geval waren wij uitgenodigd door Paige en Brian, vrienden van ons, om Thanksgiving bij hen te komen vieren in Calgary. Het was een gezellige middag en we hebben heerlijk gegeten. Natuurlijk de traditionele 'Turkey with stuffing and cranberries and pumpkin pie' (kalkoen met vulling en cranberries en pompoentaart). Paige had er veel werk van gemaakt en een enorme tafel gedekt voor 10 personen. En dan in het midden van de tafel zo'n vogel.
Met een enorm volle buik vertrokken we gisteravond weer naar High River.
Paige en Brian zijn beiden werkzaam in de filmwereld. Nee, we hebben niet aan tafel gezeten met beroemde filmsterren, maar het is toch wel leuk om al die verhalen te horen. Maar het allerleukste is dat hun hele huis vol staat met spullen van de filmset. Ze hebben echt heel veel bedden, lampen, bankstellen enz. Ze geven veel weg aan het Leger des Heils en andere goede doelen. Ik heb nu niet echt spullen herkend (want Brian heeft echt de productie gedaan van grote films), maar je fantasie gaat wel aardig op de loop.
Heerlijke dag gehad.
Een pak sneeuw
Was het van de week nog een beetje sneeuw, zeg maar : een laagje poedersuiker; nu ligt er dan toch echt een pak sneeuw. Zo'n 5 cm afgelopen nacht en ze verwachten nog zo'n laag de komende nacht. Ha. De winter is zo'n anderhalve maand eerder begonnen dan vorige jaren.
Dus vanochtend de oprit schoonvegen en de hele dag bleef het sneeuwen, dus konden we vanmiddag ook de auto schoonvegen.
Maar dat is dan ook het enige minpuntje, want wat vinden wij dit heerlijk! Sneeuwbal-gevechten, beetje sleeen, lekker happen naar de sneeuw (Kaassie), maar vooral sneeuwbal-gevechten. Er zitten al weer aardig wat sneeuw-dotten op het raam. Ach, als we maar lol hebben.
Voor het weekend verwachten ze weer zo'n 19/20 graden. Plus, wel te verstaan. We zullen zien. Dit is tenslotte Alberta : "If you don't like the weather, wait a minute : it will change".
Dus vanochtend de oprit schoonvegen en de hele dag bleef het sneeuwen, dus konden we vanmiddag ook de auto schoonvegen.
Maar dat is dan ook het enige minpuntje, want wat vinden wij dit heerlijk! Sneeuwbal-gevechten, beetje sleeen, lekker happen naar de sneeuw (Kaassie), maar vooral sneeuwbal-gevechten. Er zitten al weer aardig wat sneeuw-dotten op het raam. Ach, als we maar lol hebben.
Voor het weekend verwachten ze weer zo'n 19/20 graden. Plus, wel te verstaan. We zullen zien. Dit is tenslotte Alberta : "If you don't like the weather, wait a minute : it will change".
zaterdag 10 oktober 2009
Inspiratie
Het volgende stukje is een tekst die mij dagelijks inspireert.
One day you will believe
while others are doubting
One day you will study
while others are sleeping
One day you will listen
while others are talking
One day you will smile
while others are frowning
One day you will encourage
while others are criticizing
One day you will begin
while others are procrastinating
One day you will decide
while others are delaying
One day you will plan
while others are playing
One day you will prepare
while others are daydreaming
One day you will work
while others are wishing
One day you will persist
while others are quitting
What will you do with your today?
One day you will believe
while others are doubting
One day you will study
while others are sleeping
One day you will listen
while others are talking
One day you will smile
while others are frowning
One day you will encourage
while others are criticizing
One day you will begin
while others are procrastinating
One day you will decide
while others are delaying
One day you will plan
while others are playing
One day you will prepare
while others are daydreaming
One day you will work
while others are wishing
One day you will persist
while others are quitting
What will you do with your today?
Sneeuw!
Ja, het is echt waar. Was het anderhalve week terug nog heerlijk warm en, zoals ik schreef, nog weer voor korte broeken en t-shirtjes met temperaturen van zeker 25 graden of hoger, ligt er nu dus gewoon sneeuw. Het is nog geen pak sneeuw, maar het gras is wit en het is koud. Het voelt vooral koud omdat het van de een op de andere dag zo'n enorm verschil was. Van +25 naar -11. En niet alleen een beetje nachtvorst, nee : het is overdag ook frisjes met die -11.
De ganzen die altijd rond 'ons' meer "overherfsten" zijn ook helemaal in de war, want van herfst is absoluut geen sprake geweest. Van zomer naar winter in 1 dag : dat is Alberta.
Benieuwd wat voor weer de rest van het jaar in petto heeft.
De ganzen die altijd rond 'ons' meer "overherfsten" zijn ook helemaal in de war, want van herfst is absoluut geen sprake geweest. Van zomer naar winter in 1 dag : dat is Alberta.
Benieuwd wat voor weer de rest van het jaar in petto heeft.
vrijdag 2 oktober 2009
High River - Regina - High River
Zo. Ik ben weer thuis. Terug van weggeweest.
Zoals gezegd moest ik voor mijn werk enkele dagen naar Regina, en dat is de hoofdstad van Saskatchewan, onze buur-provincie. Vorig jaar moest ik naar Winnipeg voor vergaderingen en dat is de hoofdstand van Manitoba, de middelste provincie van Canada. Ik ga topografisch dat allemaal niet te veel uitleggen . Als je echt wilt weten hoe het zit, dan moet je er maar even een atlas bij pakken. Of internet checken.
In ieder geval heb ik heel wat uren in een bus gezeten, op weg naar Regina. Saskatchewan is een platte bedoening. Het voelde wel alsof je in de woestijn rijdt, want het gras was al dor en buin. Saai : af en toe wat heuveltjes, dor, weinig begroeiing. Ik heb welgeteld 3 bomen gesignaleerd tussen de grens (Alberta-Saskatchewan) en Regina en dat is toch een aardige afstand (4 uur rijden).
Net als vorig jaar in Manitoba, had ik ook nu weer heel sterk het gevoel dat we er zeer goed aan gedaan hebben om voor Alberta te kiezen. Dat ik elke morgen als ik naar mijn werk rijd, de bergen kan zien en dat we na een uur rijden vanaf ons huis ook midden in die bergen zijn (om te hiken of kamperen en vooral om te genieten).
In Saskatchewan hebben we (mijn collega's en ik) ook een bezoek gebracht aan enkele radio stations in deze provincie. In Swift Current staan we in de vergaderzaal van een van de stations om wat te drinken en te eten, zie ik aan de overkant van de straat een molen tegen een gevel geplakt en daaronder de letters : The Dutch Bakery. Ha, dat klinkt interessant. De rest van de groep is toch nog druk met eten en dus loop ik even naar de overkant. Bij binnenkomst moet ik al glimlachen want de hele zaak is versierd met die typische hollandse dingetjes die we in NL zo belachelijk vinden, maar die hier natuurlijk heel erg de aandacht trekken : friese doorlopers, klompen, (helaas plastic) tulpen, de nederlandse vlag, foto's van zwart-wit koeien en weilanden. Maar vooral heel veel delfts blauwe tegeltjes en molentjes. Er is ook een grote kast met allemaal hollandse lekkernijen en dat kan ik toch niet weerstaan. Cafe Noir koekjes, pannenkoekmeel, Oliebollenmix, Conimex ketjep en honingdrop. Natuurlijk maak ik een praatje met de eigenaar en zijn vrouw en ze kunnen nog 'un hiel kleen bietje' nederlands praten. Het is eigenlijk makkelijker om engels te praten, want ik kan dat rare taaltje maar moeilijk volgen. Hahaha. Het klinkt echt als een zwaar dialect. Maar het is toch wel heel leuk. Ik krijg het levensverhaal over dat ze samen in de jaren vijftig zijn overgekomen en dat ze zijn zus ook hebben over laten komen en die woont in Alberta. Oh, vraag ik, waar in Alberta? Zijn zus woont, geloof het of niet, in High River en is getrouwd met Darrel Janz. (Nu moeten jullie weten dat Darrel Janz een beroemdheid is. Hij is, zeg maar, de Joop van Zijl/Philip Freriks van Canada.) Andere wetenswaardigheid is dat Darrel Janz het nieuws voorleest op een van onze radiozenders en dat ik hem en zijn vrouw dus redelijk goed ken. Tja, ook in Canada kan de wereld soms heel klein zijn. En stiekem moet ik wel lachen, want dit doet toch wel heel erg denken aan het op pad zijn met mijn moeder (in nederland dan) en dan altijd iemand tegenkomen uit Culemborg.
Helaas moet ik redelijk snel afscheid nemen want de bus gaat weer vertrekken. Ik reken mijn hollandse lekkernijen af en krijg vervolgens voor iederen in de bus een kaneelbol mee. Heerlijk!
Achteraf gezien was deze onverwachte ontmoeting in Swift Current, Saskatchewan, wel het hoogtepunt van mijn reis naar onze buur-provincie. De vergaderingen waren allemaal meer dan saai en aan alle beloofde vergaderingen over de toekomst en vooral over mijn toekomst kwam men niet toe. Dat je erg het gevoel hebt dat je voor nop ergens heen gereden bent. Bleuh.
Voeg daar aan toe dat ik amper kon slapen vanwege een snurkende kamergenoot (yep, vrouwen kunnen ook zeer goed een kettingzaag imiteren) en altijd weer moet uitleggen dat ik wijn gewoon vies vind, dan zal je begrijpen dat ik echt weer heel blij was om thuis te komen en te zijn.
En ik vind het mooi dat ik High River zie als thuis, dat mijn hart sneller klopt bij het zien van de bergen, dat de geur van ons meer en ons huis iets met me doet en dat het zien en vasthouden van mijn man me echt heel erg blij maakt.
Een mens heeft weinig nodig om gelukkig te zijn.
Zoals gezegd moest ik voor mijn werk enkele dagen naar Regina, en dat is de hoofdstad van Saskatchewan, onze buur-provincie. Vorig jaar moest ik naar Winnipeg voor vergaderingen en dat is de hoofdstand van Manitoba, de middelste provincie van Canada. Ik ga topografisch dat allemaal niet te veel uitleggen . Als je echt wilt weten hoe het zit, dan moet je er maar even een atlas bij pakken. Of internet checken.
In ieder geval heb ik heel wat uren in een bus gezeten, op weg naar Regina. Saskatchewan is een platte bedoening. Het voelde wel alsof je in de woestijn rijdt, want het gras was al dor en buin. Saai : af en toe wat heuveltjes, dor, weinig begroeiing. Ik heb welgeteld 3 bomen gesignaleerd tussen de grens (Alberta-Saskatchewan) en Regina en dat is toch een aardige afstand (4 uur rijden).
Net als vorig jaar in Manitoba, had ik ook nu weer heel sterk het gevoel dat we er zeer goed aan gedaan hebben om voor Alberta te kiezen. Dat ik elke morgen als ik naar mijn werk rijd, de bergen kan zien en dat we na een uur rijden vanaf ons huis ook midden in die bergen zijn (om te hiken of kamperen en vooral om te genieten).
In Saskatchewan hebben we (mijn collega's en ik) ook een bezoek gebracht aan enkele radio stations in deze provincie. In Swift Current staan we in de vergaderzaal van een van de stations om wat te drinken en te eten, zie ik aan de overkant van de straat een molen tegen een gevel geplakt en daaronder de letters : The Dutch Bakery. Ha, dat klinkt interessant. De rest van de groep is toch nog druk met eten en dus loop ik even naar de overkant. Bij binnenkomst moet ik al glimlachen want de hele zaak is versierd met die typische hollandse dingetjes die we in NL zo belachelijk vinden, maar die hier natuurlijk heel erg de aandacht trekken : friese doorlopers, klompen, (helaas plastic) tulpen, de nederlandse vlag, foto's van zwart-wit koeien en weilanden. Maar vooral heel veel delfts blauwe tegeltjes en molentjes. Er is ook een grote kast met allemaal hollandse lekkernijen en dat kan ik toch niet weerstaan. Cafe Noir koekjes, pannenkoekmeel, Oliebollenmix, Conimex ketjep en honingdrop. Natuurlijk maak ik een praatje met de eigenaar en zijn vrouw en ze kunnen nog 'un hiel kleen bietje' nederlands praten. Het is eigenlijk makkelijker om engels te praten, want ik kan dat rare taaltje maar moeilijk volgen. Hahaha. Het klinkt echt als een zwaar dialect. Maar het is toch wel heel leuk. Ik krijg het levensverhaal over dat ze samen in de jaren vijftig zijn overgekomen en dat ze zijn zus ook hebben over laten komen en die woont in Alberta. Oh, vraag ik, waar in Alberta? Zijn zus woont, geloof het of niet, in High River en is getrouwd met Darrel Janz. (Nu moeten jullie weten dat Darrel Janz een beroemdheid is. Hij is, zeg maar, de Joop van Zijl/Philip Freriks van Canada.) Andere wetenswaardigheid is dat Darrel Janz het nieuws voorleest op een van onze radiozenders en dat ik hem en zijn vrouw dus redelijk goed ken. Tja, ook in Canada kan de wereld soms heel klein zijn. En stiekem moet ik wel lachen, want dit doet toch wel heel erg denken aan het op pad zijn met mijn moeder (in nederland dan) en dan altijd iemand tegenkomen uit Culemborg.
Helaas moet ik redelijk snel afscheid nemen want de bus gaat weer vertrekken. Ik reken mijn hollandse lekkernijen af en krijg vervolgens voor iederen in de bus een kaneelbol mee. Heerlijk!
Achteraf gezien was deze onverwachte ontmoeting in Swift Current, Saskatchewan, wel het hoogtepunt van mijn reis naar onze buur-provincie. De vergaderingen waren allemaal meer dan saai en aan alle beloofde vergaderingen over de toekomst en vooral over mijn toekomst kwam men niet toe. Dat je erg het gevoel hebt dat je voor nop ergens heen gereden bent. Bleuh.
Voeg daar aan toe dat ik amper kon slapen vanwege een snurkende kamergenoot (yep, vrouwen kunnen ook zeer goed een kettingzaag imiteren) en altijd weer moet uitleggen dat ik wijn gewoon vies vind, dan zal je begrijpen dat ik echt weer heel blij was om thuis te komen en te zijn.
En ik vind het mooi dat ik High River zie als thuis, dat mijn hart sneller klopt bij het zien van de bergen, dat de geur van ons meer en ons huis iets met me doet en dat het zien en vasthouden van mijn man me echt heel erg blij maakt.
Een mens heeft weinig nodig om gelukkig te zijn.
zaterdag 26 september 2009
Rare week
Hoi,
Tja, het was een rare week. Gewoon, zo'n week met van alles wat en elke keer het gevoel hebben dat dingen gebeuren zonder dat je het aan zag komen of op een andere manier enigszins onder controle zou kunnen hebben.
Het meest opmerkelijke van deze week was wel het feit dat het boven de 30 graden was! Niet vervelend warm hoor, maar in ieder geval nog echt korte-broeken-en-t-shirtjes-weer. Terwijl ondertussen de blaadjes wel van de bomen komen en het al vroeger donker wordt. Erg lekker is het allemaal wel. Heerlijk zonder jas op de fiets en nog steeds buiten eten.
Op maandagavond gaat Rens weer voor het eerst naar Scouting, dus vroeg eten en op zoek naar een scouting-blouse en sjaal en 'wokkel'. Och, wat fijn dat Rens zo opgeruimd, netjes en georganiseerd is..... We besluiten om maar een elastiekje om de sjaal te doen, want de wokkel is natuurlijk niet te vinden.
Martin heeft op school les in fashion, waarvoor hij moet ontwerpen en naaien. Mwoah, da's natuurlijk niet echt super leuk voor een knul. Voor de eerste opdracht moeten we stof en garen kopen. Omdat iedereen een andere smaak heeft, moet je dat dus zelf aanschaffen. Van de juf krijgen we een lijstje en een naam van een winkel : Chinook Fabric. Ik zucht er maar eens diep van. Ik heb al zo vaak aangegeven bij scholen dat ze bij al die briefjes die ze meegeven eens moeten bedenken dat er ook heel veel ouders zijn die voor het eerst met bepaalde dingen te maken krijgen en die willen gewoon graag meer informatie dan een naam. Voor de juf is het natuurlijk allemaal gesneden koek, maar voor leerlingen voor het eerst op deze school is alles voor het eerst. Ik snap niet dat daar niet aan gedacht wordt. Nou ja.
In Calgary is een groot winkelcentrum dat Chinook Centre heet, dus ik gok dat die stoffenwinkel daar is. Ja, zegt Martin, het is op MacLeod Trail. Ja, dat is de weg van dat winkelcentrum. Kunnen we dus voor een meter stof naar Calgary tuffen. Mopperdemopper.
Om het adres precies te weten, google ik de stoffenwinkel. Inderdaad : MacLeod Trail. Maar wat staat eronder? High River! Echt, met mond open kijk ik naar het computerscherm. Gewoon in High River?! Hum. Geinig.
Kun je wel nagaan hoe handwerk-gericht ik ben, dat ik die winkel in mijn eigen dorp niet eens ken......
Naast het handwerken moet Martin voor school ook een werkstuk maken over zichzelf. Hij krijgt een brief mee met wat er onder andere in moet en waar op gelet wordt voor het cijfer. That's it. Na een avondje brainstormen krijgt hij toch wel goede ideeen en vanochtend (zaterdag) zijn we samen naar mijn werk gegaan om de hele handel in elkaar te flansen. Nee, ik heb niet het werkstuk gemaakt. We waren op mijn werk omdat we bij de radio en mooie kleurenprinter hebben die ook geweldig foto's kopieert en zo. Leek me veel makkelijker dan onze eigen huis, tuin en keuken printer. En na twee uur zwoegen en knippen en plakken en tekenen, was Martin dan klaar met zijn 'It's all about me-project'. De titel is : "The Flying Dutchman".
Martin moest ook iets vertellen over wat hem uniek maakt en daarvoor hebben we gekozen dat hij twee-talig is. Dat hij thuis Nederlands praat, maar daarbuiten Engels. Dat hij met zijn grootouders en bezoek uit Nederland gewoon Nederlands praat, maar met zijn vrienden en leraren op school praat hij Engels. Opvallend wetenswaardigheidje hierin is dat Martin met zijn broer Engels praat!
Het is een mooi werkstuk geworden. Ben trots op Martin.
Op woensdagmiddag, ineens, van het ene op het andere moment, terwijl ik mijn thee aan het drinken ben, voel ik me niet lekker worden. Ik word eerst misselijk, dan draaierig, warm, koppijn. Ik voel zo de koorts mijn lijf in kruipen. Spierpijn in mijn benen en pijn in mijn keel. Zo acuut krijg ik dus de griep. Ik ga (op de fiets) wankelend naar huis en plof zo mijn bed in. Fijn om in een horizontale positie te zijn.
Helaas moet ik donderdag naar mijn werk, maar als ik alle afspraken en zaken heb geregeld, ga ik rond luchtijd gauw weer terug naar mijn bedje. Als ik zo de vloer naast mijn bed zie, moet ik eigenlijk wel lachen. Echt zo'n typisch zieke-in-bed-scene : doos tissues, prullenbak, gebruikte tissues naast de prullenbak, lege en half lege glazen, beker, bakje van de yoghurt (oh wat snak ik naar een bakje koude vanillevla!!), bladen, een boek, puzzelboek. Lekker zooitje. het kan me niet echt boeien, ik wil gewoon slapen. Met wat paracetamol en hoestdrank lukt het gelukkig om goed te slapen en 's avonds gaat het gelukkig weer ietsie beter. Rare gewaarwording was het wel.
Met Tijs gaat het, buiten de hoofdpijn, erg goed. De zaak gaat goed en voorspoedig. Absoluut een stijgende lijn en gelukkig geen last gehad van enige vorm van recessie. Zonder de recessie was United Wood Products misschien wel veel sneller gegroeid dan nu het geval is, maar of dat nu zo erg is? Ze hebben de zaak nu goed kunnen opbouwen en zijn in Calgary al echt een begrip. Tof!
Met de hoofdpijn van Tijs zijn we eigenlijk nog niet veel verder. Wel medicijnen die de pijn onderdrukken, maar er is nog steeds geen oorzaak gevonden. Dat is vervelend, jammer, soms zorgelijk, maar vooral vervelend. Tijs heeft in het afgelopen jaar heel veel tests gehad. MRI's (met en zonder contrast vloeistof), scans, oor- en gehoortest, oogtest, bloedtest en bloeddruk, etc, etc. Elke keer wordt er weer iets uitgesloten. Maar nog steeds wordt nog niks gevonden wat nu de reden kan zijn van de pijn. Tijs probeert wel eens zonder de medicijnen de dag door te komen, maar dat is helaas niet mogelijk. We hopen dat er toch een keer iets naar boven komt. Hij is in ieder geval nu onder behandeling van een neuroloog. Afwachten dus. Wordt vervolgd.
Volgende week moet ik voor mijn werk naar Regina, hoofdstad van Saskatchewan (onze buur-provincie). We gaan met een paar mensen en we gaan met de bus. Het is zo'n 10 uur non-stop rijden. Bleuh. Paar goede boeken en magazines gaan zeker mee.
Nu had ik van Nicole een paar Linda's opgestuurd gekregen en ik dacht, die bewaar ik voor in de bus. Ik blader ze alleen maar even door en dan ga ik ze echt lezen in de bus. Nope, da's niet gelukt. Van bladeren ga ik natuurlijk toch gewoon lezen en voordat ik het doorhad, was de Linda uit. Oeps.
Ik zal jullie snel vertellen over die andere provincie en Regina.
Tot dan.
Tja, het was een rare week. Gewoon, zo'n week met van alles wat en elke keer het gevoel hebben dat dingen gebeuren zonder dat je het aan zag komen of op een andere manier enigszins onder controle zou kunnen hebben.
Het meest opmerkelijke van deze week was wel het feit dat het boven de 30 graden was! Niet vervelend warm hoor, maar in ieder geval nog echt korte-broeken-en-t-shirtjes-weer. Terwijl ondertussen de blaadjes wel van de bomen komen en het al vroeger donker wordt. Erg lekker is het allemaal wel. Heerlijk zonder jas op de fiets en nog steeds buiten eten.
Op maandagavond gaat Rens weer voor het eerst naar Scouting, dus vroeg eten en op zoek naar een scouting-blouse en sjaal en 'wokkel'. Och, wat fijn dat Rens zo opgeruimd, netjes en georganiseerd is..... We besluiten om maar een elastiekje om de sjaal te doen, want de wokkel is natuurlijk niet te vinden.
Martin heeft op school les in fashion, waarvoor hij moet ontwerpen en naaien. Mwoah, da's natuurlijk niet echt super leuk voor een knul. Voor de eerste opdracht moeten we stof en garen kopen. Omdat iedereen een andere smaak heeft, moet je dat dus zelf aanschaffen. Van de juf krijgen we een lijstje en een naam van een winkel : Chinook Fabric. Ik zucht er maar eens diep van. Ik heb al zo vaak aangegeven bij scholen dat ze bij al die briefjes die ze meegeven eens moeten bedenken dat er ook heel veel ouders zijn die voor het eerst met bepaalde dingen te maken krijgen en die willen gewoon graag meer informatie dan een naam. Voor de juf is het natuurlijk allemaal gesneden koek, maar voor leerlingen voor het eerst op deze school is alles voor het eerst. Ik snap niet dat daar niet aan gedacht wordt. Nou ja.
In Calgary is een groot winkelcentrum dat Chinook Centre heet, dus ik gok dat die stoffenwinkel daar is. Ja, zegt Martin, het is op MacLeod Trail. Ja, dat is de weg van dat winkelcentrum. Kunnen we dus voor een meter stof naar Calgary tuffen. Mopperdemopper.
Om het adres precies te weten, google ik de stoffenwinkel. Inderdaad : MacLeod Trail. Maar wat staat eronder? High River! Echt, met mond open kijk ik naar het computerscherm. Gewoon in High River?! Hum. Geinig.
Kun je wel nagaan hoe handwerk-gericht ik ben, dat ik die winkel in mijn eigen dorp niet eens ken......
Naast het handwerken moet Martin voor school ook een werkstuk maken over zichzelf. Hij krijgt een brief mee met wat er onder andere in moet en waar op gelet wordt voor het cijfer. That's it. Na een avondje brainstormen krijgt hij toch wel goede ideeen en vanochtend (zaterdag) zijn we samen naar mijn werk gegaan om de hele handel in elkaar te flansen. Nee, ik heb niet het werkstuk gemaakt. We waren op mijn werk omdat we bij de radio en mooie kleurenprinter hebben die ook geweldig foto's kopieert en zo. Leek me veel makkelijker dan onze eigen huis, tuin en keuken printer. En na twee uur zwoegen en knippen en plakken en tekenen, was Martin dan klaar met zijn 'It's all about me-project'. De titel is : "The Flying Dutchman".
Martin moest ook iets vertellen over wat hem uniek maakt en daarvoor hebben we gekozen dat hij twee-talig is. Dat hij thuis Nederlands praat, maar daarbuiten Engels. Dat hij met zijn grootouders en bezoek uit Nederland gewoon Nederlands praat, maar met zijn vrienden en leraren op school praat hij Engels. Opvallend wetenswaardigheidje hierin is dat Martin met zijn broer Engels praat!
Het is een mooi werkstuk geworden. Ben trots op Martin.
Op woensdagmiddag, ineens, van het ene op het andere moment, terwijl ik mijn thee aan het drinken ben, voel ik me niet lekker worden. Ik word eerst misselijk, dan draaierig, warm, koppijn. Ik voel zo de koorts mijn lijf in kruipen. Spierpijn in mijn benen en pijn in mijn keel. Zo acuut krijg ik dus de griep. Ik ga (op de fiets) wankelend naar huis en plof zo mijn bed in. Fijn om in een horizontale positie te zijn.
Helaas moet ik donderdag naar mijn werk, maar als ik alle afspraken en zaken heb geregeld, ga ik rond luchtijd gauw weer terug naar mijn bedje. Als ik zo de vloer naast mijn bed zie, moet ik eigenlijk wel lachen. Echt zo'n typisch zieke-in-bed-scene : doos tissues, prullenbak, gebruikte tissues naast de prullenbak, lege en half lege glazen, beker, bakje van de yoghurt (oh wat snak ik naar een bakje koude vanillevla!!), bladen, een boek, puzzelboek. Lekker zooitje. het kan me niet echt boeien, ik wil gewoon slapen. Met wat paracetamol en hoestdrank lukt het gelukkig om goed te slapen en 's avonds gaat het gelukkig weer ietsie beter. Rare gewaarwording was het wel.
Met Tijs gaat het, buiten de hoofdpijn, erg goed. De zaak gaat goed en voorspoedig. Absoluut een stijgende lijn en gelukkig geen last gehad van enige vorm van recessie. Zonder de recessie was United Wood Products misschien wel veel sneller gegroeid dan nu het geval is, maar of dat nu zo erg is? Ze hebben de zaak nu goed kunnen opbouwen en zijn in Calgary al echt een begrip. Tof!
Met de hoofdpijn van Tijs zijn we eigenlijk nog niet veel verder. Wel medicijnen die de pijn onderdrukken, maar er is nog steeds geen oorzaak gevonden. Dat is vervelend, jammer, soms zorgelijk, maar vooral vervelend. Tijs heeft in het afgelopen jaar heel veel tests gehad. MRI's (met en zonder contrast vloeistof), scans, oor- en gehoortest, oogtest, bloedtest en bloeddruk, etc, etc. Elke keer wordt er weer iets uitgesloten. Maar nog steeds wordt nog niks gevonden wat nu de reden kan zijn van de pijn. Tijs probeert wel eens zonder de medicijnen de dag door te komen, maar dat is helaas niet mogelijk. We hopen dat er toch een keer iets naar boven komt. Hij is in ieder geval nu onder behandeling van een neuroloog. Afwachten dus. Wordt vervolgd.
Volgende week moet ik voor mijn werk naar Regina, hoofdstad van Saskatchewan (onze buur-provincie). We gaan met een paar mensen en we gaan met de bus. Het is zo'n 10 uur non-stop rijden. Bleuh. Paar goede boeken en magazines gaan zeker mee.
Nu had ik van Nicole een paar Linda's opgestuurd gekregen en ik dacht, die bewaar ik voor in de bus. Ik blader ze alleen maar even door en dan ga ik ze echt lezen in de bus. Nope, da's niet gelukt. Van bladeren ga ik natuurlijk toch gewoon lezen en voordat ik het doorhad, was de Linda uit. Oeps.
Ik zal jullie snel vertellen over die andere provincie en Regina.
Tot dan.
zondag 20 september 2009
Bij de radio.
Hallo,
Bij de radio. Ja, ik ben nog steeds bij de radio. Ik heb vorig jaar heel vaak gedacht : ik ga hier weg en ik heb die gedachte ook wel eens omgezet in actie en solliciteerde ik her en der. Ik ben ook wel op sollicitatiegesprekken geweest waarna je of niets hoort (dat is hier helaas heel gewoon) of ik kreeg te horen dat ik overgekwalificeerd was. Dat is natuurlijk heel fijn dat men je kwaliteiten ziet, maar ik schoot er niks mee op.
Ondertussen kost dit alles heel veel energie. Het gemopper, de frustratie, het speuren naar vacatures, het solliciteren, het hopen, de afwijzing. Ik was er inmiddels doodmoe van. En ik kon ook niet zomaar stoppen bij de radio, want we hebben mijn inkomen meer dan hard nodig.
Begin dit jaar heb ik dan ook besloten om de situatie maar even te laten zoals ie is. Ik heb een verantwoordelijke baan bij een groot radiostation in Canada en het kantoor is 7 minuten fietsen van ons huis en dus van de kinderen vandaan. Ik moet niet zo zeuren en tevreden zijn met wat ik heb.
Het kostte wel even wat moeite hoor. Net doen of mijn baas geen eikel is, gaat niet van de een op de andere dag. Maar toch moet ik toegeven, dat vanaf het moment dat ik me erbij neerlegde dat ik hier gewoon even blijf, dingen veel makkelijker gingen. Ik had zowaar energie over.
En ik ging nu zonder het eerst te vragen, zaken gewoon overnemen en gewoon doen. Niet eerst een week gefrustreerd rondlopen omdat mijn baas niet kon beslissen en er weer eens eindeloos over na moest denken. Nee. Ik deed het gewoon, regelde het. En het enige dat mijn baas kon doen was knikken en zeggen 'good idea'. Tjee, dat is veel makkelijker.
Ha, nu moet ik oppassen dat ik weer niet te ver doordraaf in al mijn ideeen en veranderingen en zo. Rustig aan.
Er gaan veranderingen aankomen bij de radio die ook voor mij belangrijk zijn. Ik weet een beetje de grote lijn, maar er zijn nog geen details bekend gemaakt. Ik weet dat ik me meer zal gaan bemoeien met alle radiostations in de provincie (Alberta), maar zoals gezegd, weet ik nog niet zoveel details en dus ook niet precies de gevolgen.
En nu ga ik iets raars typen (nooit gedacht dat ik dit zelfs zou denken) : ik ben blij dat ik even heb gewacht; ben blij dat ik geduld kon opbrengen; ben blij dat ik stug ben doorgegaan met mijn hollandse instelling van werken want ik geloof toch waarachtig dat mijn wachten, mijn geduld en mijn harde werken beloond gaan worden.
Als ik de details weet en als ik weet wat er precies gaat gebeuren, zijn jullie de eerste die het te horen krijgen!
Bij de radio. Ja, ik ben nog steeds bij de radio. Ik heb vorig jaar heel vaak gedacht : ik ga hier weg en ik heb die gedachte ook wel eens omgezet in actie en solliciteerde ik her en der. Ik ben ook wel op sollicitatiegesprekken geweest waarna je of niets hoort (dat is hier helaas heel gewoon) of ik kreeg te horen dat ik overgekwalificeerd was. Dat is natuurlijk heel fijn dat men je kwaliteiten ziet, maar ik schoot er niks mee op.
Ondertussen kost dit alles heel veel energie. Het gemopper, de frustratie, het speuren naar vacatures, het solliciteren, het hopen, de afwijzing. Ik was er inmiddels doodmoe van. En ik kon ook niet zomaar stoppen bij de radio, want we hebben mijn inkomen meer dan hard nodig.
Begin dit jaar heb ik dan ook besloten om de situatie maar even te laten zoals ie is. Ik heb een verantwoordelijke baan bij een groot radiostation in Canada en het kantoor is 7 minuten fietsen van ons huis en dus van de kinderen vandaan. Ik moet niet zo zeuren en tevreden zijn met wat ik heb.
Het kostte wel even wat moeite hoor. Net doen of mijn baas geen eikel is, gaat niet van de een op de andere dag. Maar toch moet ik toegeven, dat vanaf het moment dat ik me erbij neerlegde dat ik hier gewoon even blijf, dingen veel makkelijker gingen. Ik had zowaar energie over.
En ik ging nu zonder het eerst te vragen, zaken gewoon overnemen en gewoon doen. Niet eerst een week gefrustreerd rondlopen omdat mijn baas niet kon beslissen en er weer eens eindeloos over na moest denken. Nee. Ik deed het gewoon, regelde het. En het enige dat mijn baas kon doen was knikken en zeggen 'good idea'. Tjee, dat is veel makkelijker.
Ha, nu moet ik oppassen dat ik weer niet te ver doordraaf in al mijn ideeen en veranderingen en zo. Rustig aan.
Er gaan veranderingen aankomen bij de radio die ook voor mij belangrijk zijn. Ik weet een beetje de grote lijn, maar er zijn nog geen details bekend gemaakt. Ik weet dat ik me meer zal gaan bemoeien met alle radiostations in de provincie (Alberta), maar zoals gezegd, weet ik nog niet zoveel details en dus ook niet precies de gevolgen.
En nu ga ik iets raars typen (nooit gedacht dat ik dit zelfs zou denken) : ik ben blij dat ik even heb gewacht; ben blij dat ik geduld kon opbrengen; ben blij dat ik stug ben doorgegaan met mijn hollandse instelling van werken want ik geloof toch waarachtig dat mijn wachten, mijn geduld en mijn harde werken beloond gaan worden.
Als ik de details weet en als ik weet wat er precies gaat gebeuren, zijn jullie de eerste die het te horen krijgen!
Zomer voorbij?
Hoi,
September is al bijna voorbij en nog steeds is het volop zomer. Al weken hebben we nu zo'n 25 tot 30 graden overdag. 's Avonds koelt het al wel af, maar het is nog steeds verre van herfst. Wel vallen de blaadjes van de bomen en dus worden enkele bomen langzaam kaal. Gelukkig staan er bij 'ons' meer ook veel naaldbomen dus het is niet een totale kale bedoening.
De zomervakantie is wel voorbij. En daar waren we alle 4 wel blij om. Twee maanden waren de kids thuis en dat is lang hoor. Maar in september is dus de school weer begonnen. En dat betekende voor Martin dat hij voor het eerst naar de Middle School is gegaan. Hij voelt zich nu wel een echte grote jongen hoor. Hij heeft een eigen 'locker' (met cijferslot) en moet voor verschillende lessen ook naar verschillende lokalen. Naast de bekende lessen als taal, rekenen, aardrijkskunde, geschiedenis en frans, krijgt Martin nu ook naailes, kookles (beide natuurlijk niet echt favoriet, want niet zo stoer), houtbewerking, techniek, kunst en muziek. Muziekles was er op de vorige school ook, maar nu is het meer gericht op verschillende instrumenten. Als eerste instrument heeft Martin gekozen voor de trompet. Heel leuk ja. Martin vindt het heel leuk en oefent veel, heel veel. Af en toe sturen we hem maar even naar buiten om te oefenen.....
Rens gaat nu dus in zijn eentje naar de school aan de overkant van het meer. Hij vindt het prima. Hij is zeer gemotiveerd om er het beste van te maken op school. Afgelopen week was de eerste week waarin Rens een spellingtest had (dat is vanaf nu elke week) en we hebben iedere avond de 18 woordjes geoefend. En hij had nul fout op vrijdag! Dus dat gaat heel goed. Het lezen gaat ook steeds beter. Oefening baart kunst zullen we maar zeggen. Het schrijven doet Rens nog steeds op zijn nederlands. Hij schrijft dus engels zoals het in het nederlands klinkt. Voorbeeld? Bird (vogel) schrijft Rens dus als 'burt'. Eigenlijk een knap geheimschrift dat alleen Rens en ik kunnen volgen. Iets waar we dus nog aan moeten werken.
Maar qua stilzitten is de zomer dus wel voorbij. School is weer begonnen!
September is al bijna voorbij en nog steeds is het volop zomer. Al weken hebben we nu zo'n 25 tot 30 graden overdag. 's Avonds koelt het al wel af, maar het is nog steeds verre van herfst. Wel vallen de blaadjes van de bomen en dus worden enkele bomen langzaam kaal. Gelukkig staan er bij 'ons' meer ook veel naaldbomen dus het is niet een totale kale bedoening.
De zomervakantie is wel voorbij. En daar waren we alle 4 wel blij om. Twee maanden waren de kids thuis en dat is lang hoor. Maar in september is dus de school weer begonnen. En dat betekende voor Martin dat hij voor het eerst naar de Middle School is gegaan. Hij voelt zich nu wel een echte grote jongen hoor. Hij heeft een eigen 'locker' (met cijferslot) en moet voor verschillende lessen ook naar verschillende lokalen. Naast de bekende lessen als taal, rekenen, aardrijkskunde, geschiedenis en frans, krijgt Martin nu ook naailes, kookles (beide natuurlijk niet echt favoriet, want niet zo stoer), houtbewerking, techniek, kunst en muziek. Muziekles was er op de vorige school ook, maar nu is het meer gericht op verschillende instrumenten. Als eerste instrument heeft Martin gekozen voor de trompet. Heel leuk ja. Martin vindt het heel leuk en oefent veel, heel veel. Af en toe sturen we hem maar even naar buiten om te oefenen.....
Rens gaat nu dus in zijn eentje naar de school aan de overkant van het meer. Hij vindt het prima. Hij is zeer gemotiveerd om er het beste van te maken op school. Afgelopen week was de eerste week waarin Rens een spellingtest had (dat is vanaf nu elke week) en we hebben iedere avond de 18 woordjes geoefend. En hij had nul fout op vrijdag! Dus dat gaat heel goed. Het lezen gaat ook steeds beter. Oefening baart kunst zullen we maar zeggen. Het schrijven doet Rens nog steeds op zijn nederlands. Hij schrijft dus engels zoals het in het nederlands klinkt. Voorbeeld? Bird (vogel) schrijft Rens dus als 'burt'. Eigenlijk een knap geheimschrift dat alleen Rens en ik kunnen volgen. Iets waar we dus nog aan moeten werken.
Maar qua stilzitten is de zomer dus wel voorbij. School is weer begonnen!
Welkom
Hallo allemaal.
Mijn eerste verhaal op onze nieuwe blog. Het werd wel tijd ja.
Ons eerste jaar is via mail naar iedereen, die interesse had, gestuurd en toen was er ineens een jaar radiostilte. En geloof me, dat was niet echt de bedoeling, maar soms heb je nu eenmaal veel te doen en dat gaat heel makkelijk over in te veel doen. En elke keer was ik al wel begonnen met een verslag en dan kwam er iets tussen waardoor ik het net niet kon afmaken. Waar-de-loos. Het vrat aan me en ik zocht naar een oplossing. Ik moest op zoek naar iets dat ik makkelijker kon doen en wat me ook de gelegenheid gaf om er korte of kortere verhalen op te zetten dan dat ik gewend was te doen. Dus, ik ga het maar eens via een blog proberen. Voor iedereen toegankelijk en hopelijk voor mij beter bij te houden.
We zullen zien!
Mijn eerste verhaal op onze nieuwe blog. Het werd wel tijd ja.
Ons eerste jaar is via mail naar iedereen, die interesse had, gestuurd en toen was er ineens een jaar radiostilte. En geloof me, dat was niet echt de bedoeling, maar soms heb je nu eenmaal veel te doen en dat gaat heel makkelijk over in te veel doen. En elke keer was ik al wel begonnen met een verslag en dan kwam er iets tussen waardoor ik het net niet kon afmaken. Waar-de-loos. Het vrat aan me en ik zocht naar een oplossing. Ik moest op zoek naar iets dat ik makkelijker kon doen en wat me ook de gelegenheid gaf om er korte of kortere verhalen op te zetten dan dat ik gewend was te doen. Dus, ik ga het maar eens via een blog proberen. Voor iedereen toegankelijk en hopelijk voor mij beter bij te houden.
We zullen zien!
Abonneren op:
Posts (Atom)
