Ja, een stukje helemaal over Martin. Er is namelijk veel over Martin te vertellen en hij maakt veel mee.
Allereerst is Martin dit schooljaar natuurlijk op de Middle School, en niet meer op de 'school voor kleine kinderen'. Dat was al een hele verbetering, vond Martin. Toen we het '10 minuten gesprek' hadden met de juf in oktober, vertelde zij ons dat ze Martin wat meer opdrachten ging geven, want ze had toch wel sterk het gevoel dat Martin zich verveelde. Halleleja!! Eindelijk een leerkracht die ziet wat ik al jaren roep. En ik bedoel echt niet dat ik vind dat mijn zoon een genie is (verre van), maar ik weet wel dat Martin erg over dingen nadenkt en graag dingen wil weten en wil uitzoeken en meer wil doen (dat ie de 'waarom-fase' nooit is ontgroeid, zeg maar). Dit zag (en ziet) zijn juf dus ook en ze is gelijk begonnen met Martin veel voorbereidend werk voor de lessen te laten doen. Klinkt alsof ze het erg makkelijk voor zichzelf ging maken, maar hoe dan ook : Martin vindt het geweldig. En ze doet het ook op een leuke manier, zodat Martin niet gelijk het lieverdje van de juf is (want dat was wel mijn angst). Dus Martin ging thuis veel zaken op de computer uitzoeken en kreeg vooral met wiskunde extra sommen te doen. Gewoon om hem goed bezig te houden. En we zagen hem groeien.
In april hadden we weer een gesprek met de juf. En tijdens dit gesprek stelde de juf voor dat Martin volgend schooljaar maar in de "Pre-Advanced Placement Program" moet. Dit betekent dat Martin wel gewoon in Grade 7 zit, maar in een klas met alleen maar leerlingen die graag verder willen en meer willen leren en zo. Een klas vol martins dus. Dit is een programma dat hij dan zal volgen tot aan de universiteit. Dus, als hij dat wil, zal hij altijd in een pre advanced placement klas zitten op de Middle School en op de Highschool. We hebben een aparte informatie avond op school hierover en we hebben een gesprek met Martin. Hij wil zeker de uitdaging aangaan en dus geven we hem op voor deze aparte klas. Maar dat gaat niet zomaar. Martin moet een CV opstellen over wat hij bereikt heeft tot nu toe, waarom hij aan dit programma wil deelnemen en wat zijn doelen zijn voor de komende 2 jaar. Daarnaast moeten de ouders een brief schrijven over hun bereidheid om hun kind te helpen en over hun verwachtingen van de school en van hun kind. We moeten daar echt wel even een avond voor gaan zitten. Het voelt ontzettend goed dat dit zo serieus wordt aangepakt. Maar het belangrijkste gevoel is dat we ontzettend trots zijn.
In mei moet Martin een spreekbeurt houden voor de klas. Hij kiest voor het onderwerp : de verschillen tussen Canada en Nederland. Eerst eens brainstormen over welke verschillen er allemaal zijn en dan eens kijken welke we gaan gebruiken. Martin maakt een lijst en die is onder te verdelen in de verschillen in -feiten, -sport, -school, -dagelijks leven. Hij oefent een beetje en gaat dan de spreekbeurt voor de klas houden. Juf vindt het onderwerp wel interessant, maar wil niet dat Martin het opleest. Nog een paar keer echt oefenen en dan mag hij nog een keer zijn spreekbeurt geven. Van elke klas mogen er 2 leerlingen hun spreekbeurt nog een keer doen voor de hele school, en Martin wordt uitgekozen, samen met nog een meisje uit zijn klas, om hun klas te vertegenwoordigen in deze 'wedstrijd'. Martin is erg zenuwachtig maar wordt toch nog 2e (van alle leerlingen van grade 6). En met foto in de krant!
Vanavond was het Kunst Festival op school en Martin moest optreden. Alle leerlingen van Grade 6 gaven een concert. We zijn er heen geweest en het is verbazingwekkend hoe goed dat allemaal al klinkt. Ze spelen allemaal pas sinds september op trompet of saxofoon of dwarsfluit of klarinet etc. En geen saaie liedjes, maar nummers van Queen en "Eye of the Tiger" (van de Rocky film). Ha, en nog herkenbaar ook. Martin speelt trompet en wil dat volgend jaar ook blijven doen en wil dan zelfs lid worden van de school band. Wie had dat nou gedacht?
Verder kan ik nog vertellen dat Martin weer op tennisles zit en al een paar keer met Tijs is wezen tennissen hier in High River op de buitenbaan. Dat hij naar school fietst, maar het toch ook wel erg lekker vindt om mee te rijden met mij als ik met de auto ga. Dat hij dan al vroeg op school is geeft niet want dan duikt hij de bibliotheek in (goh, wat klinkt dat toch nerderig).
En als laatste meld ik dan nog dat Martin graag architect wil worden en laatst een ontwerp heeft gemaakt voor een 'bird hotel'. Na alles op papier te hebben gezet en getekend, gaat ie samen met Tijs het hotel ook echt maken. Het wordt een enorm gebouw met 3 kamertjes met ieder een eigen vogel ingang en een gang en terras. Op het terras is een waterbak en een voederbak. Alles geverfd en toen in elkaar gezet en op een paal in de tuin. En zowaar constateerden we vanmorgen dat in alle drie de kamers 'bezoek' zit in de vorm van mussen. Ze zijn er echt nestjes aan het bouwen en dat is gewedig om te zien. En elke ochtend serveert Martin hen een ontbijtje van wat vogelzaad en broodkruimels.
Okay, Martin wil graag architect worden, maar soms denken we dat ie liever kapper wordt, want hij heeft nu al 3 keer zijn eigen haar geknipt. Of hij wordt een soort zakenman, want hij heeft voor alle drie de keren wel geld gekregen voor zijn stomme actie. Rare weddenschap hoor.
Volgende keer een verslag over Rens.
donderdag 3 juni 2010
Feestje
Paar weken terug zaten wij in het zonnetje in de tuin met Martin te praten over zijn 12e verjaardag en hoe we dat gingen vieren. Zo lekker buiten zittend komen we op het leuke idee om met een paar van Martin z'n vrienden te gaan kamperen. Alleen de mannen.
Helemaal enthousiast maakt Martin een uitnodiging voor Martin's Rocky Mountain Camp Out voor het weekend van 29 en 30 mei. Er zullen 3 vrienden van Martin komen voor een heerlijk weekend kamperen bij Etherington Creek (klein uurtje bij ons vandaan - in the Rocky Mountains). Zo gezegd, zo gedaan!
Eeeeh. Zo gezegd, zo gepland, maar zo niet gedaan.
De week voor Martin zijn verjaardag wordt het langzaam kouder. Nog geen man overboord - de stoere mannen kunnen daar wel tegen. Maar langzaam kouder gaat over in erg koud en op de donderdag voor het 'feestweekend' gaat het zelfs sneeuwen. Tjee, wat nu? We houden de moed er nog in tot zaterdag morgen, maar moeten dan helaas vast stellen dat kamperen gewoon onverantwoord is met sneeuw en maar 2 graden 's nachts. Hebben wij wel een plan B? De jongens worden over een paar uur hier afgezet.....
Het is dan misschien wat frisjes om in een tent te slapen, maar we kunnen er nog wel op uit voor een lekkere hike en spelen in de sneeuw en dan slapen de jongens gewoon hier in de basement. Dat vindt Martin ook goed en zo gebeurde het dus dat zijn vrienden word afgezet bij ons thuis met slaapzakken en luchtbedden en ook met winterjassen en sneewlaarzen. Het is verdorie eind mei! Nou ja. Dat mag de pret toch niet drukken. En dat doet het ook zeker niet. De jongens hebben het reuze naar hun zin.
Ze gaan met Tijs een wandeling maken naar Whiskey Lake (dat ligt voorbij Turner Valley; uurtje bij ons vandaan, in Kananaskis Country), ze houden een sneeuwballen gevecht, een katapult-schiet wedstrijd, hamburgers en hot dogs eten van de BBQ en aan een stokkie boven het vuur en ze maken foto's bij de waterval van Sheep River Falls. Ze komen opgetogen om 6 uur weer terug. Even wat films halen bij de videotheek en met pizza en cola voor de buis. Als de 2e film is afgelopen vallen ze eigenlijk wel om van de slaap en dus gaat het licht uit en 'kamperen' de jongens in de basement. De volgende ochtend pas om half 9 wakker en na lekker aanrommelen, verrassen we dan de canadese jongens met wentelteefjes voor het ontbijt. Ze kijken er eerst wel raar naar, maar als we er dan wat basterd suiker op doen en ze laten proeven, krijgen we de wentelteefjes natuurlijk niet meer aangesleept. Om goed 12 uur gaan we de jongens dan naar huis brengen. Iedereen heeft het reuze naar het zin gehad!!
Helemaal enthousiast maakt Martin een uitnodiging voor Martin's Rocky Mountain Camp Out voor het weekend van 29 en 30 mei. Er zullen 3 vrienden van Martin komen voor een heerlijk weekend kamperen bij Etherington Creek (klein uurtje bij ons vandaan - in the Rocky Mountains). Zo gezegd, zo gedaan!
Eeeeh. Zo gezegd, zo gepland, maar zo niet gedaan.
De week voor Martin zijn verjaardag wordt het langzaam kouder. Nog geen man overboord - de stoere mannen kunnen daar wel tegen. Maar langzaam kouder gaat over in erg koud en op de donderdag voor het 'feestweekend' gaat het zelfs sneeuwen. Tjee, wat nu? We houden de moed er nog in tot zaterdag morgen, maar moeten dan helaas vast stellen dat kamperen gewoon onverantwoord is met sneeuw en maar 2 graden 's nachts. Hebben wij wel een plan B? De jongens worden over een paar uur hier afgezet.....
Het is dan misschien wat frisjes om in een tent te slapen, maar we kunnen er nog wel op uit voor een lekkere hike en spelen in de sneeuw en dan slapen de jongens gewoon hier in de basement. Dat vindt Martin ook goed en zo gebeurde het dus dat zijn vrienden word afgezet bij ons thuis met slaapzakken en luchtbedden en ook met winterjassen en sneewlaarzen. Het is verdorie eind mei! Nou ja. Dat mag de pret toch niet drukken. En dat doet het ook zeker niet. De jongens hebben het reuze naar hun zin.
Ze gaan met Tijs een wandeling maken naar Whiskey Lake (dat ligt voorbij Turner Valley; uurtje bij ons vandaan, in Kananaskis Country), ze houden een sneeuwballen gevecht, een katapult-schiet wedstrijd, hamburgers en hot dogs eten van de BBQ en aan een stokkie boven het vuur en ze maken foto's bij de waterval van Sheep River Falls. Ze komen opgetogen om 6 uur weer terug. Even wat films halen bij de videotheek en met pizza en cola voor de buis. Als de 2e film is afgelopen vallen ze eigenlijk wel om van de slaap en dus gaat het licht uit en 'kamperen' de jongens in de basement. De volgende ochtend pas om half 9 wakker en na lekker aanrommelen, verrassen we dan de canadese jongens met wentelteefjes voor het ontbijt. Ze kijken er eerst wel raar naar, maar als we er dan wat basterd suiker op doen en ze laten proeven, krijgen we de wentelteefjes natuurlijk niet meer aangesleept. Om goed 12 uur gaan we de jongens dan naar huis brengen. Iedereen heeft het reuze naar het zin gehad!!
donderdag 27 mei 2010
Drie Jaar
Vandaag, 28 mei, is het precies 3 jaar geleden dat wij enkele reis vlogen naar ons nieuwe thuisland : Canada.
En thuis voelen we ons hier zeker. Vanaf die eerste stap op het vliegveld, vanaf de eerste keer in ons nieuwe huis, vanaf het moment dat we de buren ontmoetten, kennis maakten met andere bewoners in High River, handen schudden met nieuwe collega's en je je inkoopt in een bedrijf. Je ergens thuis voelen komt vanuit je hart. Met hart en ziel hebben wij ons gestort op dit nieuwe avontuur, op onze nieuwe start.
Vaak was dat mooi, soms erg vermoeiend en heel af en toe moeilijk.
Mooi is het feit dat je zoveel ruimte hebt om je heen - hetgeen ook ruimte in je hoofd geeft. Mooi zijn de bergen - op een uurtje afstand; de prachtige natuur; de lieve mensen. Mooi voelen ook de ongekende mogelijkheden in werk en school en leven. Ik voel me mooier van binnen door te leven in een land waar men minder snel oordeelt, open staat voor de medemens, mij accepteert zoals ik ben. Mooi is de relatie tussen Tijs en mij, die door dit avontuur alleen maar sterker is geworden. Mooi is het om te zien hoe Martin veranderde in een zelfverzekerde knul; en hoe Rens geniet van bergen klimmen & de top bereiken.
Vermoeiend waren de eerste bezoekjes aan de supermarkt (tjonge jonge : wat een enorme winkels), de eerste uitnodigingen voor feestjes (wat wordt er van ons verwacht?), het constant zoeken naar dingen die zo vanzelfsprekend waren. Vermoeiend is ook het opbouwen van een nieuw leven, een nieuwe vriendenkring. Vermoeiend is het vinden van de juiste engelse woorden als je een werknemer flink moet aanspreken op iets, als je een vriendin wilt troosten die net haar man verloren heeft.
Moeilijk is het feit dat Nederland en sommige inwoners zo ver weg zijn. Dat je dingen hebt gemist en gaat missen. Dat contacten anders worden, vervagen of verdwijnen. Moeilijk vind ik het feit dat ik alleen maar full time kan werken en daardoor ook full time van huis ben. Het is daarnaast ook moeilijk dat ik mijn baan niet altijd even leuk vind. En het is soms moeilijk te accepteren dat canadese kaas vies is, bloemen onbetaalbaar zijn, koffie hier altijd slappe drab is, mijn wasmachine mijn kleren nat maakt maar niet echt schoon, er geen thee met kaneel of mango is en dat verse groenten duur zijn en eigenlijk alleen beschikbaar in juli en augustus.
Na 3 jaar in dit prachtige land voelen wij ons meer dan thuis en voelen wij ons ook zeker Canadees. Zelfs zo erg dat wij vandaag onze aanvraag voor Canadian Citizenship op de bus hebben gedaan.
You need hands to build a house, but you need your heart to build a home.
Met hart en ziel aan iets nieuws beginnen. Geen twijfel en geen spijt. Het woord 'nieuw' houdt een belofte in. Onze nieuwe start beloofde een succes te worden en nu, na drie jaar, kunnen wij gerust zeggen dat we er een succes van hebben gemaakt. En we zullen het een succes laten blijven;dat beloof ik je!
En thuis voelen we ons hier zeker. Vanaf die eerste stap op het vliegveld, vanaf de eerste keer in ons nieuwe huis, vanaf het moment dat we de buren ontmoetten, kennis maakten met andere bewoners in High River, handen schudden met nieuwe collega's en je je inkoopt in een bedrijf. Je ergens thuis voelen komt vanuit je hart. Met hart en ziel hebben wij ons gestort op dit nieuwe avontuur, op onze nieuwe start.
Vaak was dat mooi, soms erg vermoeiend en heel af en toe moeilijk.
Mooi is het feit dat je zoveel ruimte hebt om je heen - hetgeen ook ruimte in je hoofd geeft. Mooi zijn de bergen - op een uurtje afstand; de prachtige natuur; de lieve mensen. Mooi voelen ook de ongekende mogelijkheden in werk en school en leven. Ik voel me mooier van binnen door te leven in een land waar men minder snel oordeelt, open staat voor de medemens, mij accepteert zoals ik ben. Mooi is de relatie tussen Tijs en mij, die door dit avontuur alleen maar sterker is geworden. Mooi is het om te zien hoe Martin veranderde in een zelfverzekerde knul; en hoe Rens geniet van bergen klimmen & de top bereiken.
Vermoeiend waren de eerste bezoekjes aan de supermarkt (tjonge jonge : wat een enorme winkels), de eerste uitnodigingen voor feestjes (wat wordt er van ons verwacht?), het constant zoeken naar dingen die zo vanzelfsprekend waren. Vermoeiend is ook het opbouwen van een nieuw leven, een nieuwe vriendenkring. Vermoeiend is het vinden van de juiste engelse woorden als je een werknemer flink moet aanspreken op iets, als je een vriendin wilt troosten die net haar man verloren heeft.
Moeilijk is het feit dat Nederland en sommige inwoners zo ver weg zijn. Dat je dingen hebt gemist en gaat missen. Dat contacten anders worden, vervagen of verdwijnen. Moeilijk vind ik het feit dat ik alleen maar full time kan werken en daardoor ook full time van huis ben. Het is daarnaast ook moeilijk dat ik mijn baan niet altijd even leuk vind. En het is soms moeilijk te accepteren dat canadese kaas vies is, bloemen onbetaalbaar zijn, koffie hier altijd slappe drab is, mijn wasmachine mijn kleren nat maakt maar niet echt schoon, er geen thee met kaneel of mango is en dat verse groenten duur zijn en eigenlijk alleen beschikbaar in juli en augustus.
Na 3 jaar in dit prachtige land voelen wij ons meer dan thuis en voelen wij ons ook zeker Canadees. Zelfs zo erg dat wij vandaag onze aanvraag voor Canadian Citizenship op de bus hebben gedaan.
You need hands to build a house, but you need your heart to build a home.
Met hart en ziel aan iets nieuws beginnen. Geen twijfel en geen spijt. Het woord 'nieuw' houdt een belofte in. Onze nieuwe start beloofde een succes te worden en nu, na drie jaar, kunnen wij gerust zeggen dat we er een succes van hebben gemaakt. En we zullen het een succes laten blijven;dat beloof ik je!
Duh?!
27 mei
Na weken van mooi weer, zonnetje, af en toe een buitje zodat de plantjes het blijven doen, weer zon, gemiddeld tussen 15 en 20 graden, korte broek in het weekend en zonder jas op de fiets.
En dan is het 27 mei. Het gaat regenen en langzaam verandert de regen in iets wits.
Sneeuw.
Het is niet te geloven, maar we hebben de sneeuwschuiver moeten pakken, de ruiten van de auto moeten schoonvegen, de sneeuwlaarzen moeten zoeken, zo ook muts en handschoenen.
Op 27 mei!!
Duh?!
Na weken van mooi weer, zonnetje, af en toe een buitje zodat de plantjes het blijven doen, weer zon, gemiddeld tussen 15 en 20 graden, korte broek in het weekend en zonder jas op de fiets.
En dan is het 27 mei. Het gaat regenen en langzaam verandert de regen in iets wits.
Sneeuw.
Het is niet te geloven, maar we hebben de sneeuwschuiver moeten pakken, de ruiten van de auto moeten schoonvegen, de sneeuwlaarzen moeten zoeken, zo ook muts en handschoenen.
Op 27 mei!!
Duh?!
maandag 17 mei 2010
Michael Buble
Toen wij midden in het proces voor de visum aanvraag zaten, was er een nummer op de radio (en in de hitlijsten) van een canadeese zanger en die zong het nummer "I want to go home". Dat nummer vonden wij zo mooi en zo toepasselijk op onze situatie, dat dat ons lijflied werd. Wij wilden immers ook naar ons 'home', in het land waar deze zanger vandaan kwam. De zanger is Michael Buble en in de afgelopen 3 jaar werden wij meer en meer fan van hem. Ja, zelfs zozeer dat wij nu net kaartjes hebben gekocht voor zijn concert hier in Calgary in augustus. Via de radio geregelde kaartjes. Yeah! Kunnen niet wachten.
woensdag 14 april 2010
Herdenken
Maandagmiddag (12 april) hadden wij de herdenkingsdienst voor onze vriend G. - zie vorig bericht- Dat is dus niet een begrafenis, maar een 'celebration of life'. En dat is erg mooi.
De bijeenkomst begon om 5 uur en om kwart voor 7 stonden we pas weer buiten. Ruim anderhalf uur gepraat en herinneringen opgehaald over de overledene, onder het genot van drinken en eten. Prachtig eerbetoon. Zijn 2 broers hadden een video gemaakt van allerlei foto's en films van en met G. en met muziek erbij en zo. Echt zeer indrukwekkend en precies zoals G was en zoals wij hem ook kenden : vol energie, graag een geintje uithalen, verkleed als kerstman kadootjes rondbrengen, kamperen en vooral veel buiten zijn met zijn vrouw, met de honden, met vrienden en familie. Ook waren er mensen die naar voren kwamen en iets vertelden over G. Herinneringen, herinneringen. En als je dat dan allemaal zo hoort en je weet hoe je zelf over hem dacht, dan is het des te moeilijker te begrijpen dat hij er niet meer is en vooral dat hij zelf heeft besloten om niet meer verder te leven. Een extra verdieping in je ongeloof.
Zijn vrouw leest hardop de brief voor die ze voor haar man heeft geschreven, na zijn zelfdoding. De woorden snijden door je ziel, door je huid heen naar je hart. Iedereen zit met kippenvel en tranen in de ogen (of op de wangen).
En de hele middag klinkt er geen enkel verwijt, oordeel, vraag of een boos woord. Dit is absoluut een eerbetoon aan G! Zowel Tijs als ik vinden het mooi, indrukwekkend, inspirerend en vooral zoals het zou moeten zijn.
Het mooiste is nog dat je op een of andere manier toch vrede gaat krijgen met de situatie. Niet dat we het ineens allemaal begrijpen, maar we hebben nu op een prachtige manier afscheid kunnen nemen van onze vriend en dat maakt veel van onze onrust goed.
De bijeenkomst begon om 5 uur en om kwart voor 7 stonden we pas weer buiten. Ruim anderhalf uur gepraat en herinneringen opgehaald over de overledene, onder het genot van drinken en eten. Prachtig eerbetoon. Zijn 2 broers hadden een video gemaakt van allerlei foto's en films van en met G. en met muziek erbij en zo. Echt zeer indrukwekkend en precies zoals G was en zoals wij hem ook kenden : vol energie, graag een geintje uithalen, verkleed als kerstman kadootjes rondbrengen, kamperen en vooral veel buiten zijn met zijn vrouw, met de honden, met vrienden en familie. Ook waren er mensen die naar voren kwamen en iets vertelden over G. Herinneringen, herinneringen. En als je dat dan allemaal zo hoort en je weet hoe je zelf over hem dacht, dan is het des te moeilijker te begrijpen dat hij er niet meer is en vooral dat hij zelf heeft besloten om niet meer verder te leven. Een extra verdieping in je ongeloof.
Zijn vrouw leest hardop de brief voor die ze voor haar man heeft geschreven, na zijn zelfdoding. De woorden snijden door je ziel, door je huid heen naar je hart. Iedereen zit met kippenvel en tranen in de ogen (of op de wangen).
En de hele middag klinkt er geen enkel verwijt, oordeel, vraag of een boos woord. Dit is absoluut een eerbetoon aan G! Zowel Tijs als ik vinden het mooi, indrukwekkend, inspirerend en vooral zoals het zou moeten zijn.
Het mooiste is nog dat je op een of andere manier toch vrede gaat krijgen met de situatie. Niet dat we het ineens allemaal begrijpen, maar we hebben nu op een prachtige manier afscheid kunnen nemen van onze vriend en dat maakt veel van onze onrust goed.
vrijdag 9 april 2010
Zelfmoord
Van alle ideeen die ik had voor mijn volgende blog (die veel te lang op zich liet wachten) had ik nooit gedacht dat ik deze titel zou gebruiken. Maar soms gaan dingen nu eenmaal anders dan gedacht.
In de bijna 3 jaar dat we hier nu wonen, hebben we al aardig wat vrienden gemaakt. Zo hadden wij vriendschap gesloten met een leuk stel, waarvan zij een oud-collega van mij was. We zagen elkaar niet super vaak, maar toch wel een paar keer per jaar. En altijd zijn die afspraken leuk en gezellig. En vanochtend krijg ik dan het bericht dat de man van dit stel niet meer leeft. Ik ben echt geschokt. Hoe kan dat toch? Ik denk aan auto ongeluk of zoiets. Dan vertelt de boodschapper van dit nieuws, dat hij zelfmoord heeft gepleegd. De schok wordt groter. En de verbijstering & ongeloof ook. Ach,eigenlijk passeren alle emoties de revue. Ik ben verdrietig voor mijn vriendin, die haar man kwijt is, op een afgrijselijke manier; ik ben verbaasd over het feit dat ik dit totaal niet van hem had verwacht; ik ben boos dat hij zijn vrouw op deze egoistische manier achterlaat; ik ben teleurgesteld dat we dus niet 'iets' hebben zien aankomen, seintjes gemist (niet dat ik me schuldig voel hoor, maar je gaat toch nadenken over gesprekken die we hebben gehad); maar ik voel me vooral verslagen.
Maandag is de herdenkingsdienst en daar gaan we samen heen. Ik hoop dat we ons allemaal kunnen losmaken van de zelfdoding en dat het inderdaad een herdenkingsdienst wordt over een lieve en zorgzame en energieke man.
In de bijna 3 jaar dat we hier nu wonen, hebben we al aardig wat vrienden gemaakt. Zo hadden wij vriendschap gesloten met een leuk stel, waarvan zij een oud-collega van mij was. We zagen elkaar niet super vaak, maar toch wel een paar keer per jaar. En altijd zijn die afspraken leuk en gezellig. En vanochtend krijg ik dan het bericht dat de man van dit stel niet meer leeft. Ik ben echt geschokt. Hoe kan dat toch? Ik denk aan auto ongeluk of zoiets. Dan vertelt de boodschapper van dit nieuws, dat hij zelfmoord heeft gepleegd. De schok wordt groter. En de verbijstering & ongeloof ook. Ach,eigenlijk passeren alle emoties de revue. Ik ben verdrietig voor mijn vriendin, die haar man kwijt is, op een afgrijselijke manier; ik ben verbaasd over het feit dat ik dit totaal niet van hem had verwacht; ik ben boos dat hij zijn vrouw op deze egoistische manier achterlaat; ik ben teleurgesteld dat we dus niet 'iets' hebben zien aankomen, seintjes gemist (niet dat ik me schuldig voel hoor, maar je gaat toch nadenken over gesprekken die we hebben gehad); maar ik voel me vooral verslagen.
Maandag is de herdenkingsdienst en daar gaan we samen heen. Ik hoop dat we ons allemaal kunnen losmaken van de zelfdoding en dat het inderdaad een herdenkingsdienst wordt over een lieve en zorgzame en energieke man.
Abonneren op:
Posts (Atom)
