Deze week was de Olympische vlam in High River!!
Het was echt een geweldige belevenis en het voelde vooral heel bijzonder.
De Olympische vlam kwam om half 12 's middags aan in High River en maakte toen een tocht door het dorp en kwam een uur later aan op het grote plein voor het recreatiecentrum. Ik was er en met mij zo'n beetje het hele dorp. Duizenden mensen waren op de been. Op het plein, maar ook langs de route om de lopers met de fakkel voorbij te zien komen. Onze vroegere buurman was de loper van het laatste stuk en je zag gewoon de trots van zijn gezicht afspatten. In een wit Olympisch sportpak, met een witte muts en rode wanten (met de canadese vlag erop) droeg hij de fakkel het plein op en op het podium. Hij stak vervolgens een console aan, waardoor de vlam bleef branden op het podium. En toen zong mijn collega (zij heeft al enkele albums uitgebracht en is bij ons een dj op het country radio station) het volkslied. Kippenvel.
De presentator van de dag kwam op en heette ons allemaal welkom en riep toen : Are you proud to be a canadian?! En voor iemand die nadrukkelijk voor dit land heeft gekozen, is zo'n uitspraak, voorafgegaan door het volkslied, echt wel emotioneel. Ja, ik stond daar met tranen in mijn ogen. Gewoon vanwege alles. De unieke gebeurtenis van een Olympische vlam zien, met mijn dorpsgenoten op een plein, het volkslied, het trotse gevoel.
Het was allemaal overweldigend.
Een van de nieuwslezers bij ons op de radio is een beroemdheid in nieuwsland (Hij is ook nieuwslezer van het avondnieuws op de tv; zeg maar de Joop van Zijl/Philip Freriks van Alberta). Zijn naam is Darrel Janz en hij had met de Olympische vlam mogen lopen in Lethbridge (stad in het zuiden van Alberta) en hij kwam deze week 's ochtends op de radio MET de fakkel. Elke loper mag namelijk zijn fakkel houden. Het vuur wordt steeds doorgegeven, maar de fakkel mogen de lopers dus houden. En ik heb dus de fakkel mogen vasthouden! Echt super. Een grote witte fakkel met aan de voorkant het symbool van Vancouver 2010 en aan de achterkant een kleine Canadese vlag. Dat vlaggetje moet je tegen je hart houden. Ik vond het allemaal zeer bijzonder. Ik heb de Olympische vlam van dichtbij gezien en heb zowaar een van de fakkels mogen vasthouden.
Mooi moment!
zaterdag 23 januari 2010
zaterdag 9 januari 2010
Dubbel Feest
Vandaag, 9 januari, vieren wij dubbel feest. Vandaag is mijn verjaardag, maar we vieren ook dat Tijs en ik 12 en een half jaar getrouwd zijn. En via deze weg wil ik iedereen bedanken die aan 1 of aan beide heuglijke feiten heeft gedacht en mij/ons heeft gefeliciteerd.
En ik wil Anna en haar gezin bedanken voor de enorme bos bloemen die vanochtend hier bezorgd zijn. Met kaartje in het nederlands! Echt, een pracht boeket en Anna had helemaal gelijk : dat zouden we onszelf nooit kado doen. Bloemen zijn hier namelijk onbetaalbaar en als je dan toch een flink bedrag eraan besteed, is het zo'n lullig bosje. Nou, dat kunnen we absoluut niet zeggen over de waanzinnige bos die nu hier in de kamer staat. Ik was er ook helemaal ontroerd van. Dank jullie wel!
Wij gaan er zo nog even op uit. Dankzij de chinook is het weer behoorlijk opgewarmd en het is nu 7 graden boven nul en dat is na -32 van donderdag echt heel warm. Lekker even ergens de bossen in en na de wandeling wat drinken en eten.
In Canada doen ze trouwens niks aan 12 en een half jaar huwelijk. Iedereen keek er van op dat we dat vierden. Ja, zei ik, dat is de helft van 25, dus dan vier je je koperen huwelijksfeest als je 12 en een half jaar getrouwd bent. Nou, dat vinden ze dan toch wel weer 'die rare hollanders'. Mijn verjaardag hebben we gisteren wel op het werk gevierd met mijn favoriete snacks : pizzabroodjes, bbq chips en bros-chocolade-repen.
Ja, die rare canadezen eten 's ochtends om 10 uur gewoon chips en pizzabroodjes.
En ik wil Anna en haar gezin bedanken voor de enorme bos bloemen die vanochtend hier bezorgd zijn. Met kaartje in het nederlands! Echt, een pracht boeket en Anna had helemaal gelijk : dat zouden we onszelf nooit kado doen. Bloemen zijn hier namelijk onbetaalbaar en als je dan toch een flink bedrag eraan besteed, is het zo'n lullig bosje. Nou, dat kunnen we absoluut niet zeggen over de waanzinnige bos die nu hier in de kamer staat. Ik was er ook helemaal ontroerd van. Dank jullie wel!
Wij gaan er zo nog even op uit. Dankzij de chinook is het weer behoorlijk opgewarmd en het is nu 7 graden boven nul en dat is na -32 van donderdag echt heel warm. Lekker even ergens de bossen in en na de wandeling wat drinken en eten.
In Canada doen ze trouwens niks aan 12 en een half jaar huwelijk. Iedereen keek er van op dat we dat vierden. Ja, zei ik, dat is de helft van 25, dus dan vier je je koperen huwelijksfeest als je 12 en een half jaar getrouwd bent. Nou, dat vinden ze dan toch wel weer 'die rare hollanders'. Mijn verjaardag hebben we gisteren wel op het werk gevierd met mijn favoriete snacks : pizzabroodjes, bbq chips en bros-chocolade-repen.
Ja, die rare canadezen eten 's ochtends om 10 uur gewoon chips en pizzabroodjes.
zondag 3 januari 2010
Voorbij
Zondag, 3 januari. Kerst is voorbij. Jaarwisseling is voorbij. En de kerstvakantie, de gezelligheid van Frits en Yvonne tijdens deze vakantie, even niet hoeven werken, lekker van alles ondernemen overdag, uitslapen...... het is voorbij.
Voorbij betekent ook nieuwe herinneringen. En we hebben de afgelopen twee weken mooie herinneringen gemaakt!
Frits en Yvonne kwamen aan op vrijdagmiddag, 18 december en omdat de jongens al vrij waren die middag van school, konden we hen ook met zijn 4-en ophalen op het vliegveld. Fijn weerzien. We gaven Frits en Yvonnen weinig gelegenheid om bij te komen want de volgende dag gingen we gelijk al op pad om de kerstboom te 'plukken'. Wij hakken namelijk onze eigen kerstboom in Kananaskis County. Ik had de vergunning geregeld, de auto's ingepakt en daar gingen we dan, op zaterdagmorgen. We waren met twee auto's, want A) meer ruimte voor een grote boom en B) dat is wel handig voor het geval er iets gebeurd (want geen bereik met de mobiele telefoon).
Na een stukje wandelen en nog een stukje wandelen (want misschien staat de droomboom toch om de hoek....?!) zien we dan midden in het veld een pracht exemplaar staan. Wel wat te hoog, maar dan zagen we er gewoon nog een stukkie af. De jongens zagen allebei ook nog hun eigen boompie en dan kunnen we weer dat hele stuk terug lopen. Toch ongemerkt verder gelopen dan we dachten...... Okido. Terug bij de auto gaat het vuur en de barbecue aan en eten we lekker hamburgers bij een vuurtje. Gesmolten marshmallows met koffie toe. Heerlijk. Picknicken in de winter : er is nks mooiers. De jongens spelen op het gladde ijs van de rivier en Kaas huppelt van de een naar de ander. Aan het einde van de middag gaan we dan weer terug naar High River. De eerste dag in winters Canada voor Frits en Yvonne is voorbij.
De 2e dag gaan we dan naar Heritage Park, een soort openlucht museum. We vinden er eerlijk gezegd niet zoveel aan. Het is wel aardig hoor, maar niet bijzonder. Het snoepwinkeltje is natuurlijk wel een succes. Een ding vond ik wel mooi en dat was ons bezoek aan het kerkje. Dat was zo'n heel klein knus wit kerkje, met houten bankjes en een oud orgel en wat kaarsen. En toen we gingen zitten, hebben we daar met zijn allen (ik denk dat er zo'n 20 man in het kerkje was) een kerstliedje gezongen. Het zingen ging wel door hoor, maar de overmarsjes lieten het bij 1 liedje en zijn toen weer vertrokken.
Frits en Yvonne gaan deze 1e week nog met de jongens naar een golfslagbad in Calgary (want Tijs en ik aan het werk) en doen spelletjes en wandelen etc. Op kerstavond gaan we met zijn allen naar de dierentuin in Calgary. Ja, 's avonds. In het donker naar de dierentuin. Nou ja, het gaat niet echt om de dieren, maar voornamelijk om alle lichtjes. En het was echt de moeite waard. Er was echt heel veel werk van gemaakt. Overal lichtjes, en niet een paar, maar heel veel. En niet zomaar, maar ook in de vorm van dieren (een vliegende adelaar, een slingerende aap, witte ijsberen, enorme giraffen). We keken onze ogen uit. En overal grote vuurkorfen aan, warme chocolademelk en kerstmuziek. Heerlijke avond om in de kerstsfeer te komen.
En dan wordt het vanzelf Kerst. We hadden de dag voor kerst alle kadootjes al onder de boom gelegd, zo ook de kadootjes van vrienden van ons (superlief) en de jongens konden eigenlijk niet wachten. Stik zenuwachtig waren ze. Dus op donderdagochtend mochten ze dan eindelijk de kadootjes uitpakken. En wat zijn we allemaal verwend! De kids krijgen hagelslag en chocopasta, hollandse drop, een spelletje voor op de Wii, snoepjes, pyjama's, lego, een 'laser' schietspel, maar ook een airhockeygame (van onze vrienden). Martin vond het echt de 'best xmas ever!'. Ook Tijs en ik worden verwend met hollandse zaken als jenever, grolsch, dropjes, handdoeken en mooie panties. Na enkele dagen samen met Frits en Yvonne, hadden we gelukkig ook wat nuttigs voor hen kunnen bedenken (zonder dat ze zelf al hadden gekocht in de gauwigheid...!). Na een lekker kerstdiner is dan ook Kerst voorbij.
De dag erna (voor hollandse begrippen is dat 2e kerstdag; voor hier is dat boxing day) gaan we 's middags op visite bij onze nederlandse vrienden die hier in een dorp verderop wonen. Gezellige middag en avond en heerlijk eten.
Die zondag gaan we er wederom op uit in Kananaskis. Het is prachtig winterweer: sneeuw op de grond, zon, blauwe lucht. Het is ook niet superkoud, dus prima weer om buiten te zijn. We gaan naar Chain Lake en Indian Graves. Bij Indian Graves stoppen we op een parkeerplaats om wat te drinken en echte winterplaatjes te schieten. Wat is het hier prachtig. Het wit van de sneeuw, dat schittert in het zonlicht, met op de achtergrond het donkergroen van de dennenbomen, wat allemaal zo goed te zien is omdat de lucht zo blauw is. Zo ontzettend mooi. De meeste takken zijn versiert met kristallen en ook zijn er kristallen waar te nemen bij het beekje. We blijven foto's maken. Wat heeft de natuur toch veel verschillende gezichten. Om sprakeloos van te worden.
We besluiten te picknicken bij Chain Lake en terwijl ik aan het bakken ben, gaan de jongens op zoek naar een gat in het ijs waar ze even hun hengeltje in kunnen gooien. IJsvissen, hamburgertje erbij, stukkie wandelen, in de zon zitten, biertje : helemaal goed.
Op maandag hebben we een rustdag, om ons lichamelijk en geestelijk voor te bereiden op de volgende happening : we gaan dinsdag skien in Fernie.
Fernie ligt 230 km ten zuiden van High River, net over de grens, in British Columbia. Het is een groot skigebied. We hebben dit dagje skien van Frits en Yvonne kado gekregen. Superlief. De jongens gaan op les voor een ochtend en de anderen gaan lekker skien. Nou ja, niet allemaal. Ik besluit de dag heerlijk met een boek bij de open haard door te brengen. Ik breng de kids naar les, zwaai Frits, Yvonne en Tijs gedag en ga op zoek naar een lekker leesplekje. Dat vind ik in een tentje vlakbij de skischool. Ik bestel warme chocolademelk (en die slagroom kan best voor een keertje) en nestel mij op een grote leren bank tegenover de open haard met mijn nieuwe boek. Perfect! De ochtend vliegt om, maar de kids kunnen wel remmen en bochtjes maken op de ski's en gaan dan ook enthousiast mee met Tijs naar boven. Voor het eerst in een stoeltjes lift en voor het eerst een enorme piste af naar beneden. Trots zijn wij op onze jongens. Dat doen ze toch maar even! We willen aan het eind van de middag daar nog wat drinken maar helaas gaat alles om klokslag 4 uur dicht. Niet alleen de liften, maar ook alle restaurants en cafeetjes. Jammer. Gelukkig hadden we wel heet water meegenomen, dus we drinken nog even wat in de auto, wat uitermate lekker smaakt. En dan kan de lange tocht naar het noorden beginnen. Als we dan om ongeveer half 8 aankomen in High River besluiten we nog heerlijk wat te gaan eten bij Boston Pizza. Weer een geslaagde dag voorbij.
Oudejaarsdag 2009. Jacq bakt oliebollen, we spelen monopoly en gaan aan het einde van de middag het gourmetten voorbereiden. Als we dan eindelijk allemaal aan tafel zitten voor het gourmet-gebeuren en we doen het gourmet stel aan, duurt het wel lang voordat deze warm wordt. Ach, gewoon even geduld hebben, het wordt zo warm. We stillen onze honger met de sla en stokbrood met kaas en dipsausjes. De grill wordt niet warm. Hum, hoe gaan we dit doen? Ik heb eigenlijk geen zin om dit nu allemaal in een koekenpan te gooien.... Ik snap er niks van, want dit gourmetstel is net nieuw. Zat in een kerstpakket. Nog maar een stokbroodje. Tijs besluit de boel open te schroeven. Aha, de draadjes zijn los. Dat hele ding maakt geen contact. Met een pincet en een haakje krijgen we de draadjes uit het apparaat en kan Tijs het vastklemmen aan de grill. Stekker erin et voila : hij doet het!! Lang leve Tijs. Wel een half uur later dan gedacht, maar nu kunnen we dan toch gourmetten.
En zoals gebruikelijk, eten we te veel, nemen we toch nog een stukje vlees en nog een beetje sla en zodoende zitten we allemaal later die avond uit te buiken op de bank. We kunnen geen boe of bah meer zeggen en alle hapjes voor oudejaarsavond laat ik nog mooi even in de vriezer. Effe niks. Moe en rozig zijn we. En het is 'pas' half 11. Toch maar even een borrel inschenken. We kunnen ook gewoon nu drinken op het oude en het nieuwe jaar? We weten het te rekken tot 12 uur. We wensen elkaar een gelukkig nieuwjaar en liggen binnen 5 minuten allemaal op bed. Omdat ze hier in Canada geen vuurwerk doen met oud & nieuw, gebeurt er verder ook niks op straat om 12 uur. Ja, ik weet het, het klinkt mega saai en oerdegelijk, maar we liggen inderdaad om 5 over 12 al in bed en vallen gelijk in slaap. Happy New Year.
Maar goed. Er is weer een jaar in Canada voorbij. En ook aan de vakantie van Frits en Yvonne is een einde gekomen. We brengen hen op 1 januari weer naar het vliegveld en nemen afscheid. Hopelijk niet voor lang, want het was een gezellige tijd. Maar voor nu is het voorbij.
En de dag erna is het voor mij ook echt allemaal voorbij. Het huis wordt schoon gemaakt en de kerstboom en andere kerstversieringen gaan weer in de doos. Kerst is voorbij. 2009 is voorbij.
Alles klaar en opgeruimd voor het nieuwe jaar. Laat 2010 maar komen!!
Voorbij betekent ook nieuwe herinneringen. En we hebben de afgelopen twee weken mooie herinneringen gemaakt!
Frits en Yvonne kwamen aan op vrijdagmiddag, 18 december en omdat de jongens al vrij waren die middag van school, konden we hen ook met zijn 4-en ophalen op het vliegveld. Fijn weerzien. We gaven Frits en Yvonnen weinig gelegenheid om bij te komen want de volgende dag gingen we gelijk al op pad om de kerstboom te 'plukken'. Wij hakken namelijk onze eigen kerstboom in Kananaskis County. Ik had de vergunning geregeld, de auto's ingepakt en daar gingen we dan, op zaterdagmorgen. We waren met twee auto's, want A) meer ruimte voor een grote boom en B) dat is wel handig voor het geval er iets gebeurd (want geen bereik met de mobiele telefoon).
Na een stukje wandelen en nog een stukje wandelen (want misschien staat de droomboom toch om de hoek....?!) zien we dan midden in het veld een pracht exemplaar staan. Wel wat te hoog, maar dan zagen we er gewoon nog een stukkie af. De jongens zagen allebei ook nog hun eigen boompie en dan kunnen we weer dat hele stuk terug lopen. Toch ongemerkt verder gelopen dan we dachten...... Okido. Terug bij de auto gaat het vuur en de barbecue aan en eten we lekker hamburgers bij een vuurtje. Gesmolten marshmallows met koffie toe. Heerlijk. Picknicken in de winter : er is nks mooiers. De jongens spelen op het gladde ijs van de rivier en Kaas huppelt van de een naar de ander. Aan het einde van de middag gaan we dan weer terug naar High River. De eerste dag in winters Canada voor Frits en Yvonne is voorbij.
De 2e dag gaan we dan naar Heritage Park, een soort openlucht museum. We vinden er eerlijk gezegd niet zoveel aan. Het is wel aardig hoor, maar niet bijzonder. Het snoepwinkeltje is natuurlijk wel een succes. Een ding vond ik wel mooi en dat was ons bezoek aan het kerkje. Dat was zo'n heel klein knus wit kerkje, met houten bankjes en een oud orgel en wat kaarsen. En toen we gingen zitten, hebben we daar met zijn allen (ik denk dat er zo'n 20 man in het kerkje was) een kerstliedje gezongen. Het zingen ging wel door hoor, maar de overmarsjes lieten het bij 1 liedje en zijn toen weer vertrokken.
Frits en Yvonne gaan deze 1e week nog met de jongens naar een golfslagbad in Calgary (want Tijs en ik aan het werk) en doen spelletjes en wandelen etc. Op kerstavond gaan we met zijn allen naar de dierentuin in Calgary. Ja, 's avonds. In het donker naar de dierentuin. Nou ja, het gaat niet echt om de dieren, maar voornamelijk om alle lichtjes. En het was echt de moeite waard. Er was echt heel veel werk van gemaakt. Overal lichtjes, en niet een paar, maar heel veel. En niet zomaar, maar ook in de vorm van dieren (een vliegende adelaar, een slingerende aap, witte ijsberen, enorme giraffen). We keken onze ogen uit. En overal grote vuurkorfen aan, warme chocolademelk en kerstmuziek. Heerlijke avond om in de kerstsfeer te komen.
En dan wordt het vanzelf Kerst. We hadden de dag voor kerst alle kadootjes al onder de boom gelegd, zo ook de kadootjes van vrienden van ons (superlief) en de jongens konden eigenlijk niet wachten. Stik zenuwachtig waren ze. Dus op donderdagochtend mochten ze dan eindelijk de kadootjes uitpakken. En wat zijn we allemaal verwend! De kids krijgen hagelslag en chocopasta, hollandse drop, een spelletje voor op de Wii, snoepjes, pyjama's, lego, een 'laser' schietspel, maar ook een airhockeygame (van onze vrienden). Martin vond het echt de 'best xmas ever!'. Ook Tijs en ik worden verwend met hollandse zaken als jenever, grolsch, dropjes, handdoeken en mooie panties. Na enkele dagen samen met Frits en Yvonne, hadden we gelukkig ook wat nuttigs voor hen kunnen bedenken (zonder dat ze zelf al hadden gekocht in de gauwigheid...!). Na een lekker kerstdiner is dan ook Kerst voorbij.
De dag erna (voor hollandse begrippen is dat 2e kerstdag; voor hier is dat boxing day) gaan we 's middags op visite bij onze nederlandse vrienden die hier in een dorp verderop wonen. Gezellige middag en avond en heerlijk eten.
Die zondag gaan we er wederom op uit in Kananaskis. Het is prachtig winterweer: sneeuw op de grond, zon, blauwe lucht. Het is ook niet superkoud, dus prima weer om buiten te zijn. We gaan naar Chain Lake en Indian Graves. Bij Indian Graves stoppen we op een parkeerplaats om wat te drinken en echte winterplaatjes te schieten. Wat is het hier prachtig. Het wit van de sneeuw, dat schittert in het zonlicht, met op de achtergrond het donkergroen van de dennenbomen, wat allemaal zo goed te zien is omdat de lucht zo blauw is. Zo ontzettend mooi. De meeste takken zijn versiert met kristallen en ook zijn er kristallen waar te nemen bij het beekje. We blijven foto's maken. Wat heeft de natuur toch veel verschillende gezichten. Om sprakeloos van te worden.
We besluiten te picknicken bij Chain Lake en terwijl ik aan het bakken ben, gaan de jongens op zoek naar een gat in het ijs waar ze even hun hengeltje in kunnen gooien. IJsvissen, hamburgertje erbij, stukkie wandelen, in de zon zitten, biertje : helemaal goed.
Op maandag hebben we een rustdag, om ons lichamelijk en geestelijk voor te bereiden op de volgende happening : we gaan dinsdag skien in Fernie.
Fernie ligt 230 km ten zuiden van High River, net over de grens, in British Columbia. Het is een groot skigebied. We hebben dit dagje skien van Frits en Yvonne kado gekregen. Superlief. De jongens gaan op les voor een ochtend en de anderen gaan lekker skien. Nou ja, niet allemaal. Ik besluit de dag heerlijk met een boek bij de open haard door te brengen. Ik breng de kids naar les, zwaai Frits, Yvonne en Tijs gedag en ga op zoek naar een lekker leesplekje. Dat vind ik in een tentje vlakbij de skischool. Ik bestel warme chocolademelk (en die slagroom kan best voor een keertje) en nestel mij op een grote leren bank tegenover de open haard met mijn nieuwe boek. Perfect! De ochtend vliegt om, maar de kids kunnen wel remmen en bochtjes maken op de ski's en gaan dan ook enthousiast mee met Tijs naar boven. Voor het eerst in een stoeltjes lift en voor het eerst een enorme piste af naar beneden. Trots zijn wij op onze jongens. Dat doen ze toch maar even! We willen aan het eind van de middag daar nog wat drinken maar helaas gaat alles om klokslag 4 uur dicht. Niet alleen de liften, maar ook alle restaurants en cafeetjes. Jammer. Gelukkig hadden we wel heet water meegenomen, dus we drinken nog even wat in de auto, wat uitermate lekker smaakt. En dan kan de lange tocht naar het noorden beginnen. Als we dan om ongeveer half 8 aankomen in High River besluiten we nog heerlijk wat te gaan eten bij Boston Pizza. Weer een geslaagde dag voorbij.
Oudejaarsdag 2009. Jacq bakt oliebollen, we spelen monopoly en gaan aan het einde van de middag het gourmetten voorbereiden. Als we dan eindelijk allemaal aan tafel zitten voor het gourmet-gebeuren en we doen het gourmet stel aan, duurt het wel lang voordat deze warm wordt. Ach, gewoon even geduld hebben, het wordt zo warm. We stillen onze honger met de sla en stokbrood met kaas en dipsausjes. De grill wordt niet warm. Hum, hoe gaan we dit doen? Ik heb eigenlijk geen zin om dit nu allemaal in een koekenpan te gooien.... Ik snap er niks van, want dit gourmetstel is net nieuw. Zat in een kerstpakket. Nog maar een stokbroodje. Tijs besluit de boel open te schroeven. Aha, de draadjes zijn los. Dat hele ding maakt geen contact. Met een pincet en een haakje krijgen we de draadjes uit het apparaat en kan Tijs het vastklemmen aan de grill. Stekker erin et voila : hij doet het!! Lang leve Tijs. Wel een half uur later dan gedacht, maar nu kunnen we dan toch gourmetten.
En zoals gebruikelijk, eten we te veel, nemen we toch nog een stukje vlees en nog een beetje sla en zodoende zitten we allemaal later die avond uit te buiken op de bank. We kunnen geen boe of bah meer zeggen en alle hapjes voor oudejaarsavond laat ik nog mooi even in de vriezer. Effe niks. Moe en rozig zijn we. En het is 'pas' half 11. Toch maar even een borrel inschenken. We kunnen ook gewoon nu drinken op het oude en het nieuwe jaar? We weten het te rekken tot 12 uur. We wensen elkaar een gelukkig nieuwjaar en liggen binnen 5 minuten allemaal op bed. Omdat ze hier in Canada geen vuurwerk doen met oud & nieuw, gebeurt er verder ook niks op straat om 12 uur. Ja, ik weet het, het klinkt mega saai en oerdegelijk, maar we liggen inderdaad om 5 over 12 al in bed en vallen gelijk in slaap. Happy New Year.
Maar goed. Er is weer een jaar in Canada voorbij. En ook aan de vakantie van Frits en Yvonne is een einde gekomen. We brengen hen op 1 januari weer naar het vliegveld en nemen afscheid. Hopelijk niet voor lang, want het was een gezellige tijd. Maar voor nu is het voorbij.
En de dag erna is het voor mij ook echt allemaal voorbij. Het huis wordt schoon gemaakt en de kerstboom en andere kerstversieringen gaan weer in de doos. Kerst is voorbij. 2009 is voorbij.
Alles klaar en opgeruimd voor het nieuwe jaar. Laat 2010 maar komen!!
maandag 14 december 2009
Weer het weer
Over het weer kunnen we hier eindeloos blijven schrijven. En niet zozeer het mopperen over het weer, maar meer over de extreme verschillen van dag tot dag.
Als voorbeeld zal ik je de voorspellingen laten zien van deze week (14-18 december) :
Maandag = -/-30 Dinsdag = -/- 8 Woensdag = 0 Donderdag = -/- 6 Vrijdag = + 4
Vandaag (maandag, 14 december) is het dus 'frisjes'. Nee, het is echt koud. Je bent blij dat je binnen bent en zelfs de hond komt snel teruglopen als we hem willen uitlaten. Brrr. Dat het snot in je neus bevriest op het moment dat je buiten komt.
Maar, zoals je hier boven kunt zien, wordt het morgen dus al weer een stuk warmer.
Het is maar goed dat het warmer wordt, want er is bezoek uit NL in aantocht en dan is -30 toch minder grappig dan +4. Nu blijft het Alberta, Canada en kan het weer zo maar weer veranderen, maar de vooruitzichten zien er nu goed uit. En er ligt een bak sneeuw, dus we rekenen eigenlijk wel al een beetje op een witte kerst.
Het is voor het eerst dat we visite hebben in de winter en we hopen maar dat zij dat net zo leuk vinden als wij. We gaan in ieder geval samen een kerstboom 'plukken' in Kananaskis. En met de weersvooruitzichten moet dat toch heel goed te doen zijn het komende weekend.
Je leest het allemaal wel.
Als voorbeeld zal ik je de voorspellingen laten zien van deze week (14-18 december) :
Maandag = -/-30 Dinsdag = -/- 8 Woensdag = 0 Donderdag = -/- 6 Vrijdag = + 4
Vandaag (maandag, 14 december) is het dus 'frisjes'. Nee, het is echt koud. Je bent blij dat je binnen bent en zelfs de hond komt snel teruglopen als we hem willen uitlaten. Brrr. Dat het snot in je neus bevriest op het moment dat je buiten komt.
Maar, zoals je hier boven kunt zien, wordt het morgen dus al weer een stuk warmer.
Het is maar goed dat het warmer wordt, want er is bezoek uit NL in aantocht en dan is -30 toch minder grappig dan +4. Nu blijft het Alberta, Canada en kan het weer zo maar weer veranderen, maar de vooruitzichten zien er nu goed uit. En er ligt een bak sneeuw, dus we rekenen eigenlijk wel al een beetje op een witte kerst.
Het is voor het eerst dat we visite hebben in de winter en we hopen maar dat zij dat net zo leuk vinden als wij. We gaan in ieder geval samen een kerstboom 'plukken' in Kananaskis. En met de weersvooruitzichten moet dat toch heel goed te doen zijn het komende weekend.
Je leest het allemaal wel.
zaterdag 12 december 2009
Kerstconcert
Deze week hebben zowel Rens als Martin hun kerstconcert op school.
Dinsdag (8 december) is het kerstconcert bij Rens op school. Dit is een voorstelling van alle leerlingen van grade 3, 4 en 5 (vergelijkbaar met groep 5, 6 en 7). Het is een echte theatervoorstelling met een koor uit elke klas en met leerlingen die een rol spelen. Het verhaal gaat over Santa en dat hij, vanwege de economische crisis, geld moet inzamelen om speelgoed te kunnen maken en kopen voor alle kinderen. Alle 'elves' en rendieren hebben een idee, maar het beste idee is om een voorstelling te geven in High River, want de mensen in High River kijken overal naar (!). Maar welke supersterren moeten dan optreden om genoeg publiek te trekken? Dan blijkt dat Santa toch wel de grootste superster is.
Rens, en alle jongens uit zijn klas, zijn Elvis Presley (1 van de superster-opties). De jongens hebben allemaal witte shirts aan en een spijkerbroek en hun haar met gel naar achteren en een zonnebril op. Ze zingen : "rocking around the christmas tree", in een echte rock-versie. Flitsend, en inclusief 'air guitar'.
Het is een ontzettend leuke en onderhoudende avond.
Op donderdagavond (10 december) is dan het concert bij Martin op school. Dit is een muziek-concert van leerlingen van grade 6, 7 en 8 (groep 8 en de brugklassers).
De leerlingen van grade 6 (inclusief Martin) spelen allemaal sinds september een blaasinstrument (klarinet, dwarsfluit, trombone, trompet, tuba) en spelen vanavond met elkaar enkele kerstliederen (jingle bells, rudolph the red nose reindeer, Beethoven's nummer 9, Heroes and Glory en We wish you a merry christmas). En niet gewoon het liedje spelen, nee het is meerstemmig en de verschillende instrumenten doen ook verschillende onderdelen en dat dan weer door elkaar. Het klinkt buitengewoon goed voor een groep tieners dat net 3 maanden les heeft gehad. We zijn absoluut onder de indruk en trots.
Na grade 6 speelt grade 7 enkele nummers en dan is het de beurt aan een volwassen band waar toevallig ook de muziekleraar de tuba in speelt. Deze 'volwassen band' speelt echt prachtige nummers en 'Silent Night' vind ik persoonlijk wel het mooiste. Zo puur en zuiver. Het raakt me behoorlijk. Ook spelen ze enkele nummers uit de Notenkraker Suite.
De avond wordt afgesloten met de band van grade 8. Allerlei instrumenten, inclusief drums, een grote bas, xylofoon, etc. etc. Ook nu spelen de kinderen absoluut een hoog niveau. En dit wordt allemaal gedaan door dezelfde muziekleraar. Wat geweldig dat die man dat voor elkaar krijgt dat alle leerlingen, stuk voor stuk, zo ontzettend hun best willen doen. Martin, die niks met muziek, zingen of iets dergelijks te maken wilde hebben, oefent nu zo vaak als hij kan op zijn trompet en wil absoluut verder met dit instrument. Knap hoor.
Knap van Martin en knap van die leraar.
Dinsdag (8 december) is het kerstconcert bij Rens op school. Dit is een voorstelling van alle leerlingen van grade 3, 4 en 5 (vergelijkbaar met groep 5, 6 en 7). Het is een echte theatervoorstelling met een koor uit elke klas en met leerlingen die een rol spelen. Het verhaal gaat over Santa en dat hij, vanwege de economische crisis, geld moet inzamelen om speelgoed te kunnen maken en kopen voor alle kinderen. Alle 'elves' en rendieren hebben een idee, maar het beste idee is om een voorstelling te geven in High River, want de mensen in High River kijken overal naar (!). Maar welke supersterren moeten dan optreden om genoeg publiek te trekken? Dan blijkt dat Santa toch wel de grootste superster is.
Rens, en alle jongens uit zijn klas, zijn Elvis Presley (1 van de superster-opties). De jongens hebben allemaal witte shirts aan en een spijkerbroek en hun haar met gel naar achteren en een zonnebril op. Ze zingen : "rocking around the christmas tree", in een echte rock-versie. Flitsend, en inclusief 'air guitar'.
Het is een ontzettend leuke en onderhoudende avond.
Op donderdagavond (10 december) is dan het concert bij Martin op school. Dit is een muziek-concert van leerlingen van grade 6, 7 en 8 (groep 8 en de brugklassers).
De leerlingen van grade 6 (inclusief Martin) spelen allemaal sinds september een blaasinstrument (klarinet, dwarsfluit, trombone, trompet, tuba) en spelen vanavond met elkaar enkele kerstliederen (jingle bells, rudolph the red nose reindeer, Beethoven's nummer 9, Heroes and Glory en We wish you a merry christmas). En niet gewoon het liedje spelen, nee het is meerstemmig en de verschillende instrumenten doen ook verschillende onderdelen en dat dan weer door elkaar. Het klinkt buitengewoon goed voor een groep tieners dat net 3 maanden les heeft gehad. We zijn absoluut onder de indruk en trots.
Na grade 6 speelt grade 7 enkele nummers en dan is het de beurt aan een volwassen band waar toevallig ook de muziekleraar de tuba in speelt. Deze 'volwassen band' speelt echt prachtige nummers en 'Silent Night' vind ik persoonlijk wel het mooiste. Zo puur en zuiver. Het raakt me behoorlijk. Ook spelen ze enkele nummers uit de Notenkraker Suite.
De avond wordt afgesloten met de band van grade 8. Allerlei instrumenten, inclusief drums, een grote bas, xylofoon, etc. etc. Ook nu spelen de kinderen absoluut een hoog niveau. En dit wordt allemaal gedaan door dezelfde muziekleraar. Wat geweldig dat die man dat voor elkaar krijgt dat alle leerlingen, stuk voor stuk, zo ontzettend hun best willen doen. Martin, die niks met muziek, zingen of iets dergelijks te maken wilde hebben, oefent nu zo vaak als hij kan op zijn trompet en wil absoluut verder met dit instrument. Knap hoor.
Knap van Martin en knap van die leraar.
Tante
(Ik hade deze post vorige week al geschreven, maar op een of andere manier kwam ie niet op de blog. Kwam misschien door het weer........ -zie post van 12 december-)
Gisteren kreeg ik het blijde bericht dat mijn neef vader is geworden. Wat ontzettend leuk, en wat fijn dat alles goed is gegaan en dat hun zoon super gezond is.
Mijn zus is oma geworden, mijn moeder is overgrootmoeder....... En wat maakt dat mij?
Ha, een heel ouwe tante!!
Gisteren kreeg ik het blijde bericht dat mijn neef vader is geworden. Wat ontzettend leuk, en wat fijn dat alles goed is gegaan en dat hun zoon super gezond is.
Mijn zus is oma geworden, mijn moeder is overgrootmoeder....... En wat maakt dat mij?
Ha, een heel ouwe tante!!
Let it snow, let it snow
"Let it snow" is wel het understatement van het jaar! Het is alleen maar sneeuw, sneeuw, sneeuw, de afgelopen week. Het begon met een sneeuwstorm op 4 december. Halverwege de ochtend komen de waarschuwingen al binnen bij de radio en het waait al behoorlijk. Rond het middaguur begint het dan ook te sneeuwen. We sturen als eerste iedereen op het werk die verder weg woont naar huis. Binnen een uur is de radio meer een crisiscentrum dan een gewoon kantoor. De telefoon blijft maar gaan. De politie die belt om ons op de hoogte te houden van de toestand op de wegen (en die verslechtert met de minuut) en veel mensen bellen de radio om op de hoogte te blijven van wat er gebeurt en ook om eventuele 'verkeersinformatie' te geven. Rond een uur of 1 zijn we nog maar met een klein groepje op de radio. Alleen de dj voor Sun Country, de nieuwsdirekteur en ik zijn er nog maar. Wij wonen alle drie in High River en kunnen eventueel als het moet naar huis lopen. Alhoewel de omstandigheden niet leuk zijn, voelt het wel heel goed om iets voor de mensen te kunnen doen. Na elke song op de radio geven we een update over het weer en het verkeer. We houden de website bij van de AMA (de canadese anwb) en de politie belt ons vaak. Ik heb al mijn eigen werk opzij geschoven en heb alleen maar papier voor mijn neus met de laatste gegevens over de wegen in Zuid Alberta. En dat is een gebied een paar keer zo groot als Nederland. Wel veel minder wegen hoor. En de wegen zijn ook veel rechter en niet kris kras.
Ondertussen blijft het stormen en zit de sneeuw tot hoog op de ramen. Ook als je naar buiten gaat, kun je niet ver kijken. Gewoon een dichte mist van sneeuw. Ook voor de canadezen iets dat niet vaak gebeurt. Raar is wel dat het eigenlijk helemaal niet koud is. In ieder geval niet zo koud als het klinkt. Martin en Rens kunnen gewoon naar huis lopen, dat veiliger is dan met de auto. Tussen alle telefoontjes door op de radio, krijg ik dan om half 4 een telefoontje van thuis dat de jongens allebei goed thuis zijn gekomen. Ik blijf tot ongeveer half 6 op de radio en ga dan ook naar huis. Met mijn SUV met 4-wheel-drive en winterbanden heb ik geen problemen om thuis te komen. Dat geldt gelukkig ook voor Tijs.
En zoals eerder gezegd, het was een goed gevoel om onderdeel te zijn van iets dat voor iedereen heel belangrijk was vandaag. We hebben onze medemens echt geholpen en dat voelt super.
Ondertussen blijft het stormen en zit de sneeuw tot hoog op de ramen. Ook als je naar buiten gaat, kun je niet ver kijken. Gewoon een dichte mist van sneeuw. Ook voor de canadezen iets dat niet vaak gebeurt. Raar is wel dat het eigenlijk helemaal niet koud is. In ieder geval niet zo koud als het klinkt. Martin en Rens kunnen gewoon naar huis lopen, dat veiliger is dan met de auto. Tussen alle telefoontjes door op de radio, krijg ik dan om half 4 een telefoontje van thuis dat de jongens allebei goed thuis zijn gekomen. Ik blijf tot ongeveer half 6 op de radio en ga dan ook naar huis. Met mijn SUV met 4-wheel-drive en winterbanden heb ik geen problemen om thuis te komen. Dat geldt gelukkig ook voor Tijs.
En zoals eerder gezegd, het was een goed gevoel om onderdeel te zijn van iets dat voor iedereen heel belangrijk was vandaag. We hebben onze medemens echt geholpen en dat voelt super.
Abonneren op:
Posts (Atom)
