Zomaar een weekend in oktober

Zaterdagochtend, 8 uur, wasmachine draait, Tijs en Martin zijn naar de zaak, Rens ligt nog te slapen en Kaas ligt bij mijn voeten : tijd voor een update van de blog.

Vanochtend regent het. Dikke druppels zijn het, maar het blijft natuurlijk gewoon nat. Het is lang geleden dat we regen hebben gezien. De laatste neerslag was immers sneeuw en dat is toch heel anders. Nou ja, wij ondergaan dat anders. Van sneeuw krijgen wij alle 4 nog steeds vlinders in de buik en bij regen krijgen we meer de kriebels. Regen is eigenlijk altijd 'getsie'.
Maar goed. De sneeuw van anderhalve week terug is al weer weg. De ene dag is het -11 en een pak sneeuw en dan de dag erna is het ineens +17 en is de sneeuw dus snel verdwenen. Maar dit is wel typerend voor Alberta. We weten het en toch verbaast het ons keer op keer. Hebben we net (wel wat vroeg voor het jaar) weer alle winterjassen en skibroeken en sneeuwlaarzen te voorschijn gehaald, kan je de dag erna weer gewoon in een bloessie op pad. Ook niet vreemd dat juist nu mensen wat grieperig zijn.

De afgelopen week had ik niet zo'n fijne week op het werk. Mijn baas, de station manager (Jeff), is sinds 1 oktober de sales manager geworden voor Alberta. Dat betekent dat we een nieuwe station manager hebben en dat is Tara. Ik kan Tara het best omschrijven als een heks. Zo ziet ze eruit en zo gedraagt ze zich ook. En echt, geloof me, ik zeg dat niet omdat ik jaloers zou zijn want ik ambieer die positie voor geen meter. Ik hoef geen station manager te zijn. Zij wilde dat wel heel graag en na lekker veel manipulatief gedrag en veel geslijm is ze dat nu dus ook geworden. Ze heeft dus de baan gekregen niet omdat ze er de kwaliteiten voor heeft, maar omdat ze dus het spelletje weet te spelen. En ik kan niet zo goed tegen dat 'spelletje'. Ik vertrouw die Tara voor geen cent. En ik weet dat dat mijn hollandse achtergrond is, maar elke keer als ze poeslief doet en allerlei complimentjes geeft, heb ik zoiets van : wat moet je van me? Wat wil je nu echt? Tja. Jeff was een waardeloze manager die nooit beslissingen durfde te nemen en veel maar een beetje liet waaien in de hoop dat het wel zou oplossen. Niet fijn om mee te werken, maar het was wel heel voorspelbaar. Tara daarentegen neemt heel veel beslissingen, heel snel en heel veel (in de korte tijd dat ze nu de station manager is). Yep, ik vind zeker dat je beter een slechte beslissing kunt nemen dan helemaal geen, maar dit is wel echt weer het andere uiterste. En ook nu is dat niet fijn om mee te werken. Tara verandert namelijk eerdere beslissingen binnen een dag. Dat je dus net de boel op poten hebt en dan verandert ze iets, waardoor je met vraagtekens boven je hoofd zit van : he, we hadden dat toch anders afgesproken?! Je gaat dus twijfelen of je het soms verkeerd hebt begrepen en nu loopt dus weer iedereen rond met het idee van : ik regel het zelf wel en dan hoor ik het wel. Net als we deden bij Jeff. Maar ondertussen is Tara, zoals gezegd, een heks en vindt ze het dus zeer belangrijk dat we allemaal doen wat zij zegt en is het dus niet de bedoeling dat we onze eigen gang gaan. Zucht. Ik weet niet hoe ik het anders moet omschrijven. Het is van een zachte, sluimerende chaos verandert in een meer dramatische chaos. Daarnaast is Tara een vrouw van extreme mood swings (eh, wat is dat in het nederlands?). Dus het ene moment aardig en daarna vreselijk kribbig. Lekker stabiel dus. Not. Ik word er in ieder geval doodmoe van. Daarbij komt dan ook nog dat Jeff nu een andere taak heeft, maar dat is allemaal nieuw voor hem en die positie bestond nog helemaal niet en die moet hij dus zelf gaan creeren, maar Jeff is zo'n zoutzak, die kan helemaal niks creeren. Dus die loopt een beetje rond en weet absoluut niet waar hij moet beginnen.
Aan mij is van de zomer gevraagd of ik hoofd van de administratie wil worden voor de gehele provincie. Ik heb daar ja op gezegd. Vervolgens gebeurt er niks. Niets tijdens die vergaderingen in Regina en nu ook nog steeds niets. Maar zowel Tara als Jeff weten hier niet van. Dus ik zit een beetje (ahum, heel erg) in een lastige positie. Tara en Jeff lopen rond als een kip zonder kop en zoeken steun en hulp bij mij, terwijl ik zit te wachten op een bericht van de grote baas over mijn eigen toekomst, waar niemand iets van weet. Je kan dus wel zeggen dat dit bedrijf een rare manier heeft van handelen. Mij is dus iets gevraagd dat zomaar heel makkelijk nog een jaar kan duren en ze laten twee mensen die geen idee hebben wat ze doen, lekker aanrommelen. Jeff is geen leider want hij wil ieders vriendje zijn en Tara heeft nog nooit een leidinggevende baan gehad en gaat nu dus (met zo'n ego) van alles veranderen en zichzelf 'bewijzen'.
En ik kan niks anders doen dan toekijken, mijn hoofd schudden, mijn werk goed doen en hopen dat het hoofdkantoor snel enige orde komt scheppen. Vermoeiend is het wel. En door de chaos gaan er dingen mis en dan voel ik me daar verdorie ook nog verantwoordelijk voor, terwijl het niet mijn schuld is. We zullen zien. Ik kan altijd nog een andere baan gaan zoeken.........

Afgelopen donderdag had Martin een concert op school. Alle leerlignen van grade 6 hebben aan het begin van dit schooljaar voor een instrument mogen kiezen. Klarinet, dwarsfluit, trombone, hobo, trompet, etc. Martin heeft dus gekozen voor de trompet. En nu mochten ze dus allemaal aan de ouders laten horen wat ze nu al geleerd hadden. Erg leuk. Geweldig om te zien dat al die kids zo hun best deden en zo trots waren op hun prestatie. Toen de leraar vroeg wie een solo wilde doen, staken heel veel kinderen hun hand op. Ik ben daar dan wel van onder de indruk. Dat ze zich totaal niet schamen en alleen maar trots zijn en graag willen laten horen wat ze al kunnen. De leraar liet ook horen hoe de techniek verschilt per instrument. Hoe je moet blazen bij een klarinet en dat dat bij een trompet weer heel anders is en dat je vooral zo niet moet blazen op een dwarsfluit. En hij liet dat ook allemaal horen. Hoe je het goed doet en hoe het klinkt als je het anders doet. Leuke en leerzame avond dus. En aan het eind speelden ze allemaal "Au claire de la lune". Een eenvoudig deuntje, maar ze deden het allemaal foutloos en het klonk geweldig. En Martin deed echt zijn best. Met blokfluit, vorig jaar, playbackte hij heel vaak, maar nu deed hij het echt. Good job!

Rens heeft op de scouting bezoek gehad van een meneer van de sterrenwacht. Dat vond hij toch wel heel interessant. Jupiter is nu heel goed te zien en ze zijn met zijn allen naar buiten gegaan en hebben de maan bestudeerd en de manen rond Jupiter proberen te zien. Rens zag er drie. Helemaal enthousiast natuurlijk en uit de bibliotheek een boek meegenomen over de sterren en planeten. Heel erg moeilijk boek, maar de plaatjes zijn geweldig.

Volgende week is het Halloween en we gaan vanmiddag maar eens aan de slag met de pompoenen. Natuurlijk is het gratis snoep ophalen de voornaamste reden om Halloween erg leuk te vinden, maar het hakken en zagen in een pompoen vinden ze toch ook nog wel de moeite waard. Ik heb dit jaar ook een paar kleine pompoenen meegenomen en die gaan we proberen te verven. We zullen zien. Anders worden dat gewoon kleine lichtjes. Is ook leuk.

Verder niet veel nieuws onder de zon. Boodschappen, huishouden, eten koken en hopelijk morgen er lekker op uit. Ik zie de zon er al door komen....................