Zomaar een weekend in oktober

Zaterdagochtend, 8 uur, wasmachine draait, Tijs en Martin zijn naar de zaak, Rens ligt nog te slapen en Kaas ligt bij mijn voeten : tijd voor een update van de blog.

Vanochtend regent het. Dikke druppels zijn het, maar het blijft natuurlijk gewoon nat. Het is lang geleden dat we regen hebben gezien. De laatste neerslag was immers sneeuw en dat is toch heel anders. Nou ja, wij ondergaan dat anders. Van sneeuw krijgen wij alle 4 nog steeds vlinders in de buik en bij regen krijgen we meer de kriebels. Regen is eigenlijk altijd 'getsie'.
Maar goed. De sneeuw van anderhalve week terug is al weer weg. De ene dag is het -11 en een pak sneeuw en dan de dag erna is het ineens +17 en is de sneeuw dus snel verdwenen. Maar dit is wel typerend voor Alberta. We weten het en toch verbaast het ons keer op keer. Hebben we net (wel wat vroeg voor het jaar) weer alle winterjassen en skibroeken en sneeuwlaarzen te voorschijn gehaald, kan je de dag erna weer gewoon in een bloessie op pad. Ook niet vreemd dat juist nu mensen wat grieperig zijn.

De afgelopen week had ik niet zo'n fijne week op het werk. Mijn baas, de station manager (Jeff), is sinds 1 oktober de sales manager geworden voor Alberta. Dat betekent dat we een nieuwe station manager hebben en dat is Tara. Ik kan Tara het best omschrijven als een heks. Zo ziet ze eruit en zo gedraagt ze zich ook. En echt, geloof me, ik zeg dat niet omdat ik jaloers zou zijn want ik ambieer die positie voor geen meter. Ik hoef geen station manager te zijn. Zij wilde dat wel heel graag en na lekker veel manipulatief gedrag en veel geslijm is ze dat nu dus ook geworden. Ze heeft dus de baan gekregen niet omdat ze er de kwaliteiten voor heeft, maar omdat ze dus het spelletje weet te spelen. En ik kan niet zo goed tegen dat 'spelletje'. Ik vertrouw die Tara voor geen cent. En ik weet dat dat mijn hollandse achtergrond is, maar elke keer als ze poeslief doet en allerlei complimentjes geeft, heb ik zoiets van : wat moet je van me? Wat wil je nu echt? Tja. Jeff was een waardeloze manager die nooit beslissingen durfde te nemen en veel maar een beetje liet waaien in de hoop dat het wel zou oplossen. Niet fijn om mee te werken, maar het was wel heel voorspelbaar. Tara daarentegen neemt heel veel beslissingen, heel snel en heel veel (in de korte tijd dat ze nu de station manager is). Yep, ik vind zeker dat je beter een slechte beslissing kunt nemen dan helemaal geen, maar dit is wel echt weer het andere uiterste. En ook nu is dat niet fijn om mee te werken. Tara verandert namelijk eerdere beslissingen binnen een dag. Dat je dus net de boel op poten hebt en dan verandert ze iets, waardoor je met vraagtekens boven je hoofd zit van : he, we hadden dat toch anders afgesproken?! Je gaat dus twijfelen of je het soms verkeerd hebt begrepen en nu loopt dus weer iedereen rond met het idee van : ik regel het zelf wel en dan hoor ik het wel. Net als we deden bij Jeff. Maar ondertussen is Tara, zoals gezegd, een heks en vindt ze het dus zeer belangrijk dat we allemaal doen wat zij zegt en is het dus niet de bedoeling dat we onze eigen gang gaan. Zucht. Ik weet niet hoe ik het anders moet omschrijven. Het is van een zachte, sluimerende chaos verandert in een meer dramatische chaos. Daarnaast is Tara een vrouw van extreme mood swings (eh, wat is dat in het nederlands?). Dus het ene moment aardig en daarna vreselijk kribbig. Lekker stabiel dus. Not. Ik word er in ieder geval doodmoe van. Daarbij komt dan ook nog dat Jeff nu een andere taak heeft, maar dat is allemaal nieuw voor hem en die positie bestond nog helemaal niet en die moet hij dus zelf gaan creeren, maar Jeff is zo'n zoutzak, die kan helemaal niks creeren. Dus die loopt een beetje rond en weet absoluut niet waar hij moet beginnen.
Aan mij is van de zomer gevraagd of ik hoofd van de administratie wil worden voor de gehele provincie. Ik heb daar ja op gezegd. Vervolgens gebeurt er niks. Niets tijdens die vergaderingen in Regina en nu ook nog steeds niets. Maar zowel Tara als Jeff weten hier niet van. Dus ik zit een beetje (ahum, heel erg) in een lastige positie. Tara en Jeff lopen rond als een kip zonder kop en zoeken steun en hulp bij mij, terwijl ik zit te wachten op een bericht van de grote baas over mijn eigen toekomst, waar niemand iets van weet. Je kan dus wel zeggen dat dit bedrijf een rare manier heeft van handelen. Mij is dus iets gevraagd dat zomaar heel makkelijk nog een jaar kan duren en ze laten twee mensen die geen idee hebben wat ze doen, lekker aanrommelen. Jeff is geen leider want hij wil ieders vriendje zijn en Tara heeft nog nooit een leidinggevende baan gehad en gaat nu dus (met zo'n ego) van alles veranderen en zichzelf 'bewijzen'.
En ik kan niks anders doen dan toekijken, mijn hoofd schudden, mijn werk goed doen en hopen dat het hoofdkantoor snel enige orde komt scheppen. Vermoeiend is het wel. En door de chaos gaan er dingen mis en dan voel ik me daar verdorie ook nog verantwoordelijk voor, terwijl het niet mijn schuld is. We zullen zien. Ik kan altijd nog een andere baan gaan zoeken.........

Afgelopen donderdag had Martin een concert op school. Alle leerlignen van grade 6 hebben aan het begin van dit schooljaar voor een instrument mogen kiezen. Klarinet, dwarsfluit, trombone, hobo, trompet, etc. Martin heeft dus gekozen voor de trompet. En nu mochten ze dus allemaal aan de ouders laten horen wat ze nu al geleerd hadden. Erg leuk. Geweldig om te zien dat al die kids zo hun best deden en zo trots waren op hun prestatie. Toen de leraar vroeg wie een solo wilde doen, staken heel veel kinderen hun hand op. Ik ben daar dan wel van onder de indruk. Dat ze zich totaal niet schamen en alleen maar trots zijn en graag willen laten horen wat ze al kunnen. De leraar liet ook horen hoe de techniek verschilt per instrument. Hoe je moet blazen bij een klarinet en dat dat bij een trompet weer heel anders is en dat je vooral zo niet moet blazen op een dwarsfluit. En hij liet dat ook allemaal horen. Hoe je het goed doet en hoe het klinkt als je het anders doet. Leuke en leerzame avond dus. En aan het eind speelden ze allemaal "Au claire de la lune". Een eenvoudig deuntje, maar ze deden het allemaal foutloos en het klonk geweldig. En Martin deed echt zijn best. Met blokfluit, vorig jaar, playbackte hij heel vaak, maar nu deed hij het echt. Good job!

Rens heeft op de scouting bezoek gehad van een meneer van de sterrenwacht. Dat vond hij toch wel heel interessant. Jupiter is nu heel goed te zien en ze zijn met zijn allen naar buiten gegaan en hebben de maan bestudeerd en de manen rond Jupiter proberen te zien. Rens zag er drie. Helemaal enthousiast natuurlijk en uit de bibliotheek een boek meegenomen over de sterren en planeten. Heel erg moeilijk boek, maar de plaatjes zijn geweldig.

Volgende week is het Halloween en we gaan vanmiddag maar eens aan de slag met de pompoenen. Natuurlijk is het gratis snoep ophalen de voornaamste reden om Halloween erg leuk te vinden, maar het hakken en zagen in een pompoen vinden ze toch ook nog wel de moeite waard. Ik heb dit jaar ook een paar kleine pompoenen meegenomen en die gaan we proberen te verven. We zullen zien. Anders worden dat gewoon kleine lichtjes. Is ook leuk.

Verder niet veel nieuws onder de zon. Boodschappen, huishouden, eten koken en hopelijk morgen er lekker op uit. Ik zie de zon er al door komen....................

Thanksgiving

Gisteren, 12 oktober, was het hier in Canada Thanksgiving. Officieel is dit een dankdag voor de oogst en gewassen. Omdat het seizoen later is in Amerika is Thanksgiving in Amerika een maand later. Wederom dus iets waarin we echt anders zijn dan Amerika!

In ieder geval waren wij uitgenodigd door Paige en Brian, vrienden van ons, om Thanksgiving bij hen te komen vieren in Calgary. Het was een gezellige middag en we hebben heerlijk gegeten. Natuurlijk de traditionele 'Turkey with stuffing and cranberries and pumpkin pie' (kalkoen met vulling en cranberries en pompoentaart). Paige had er veel werk van gemaakt en een enorme tafel gedekt voor 10 personen. En dan in het midden van de tafel zo'n vogel.
Met een enorm volle buik vertrokken we gisteravond weer naar High River.

Paige en Brian zijn beiden werkzaam in de filmwereld. Nee, we hebben niet aan tafel gezeten met beroemde filmsterren, maar het is toch wel leuk om al die verhalen te horen. Maar het allerleukste is dat hun hele huis vol staat met spullen van de filmset. Ze hebben echt heel veel bedden, lampen, bankstellen enz. Ze geven veel weg aan het Leger des Heils en andere goede doelen. Ik heb nu niet echt spullen herkend (want Brian heeft echt de productie gedaan van grote films), maar je fantasie gaat wel aardig op de loop.

Heerlijke dag gehad.

Een pak sneeuw

Was het van de week nog een beetje sneeuw, zeg maar : een laagje poedersuiker; nu ligt er dan toch echt een pak sneeuw. Zo'n 5 cm afgelopen nacht en ze verwachten nog zo'n laag de komende nacht. Ha. De winter is zo'n anderhalve maand eerder begonnen dan vorige jaren.
Dus vanochtend de oprit schoonvegen en de hele dag bleef het sneeuwen, dus konden we vanmiddag ook de auto schoonvegen.
Maar dat is dan ook het enige minpuntje, want wat vinden wij dit heerlijk! Sneeuwbal-gevechten, beetje sleeen, lekker happen naar de sneeuw (Kaassie), maar vooral sneeuwbal-gevechten. Er zitten al weer aardig wat sneeuw-dotten op het raam. Ach, als we maar lol hebben.

Voor het weekend verwachten ze weer zo'n 19/20 graden. Plus, wel te verstaan. We zullen zien. Dit is tenslotte Alberta : "If you don't like the weather, wait a minute : it will change".

Inspiratie

Het volgende stukje is een tekst die mij dagelijks inspireert.

One day you will believe
while others are doubting
One day you will study
while others are sleeping
One day you will listen
while others are talking
One day you will smile
while others are frowning
One day you will encourage
while others are criticizing
One day you will begin
while others are procrastinating
One day you will decide
while others are delaying
One day you will plan
while others are playing
One day you will prepare
while others are daydreaming
One day you will work
while others are wishing
One day you will persist
while others are quitting

What will you do with your today?

Sneeuw!

Ja, het is echt waar. Was het anderhalve week terug nog heerlijk warm en, zoals ik schreef, nog weer voor korte broeken en t-shirtjes met temperaturen van zeker 25 graden of hoger, ligt er nu dus gewoon sneeuw. Het is nog geen pak sneeuw, maar het gras is wit en het is koud. Het voelt vooral koud omdat het van de een op de andere dag zo'n enorm verschil was. Van +25 naar -11. En niet alleen een beetje nachtvorst, nee : het is overdag ook frisjes met die -11.

De ganzen die altijd rond 'ons' meer "overherfsten" zijn ook helemaal in de war, want van herfst is absoluut geen sprake geweest. Van zomer naar winter in 1 dag : dat is Alberta.
Benieuwd wat voor weer de rest van het jaar in petto heeft.

High River - Regina - High River

Zo. Ik ben weer thuis. Terug van weggeweest.

Zoals gezegd moest ik voor mijn werk enkele dagen naar Regina, en dat is de hoofdstad van Saskatchewan, onze buur-provincie. Vorig jaar moest ik naar Winnipeg voor vergaderingen en dat is de hoofdstand van Manitoba, de middelste provincie van Canada. Ik ga topografisch dat allemaal niet te veel uitleggen . Als je echt wilt weten hoe het zit, dan moet je er maar even een atlas bij pakken. Of internet checken.

In ieder geval heb ik heel wat uren in een bus gezeten, op weg naar Regina. Saskatchewan is een platte bedoening. Het voelde wel alsof je in de woestijn rijdt, want het gras was al dor en buin. Saai : af en toe wat heuveltjes, dor, weinig begroeiing. Ik heb welgeteld 3 bomen gesignaleerd tussen de grens (Alberta-Saskatchewan) en Regina en dat is toch een aardige afstand (4 uur rijden).

Net als vorig jaar in Manitoba, had ik ook nu weer heel sterk het gevoel dat we er zeer goed aan gedaan hebben om voor Alberta te kiezen. Dat ik elke morgen als ik naar mijn werk rijd, de bergen kan zien en dat we na een uur rijden vanaf ons huis ook midden in die bergen zijn (om te hiken of kamperen en vooral om te genieten).

In Saskatchewan hebben we (mijn collega's en ik) ook een bezoek gebracht aan enkele radio stations in deze provincie. In Swift Current staan we in de vergaderzaal van een van de stations om wat te drinken en te eten, zie ik aan de overkant van de straat een molen tegen een gevel geplakt en daaronder de letters : The Dutch Bakery. Ha, dat klinkt interessant. De rest van de groep is toch nog druk met eten en dus loop ik even naar de overkant. Bij binnenkomst moet ik al glimlachen want de hele zaak is versierd met die typische hollandse dingetjes die we in NL zo belachelijk vinden, maar die hier natuurlijk heel erg de aandacht trekken : friese doorlopers, klompen, (helaas plastic) tulpen, de nederlandse vlag, foto's van zwart-wit koeien en weilanden. Maar vooral heel veel delfts blauwe tegeltjes en molentjes. Er is ook een grote kast met allemaal hollandse lekkernijen en dat kan ik toch niet weerstaan. Cafe Noir koekjes, pannenkoekmeel, Oliebollenmix, Conimex ketjep en honingdrop. Natuurlijk maak ik een praatje met de eigenaar en zijn vrouw en ze kunnen nog 'un hiel kleen bietje' nederlands praten. Het is eigenlijk makkelijker om engels te praten, want ik kan dat rare taaltje maar moeilijk volgen. Hahaha. Het klinkt echt als een zwaar dialect. Maar het is toch wel heel leuk. Ik krijg het levensverhaal over dat ze samen in de jaren vijftig zijn overgekomen en dat ze zijn zus ook hebben over laten komen en die woont in Alberta. Oh, vraag ik, waar in Alberta? Zijn zus woont, geloof het of niet, in High River en is getrouwd met Darrel Janz. (Nu moeten jullie weten dat Darrel Janz een beroemdheid is. Hij is, zeg maar, de Joop van Zijl/Philip Freriks van Canada.) Andere wetenswaardigheid is dat Darrel Janz het nieuws voorleest op een van onze radiozenders en dat ik hem en zijn vrouw dus redelijk goed ken. Tja, ook in Canada kan de wereld soms heel klein zijn. En stiekem moet ik wel lachen, want dit doet toch wel heel erg denken aan het op pad zijn met mijn moeder (in nederland dan) en dan altijd iemand tegenkomen uit Culemborg.
Helaas moet ik redelijk snel afscheid nemen want de bus gaat weer vertrekken. Ik reken mijn hollandse lekkernijen af en krijg vervolgens voor iederen in de bus een kaneelbol mee. Heerlijk!

Achteraf gezien was deze onverwachte ontmoeting in Swift Current, Saskatchewan, wel het hoogtepunt van mijn reis naar onze buur-provincie. De vergaderingen waren allemaal meer dan saai en aan alle beloofde vergaderingen over de toekomst en vooral over mijn toekomst kwam men niet toe. Dat je erg het gevoel hebt dat je voor nop ergens heen gereden bent. Bleuh.
Voeg daar aan toe dat ik amper kon slapen vanwege een snurkende kamergenoot (yep, vrouwen kunnen ook zeer goed een kettingzaag imiteren) en altijd weer moet uitleggen dat ik wijn gewoon vies vind, dan zal je begrijpen dat ik echt weer heel blij was om thuis te komen en te zijn.
En ik vind het mooi dat ik High River zie als thuis, dat mijn hart sneller klopt bij het zien van de bergen, dat de geur van ons meer en ons huis iets met me doet en dat het zien en vasthouden van mijn man me echt heel erg blij maakt.
Een mens heeft weinig nodig om gelukkig te zijn.