Rare week

Hoi,

Tja, het was een rare week. Gewoon, zo'n week met van alles wat en elke keer het gevoel hebben dat dingen gebeuren zonder dat je het aan zag komen of op een andere manier enigszins onder controle zou kunnen hebben.
Het meest opmerkelijke van deze week was wel het feit dat het boven de 30 graden was! Niet vervelend warm hoor, maar in ieder geval nog echt korte-broeken-en-t-shirtjes-weer. Terwijl ondertussen de blaadjes wel van de bomen komen en het al vroeger donker wordt. Erg lekker is het allemaal wel. Heerlijk zonder jas op de fiets en nog steeds buiten eten.
Op maandagavond gaat Rens weer voor het eerst naar Scouting, dus vroeg eten en op zoek naar een scouting-blouse en sjaal en 'wokkel'. Och, wat fijn dat Rens zo opgeruimd, netjes en georganiseerd is..... We besluiten om maar een elastiekje om de sjaal te doen, want de wokkel is natuurlijk niet te vinden.

Martin heeft op school les in fashion, waarvoor hij moet ontwerpen en naaien. Mwoah, da's natuurlijk niet echt super leuk voor een knul. Voor de eerste opdracht moeten we stof en garen kopen. Omdat iedereen een andere smaak heeft, moet je dat dus zelf aanschaffen. Van de juf krijgen we een lijstje en een naam van een winkel : Chinook Fabric. Ik zucht er maar eens diep van. Ik heb al zo vaak aangegeven bij scholen dat ze bij al die briefjes die ze meegeven eens moeten bedenken dat er ook heel veel ouders zijn die voor het eerst met bepaalde dingen te maken krijgen en die willen gewoon graag meer informatie dan een naam. Voor de juf is het natuurlijk allemaal gesneden koek, maar voor leerlingen voor het eerst op deze school is alles voor het eerst. Ik snap niet dat daar niet aan gedacht wordt. Nou ja.
In Calgary is een groot winkelcentrum dat Chinook Centre heet, dus ik gok dat die stoffenwinkel daar is. Ja, zegt Martin, het is op MacLeod Trail. Ja, dat is de weg van dat winkelcentrum. Kunnen we dus voor een meter stof naar Calgary tuffen. Mopperdemopper.
Om het adres precies te weten, google ik de stoffenwinkel. Inderdaad : MacLeod Trail. Maar wat staat eronder? High River! Echt, met mond open kijk ik naar het computerscherm. Gewoon in High River?! Hum. Geinig.
Kun je wel nagaan hoe handwerk-gericht ik ben, dat ik die winkel in mijn eigen dorp niet eens ken......

Naast het handwerken moet Martin voor school ook een werkstuk maken over zichzelf. Hij krijgt een brief mee met wat er onder andere in moet en waar op gelet wordt voor het cijfer. That's it. Na een avondje brainstormen krijgt hij toch wel goede ideeen en vanochtend (zaterdag) zijn we samen naar mijn werk gegaan om de hele handel in elkaar te flansen. Nee, ik heb niet het werkstuk gemaakt. We waren op mijn werk omdat we bij de radio en mooie kleurenprinter hebben die ook geweldig foto's kopieert en zo. Leek me veel makkelijker dan onze eigen huis, tuin en keuken printer. En na twee uur zwoegen en knippen en plakken en tekenen, was Martin dan klaar met zijn 'It's all about me-project'. De titel is : "The Flying Dutchman".
Martin moest ook iets vertellen over wat hem uniek maakt en daarvoor hebben we gekozen dat hij twee-talig is. Dat hij thuis Nederlands praat, maar daarbuiten Engels. Dat hij met zijn grootouders en bezoek uit Nederland gewoon Nederlands praat, maar met zijn vrienden en leraren op school praat hij Engels. Opvallend wetenswaardigheidje hierin is dat Martin met zijn broer Engels praat!
Het is een mooi werkstuk geworden. Ben trots op Martin.

Op woensdagmiddag, ineens, van het ene op het andere moment, terwijl ik mijn thee aan het drinken ben, voel ik me niet lekker worden. Ik word eerst misselijk, dan draaierig, warm, koppijn. Ik voel zo de koorts mijn lijf in kruipen. Spierpijn in mijn benen en pijn in mijn keel. Zo acuut krijg ik dus de griep. Ik ga (op de fiets) wankelend naar huis en plof zo mijn bed in. Fijn om in een horizontale positie te zijn.
Helaas moet ik donderdag naar mijn werk, maar als ik alle afspraken en zaken heb geregeld, ga ik rond luchtijd gauw weer terug naar mijn bedje. Als ik zo de vloer naast mijn bed zie, moet ik eigenlijk wel lachen. Echt zo'n typisch zieke-in-bed-scene : doos tissues, prullenbak, gebruikte tissues naast de prullenbak, lege en half lege glazen, beker, bakje van de yoghurt (oh wat snak ik naar een bakje koude vanillevla!!), bladen, een boek, puzzelboek. Lekker zooitje. het kan me niet echt boeien, ik wil gewoon slapen. Met wat paracetamol en hoestdrank lukt het gelukkig om goed te slapen en 's avonds gaat het gelukkig weer ietsie beter. Rare gewaarwording was het wel.

Met Tijs gaat het, buiten de hoofdpijn, erg goed. De zaak gaat goed en voorspoedig. Absoluut een stijgende lijn en gelukkig geen last gehad van enige vorm van recessie. Zonder de recessie was United Wood Products misschien wel veel sneller gegroeid dan nu het geval is, maar of dat nu zo erg is? Ze hebben de zaak nu goed kunnen opbouwen en zijn in Calgary al echt een begrip. Tof!
Met de hoofdpijn van Tijs zijn we eigenlijk nog niet veel verder. Wel medicijnen die de pijn onderdrukken, maar er is nog steeds geen oorzaak gevonden. Dat is vervelend, jammer, soms zorgelijk, maar vooral vervelend. Tijs heeft in het afgelopen jaar heel veel tests gehad. MRI's (met en zonder contrast vloeistof), scans, oor- en gehoortest, oogtest, bloedtest en bloeddruk, etc, etc. Elke keer wordt er weer iets uitgesloten. Maar nog steeds wordt nog niks gevonden wat nu de reden kan zijn van de pijn. Tijs probeert wel eens zonder de medicijnen de dag door te komen, maar dat is helaas niet mogelijk. We hopen dat er toch een keer iets naar boven komt. Hij is in ieder geval nu onder behandeling van een neuroloog. Afwachten dus. Wordt vervolgd.

Volgende week moet ik voor mijn werk naar Regina, hoofdstad van Saskatchewan (onze buur-provincie). We gaan met een paar mensen en we gaan met de bus. Het is zo'n 10 uur non-stop rijden. Bleuh. Paar goede boeken en magazines gaan zeker mee.
Nu had ik van Nicole een paar Linda's opgestuurd gekregen en ik dacht, die bewaar ik voor in de bus. Ik blader ze alleen maar even door en dan ga ik ze echt lezen in de bus. Nope, da's niet gelukt. Van bladeren ga ik natuurlijk toch gewoon lezen en voordat ik het doorhad, was de Linda uit. Oeps.

Ik zal jullie snel vertellen over die andere provincie en Regina.
Tot dan.