High River - Regina - High River

Zo. Ik ben weer thuis. Terug van weggeweest.

Zoals gezegd moest ik voor mijn werk enkele dagen naar Regina, en dat is de hoofdstad van Saskatchewan, onze buur-provincie. Vorig jaar moest ik naar Winnipeg voor vergaderingen en dat is de hoofdstand van Manitoba, de middelste provincie van Canada. Ik ga topografisch dat allemaal niet te veel uitleggen . Als je echt wilt weten hoe het zit, dan moet je er maar even een atlas bij pakken. Of internet checken.

In ieder geval heb ik heel wat uren in een bus gezeten, op weg naar Regina. Saskatchewan is een platte bedoening. Het voelde wel alsof je in de woestijn rijdt, want het gras was al dor en buin. Saai : af en toe wat heuveltjes, dor, weinig begroeiing. Ik heb welgeteld 3 bomen gesignaleerd tussen de grens (Alberta-Saskatchewan) en Regina en dat is toch een aardige afstand (4 uur rijden).

Net als vorig jaar in Manitoba, had ik ook nu weer heel sterk het gevoel dat we er zeer goed aan gedaan hebben om voor Alberta te kiezen. Dat ik elke morgen als ik naar mijn werk rijd, de bergen kan zien en dat we na een uur rijden vanaf ons huis ook midden in die bergen zijn (om te hiken of kamperen en vooral om te genieten).

In Saskatchewan hebben we (mijn collega's en ik) ook een bezoek gebracht aan enkele radio stations in deze provincie. In Swift Current staan we in de vergaderzaal van een van de stations om wat te drinken en te eten, zie ik aan de overkant van de straat een molen tegen een gevel geplakt en daaronder de letters : The Dutch Bakery. Ha, dat klinkt interessant. De rest van de groep is toch nog druk met eten en dus loop ik even naar de overkant. Bij binnenkomst moet ik al glimlachen want de hele zaak is versierd met die typische hollandse dingetjes die we in NL zo belachelijk vinden, maar die hier natuurlijk heel erg de aandacht trekken : friese doorlopers, klompen, (helaas plastic) tulpen, de nederlandse vlag, foto's van zwart-wit koeien en weilanden. Maar vooral heel veel delfts blauwe tegeltjes en molentjes. Er is ook een grote kast met allemaal hollandse lekkernijen en dat kan ik toch niet weerstaan. Cafe Noir koekjes, pannenkoekmeel, Oliebollenmix, Conimex ketjep en honingdrop. Natuurlijk maak ik een praatje met de eigenaar en zijn vrouw en ze kunnen nog 'un hiel kleen bietje' nederlands praten. Het is eigenlijk makkelijker om engels te praten, want ik kan dat rare taaltje maar moeilijk volgen. Hahaha. Het klinkt echt als een zwaar dialect. Maar het is toch wel heel leuk. Ik krijg het levensverhaal over dat ze samen in de jaren vijftig zijn overgekomen en dat ze zijn zus ook hebben over laten komen en die woont in Alberta. Oh, vraag ik, waar in Alberta? Zijn zus woont, geloof het of niet, in High River en is getrouwd met Darrel Janz. (Nu moeten jullie weten dat Darrel Janz een beroemdheid is. Hij is, zeg maar, de Joop van Zijl/Philip Freriks van Canada.) Andere wetenswaardigheid is dat Darrel Janz het nieuws voorleest op een van onze radiozenders en dat ik hem en zijn vrouw dus redelijk goed ken. Tja, ook in Canada kan de wereld soms heel klein zijn. En stiekem moet ik wel lachen, want dit doet toch wel heel erg denken aan het op pad zijn met mijn moeder (in nederland dan) en dan altijd iemand tegenkomen uit Culemborg.
Helaas moet ik redelijk snel afscheid nemen want de bus gaat weer vertrekken. Ik reken mijn hollandse lekkernijen af en krijg vervolgens voor iederen in de bus een kaneelbol mee. Heerlijk!

Achteraf gezien was deze onverwachte ontmoeting in Swift Current, Saskatchewan, wel het hoogtepunt van mijn reis naar onze buur-provincie. De vergaderingen waren allemaal meer dan saai en aan alle beloofde vergaderingen over de toekomst en vooral over mijn toekomst kwam men niet toe. Dat je erg het gevoel hebt dat je voor nop ergens heen gereden bent. Bleuh.
Voeg daar aan toe dat ik amper kon slapen vanwege een snurkende kamergenoot (yep, vrouwen kunnen ook zeer goed een kettingzaag imiteren) en altijd weer moet uitleggen dat ik wijn gewoon vies vind, dan zal je begrijpen dat ik echt weer heel blij was om thuis te komen en te zijn.
En ik vind het mooi dat ik High River zie als thuis, dat mijn hart sneller klopt bij het zien van de bergen, dat de geur van ons meer en ons huis iets met me doet en dat het zien en vasthouden van mijn man me echt heel erg blij maakt.
Een mens heeft weinig nodig om gelukkig te zijn.