De laatste dag van het jaar. 2011 bijna voorbij.
Ik heb het afgelopen jaar een serie op tv gevolgd, dat veel indruk heeft gemaakt. "Being Erica" heet die serie. Het gaat over een jonge vrouw die redelijk overhoop ligt met zichzelf en naar een psychiater gaat. De pychiater (dr. Tom) vraagt haar een lijst te maken met alles in haar leven waar ze spijt van heeft. Tijdens elk bezoek aan dr. Tom gaat Erica terug in de tijd en kan ze datgene waar ze spijt van heeft over doen en recht zetten. Een interessant gegeven. Het zet mij absoluut aan het denken.
Waar heb ik spijt van in mijn leven? Oh ja, dat wordt een lijst!
Maar....... zou ik terug in de tijd willen om het over te doen?
En dat is nu precies wat ik jullie wil vragen aan het begin van het Nieuwe Jaar.
Zou je, als je kon, dingen in je leven over willen doen? Of..... hebben die gebeurtenissen je gebracht waar je nu bent? Ben je nu wie je bent, dankzij of ondanks zaken waar je spijt van hebt?
Als je er over nadenkt, moet ik wel bekennen dat er kleine dingen zijn waar ik wel spijt van heb en een paar van die kleine dingetjes zou ik wel over willen doen, willen herstellen. Maar die hele grote miskleunen die ik heb ondergaan in mijn leven, hebben mij gebracht waar ik nu ben. Dus zou ik dat willen herstellen als ik kon?
Voorbeeld: ik heb er spijt van dat ik nooit de school voor journalistiek heb gedaan. Ik heb mij aangemeld, heb toelatingsexamen gedaan en werd toen uitgeloot. Terwijl mijn passie voor het schrijven er nog steeds was (is), heb ik me het jaar erna niet nog een keer aangemeld.
Nu kan ik daar spijt van hebben...... Maar...... als ik die opleiding had gedaan dan had ik nooit Tijs ontmoet..... en had ik de nederlandse journalistiek dan vaarwel kunnen zeggen toen ik naar Canada verhuisde?
Anyway. Ik dacht dat dit misschien een interessant gegeven is voor een goed gesprek (met anderen of met jezelf) aan het begin van een nieuw jaar.
Wij wensen jullie een geweldig 2012 - with no regrets.
zaterdag 31 december 2011
dinsdag 28 juni 2011
Keuken renoveren
Tja, we zijn er aan begonnen. Nu nog afmaken! Wij zijn onze 25 jaar oude keuken aan het opknappen.
Je keuken opknappen...... : Deurtjes eraf, alles schuren, verven, nieuw werkblad erop, nieuwe gootsteen, andere kraan, afvoer opnieuw aanleggen, alles uit de kastjes ergens anders neerleggen, van je logeerkamer een 2e keuken maken, overal stof, af en toe geen water, open kastjes, troep, zooi, dingen niet kunnen vinden, nog lang niet klaar zijn.......
Waar zijn we aan begonnen?
Maar we kunnen niet meer terug, dus gewoon doorgaan.
Het eindresultaat wordt echt geweldig. Ik zal wel even wat foto's plaatsen, dan hebben jullie een beetje een idee.
Het gaat goedkomen!
Je keuken opknappen...... : Deurtjes eraf, alles schuren, verven, nieuw werkblad erop, nieuwe gootsteen, andere kraan, afvoer opnieuw aanleggen, alles uit de kastjes ergens anders neerleggen, van je logeerkamer een 2e keuken maken, overal stof, af en toe geen water, open kastjes, troep, zooi, dingen niet kunnen vinden, nog lang niet klaar zijn.......
Waar zijn we aan begonnen?
Maar we kunnen niet meer terug, dus gewoon doorgaan.
Het eindresultaat wordt echt geweldig. Ik zal wel even wat foto's plaatsen, dan hebben jullie een beetje een idee.
Het gaat goedkomen!
RODEO !!
Het was weer zover : de rodeo was weer in High River!!
Zo'n waanzinnig event waarbij wij ons erg canadees voelen, en dus een avond waar wij ons thuis voelen. En dan ook nog in onze "home town" High River.
De paarden, stieren, kalfjes, cowboys, cowgirls en natuurlijk de Chuckwagons : het is allemaal geweldig om te zien, om te voelen, te ruiken, te proeven en te beleven. Het is ongelooflijk moeilijk uit te leggen wat een rodeo is en wat het met je doet. Dat een cowboy te paard achter een stier aanrijdt en zich op de stier stort en het beest met zijn schouders op de grond gooit, en allemaal binnen 5 seconden: dat is gewoon machtig om te zien.
De chuckwagons blijven onze favoriet. Een chuckwagon is een huifkar met 4 paarden ervoor. De race houdt in dat 4 huifkarren tegen elkaar racen wie er het snelst het circuit rondgaat. Vanaf het moment dat de fluit gaat, gaan de paarden er voluit vandoor. De kracht die daar vanuit gaat is magnifiek. Je kan zien aan de "bestuurder" dat de paarden een ongelooflijke kracht hebben, want hij kan de teugels amper vasthouden. De paarden en de karren draven dan in volle snelheid het circuit rond. Als ze de laatste bocht ingaan, net voor de finish die voor de grote tribune is, dan gaat iedereen op de tribune heel hard stampen (met cowboylaarzen uiteraard). Dat heeft zo'n enorme impact. Is niet uit te leggen op papier. Moet je meemaken!
En je kan je misschien indenken dat 4 karren met elk 4 paarden een enorme herrie, maar vooral heel veel stof & aarde is. Je kan de modder gewoon op je lippen proeven.
Ja, heel canadees en typish cowboy-gebeuren. Heerlijk!!
Zo'n waanzinnig event waarbij wij ons erg canadees voelen, en dus een avond waar wij ons thuis voelen. En dan ook nog in onze "home town" High River.
De paarden, stieren, kalfjes, cowboys, cowgirls en natuurlijk de Chuckwagons : het is allemaal geweldig om te zien, om te voelen, te ruiken, te proeven en te beleven. Het is ongelooflijk moeilijk uit te leggen wat een rodeo is en wat het met je doet. Dat een cowboy te paard achter een stier aanrijdt en zich op de stier stort en het beest met zijn schouders op de grond gooit, en allemaal binnen 5 seconden: dat is gewoon machtig om te zien.
De chuckwagons blijven onze favoriet. Een chuckwagon is een huifkar met 4 paarden ervoor. De race houdt in dat 4 huifkarren tegen elkaar racen wie er het snelst het circuit rondgaat. Vanaf het moment dat de fluit gaat, gaan de paarden er voluit vandoor. De kracht die daar vanuit gaat is magnifiek. Je kan zien aan de "bestuurder" dat de paarden een ongelooflijke kracht hebben, want hij kan de teugels amper vasthouden. De paarden en de karren draven dan in volle snelheid het circuit rond. Als ze de laatste bocht ingaan, net voor de finish die voor de grote tribune is, dan gaat iedereen op de tribune heel hard stampen (met cowboylaarzen uiteraard). Dat heeft zo'n enorme impact. Is niet uit te leggen op papier. Moet je meemaken!
En je kan je misschien indenken dat 4 karren met elk 4 paarden een enorme herrie, maar vooral heel veel stof & aarde is. Je kan de modder gewoon op je lippen proeven.
Ja, heel canadees en typish cowboy-gebeuren. Heerlijk!!
zondag 19 juni 2011
Groener dan groen
Nu het regenseizoen zo goed als voorbij is (dat begint aan het einde van mei, voor zo'n twee/drie weken) is het eigenlijk onvoorstelbaar zo groen als het buiten is.
Alle sneeuw is allang weg en het bruine gras dat onder de sneeuw tevoorschijn kwam, is nu super groen. Heel mooi.
En het is heel raar om te zeggen, maar ook dit jaar is het gras bij de buren weer groener dan bij ons. We gebruiken inmiddels dezelfde mest als de buurman (een oud-rancher) maar toch is hun gras gewoon groener. Nu kan het zo zijn dat dat komt omdat hun gras totaal niet belopen wordt, behalve met maaien dan. Kan ik van ons gras nou niet echt zeggen. Hutten bouwen, tennissen met de hond, vuurtje stoken, kamperen, slidings oefenen, plassen (alleen door Kaassie - hoop ik)..... niet echt bevorderlijk voor je gras. Misschien niet zo perfect als bij de buren, maar ach, het is wel groen.
Alle sneeuw is allang weg en het bruine gras dat onder de sneeuw tevoorschijn kwam, is nu super groen. Heel mooi.
En het is heel raar om te zeggen, maar ook dit jaar is het gras bij de buren weer groener dan bij ons. We gebruiken inmiddels dezelfde mest als de buurman (een oud-rancher) maar toch is hun gras gewoon groener. Nu kan het zo zijn dat dat komt omdat hun gras totaal niet belopen wordt, behalve met maaien dan. Kan ik van ons gras nou niet echt zeggen. Hutten bouwen, tennissen met de hond, vuurtje stoken, kamperen, slidings oefenen, plassen (alleen door Kaassie - hoop ik)..... niet echt bevorderlijk voor je gras. Misschien niet zo perfect als bij de buren, maar ach, het is wel groen.
zaterdag 11 juni 2011
donderdag 9 juni 2011
Bloemen
Een collega van mij stuurde mij gisteren foto's van de Keukenhof (haar zus was daar geweest). Niks bijzonders zou je zeggen. En ik vond dat ook nooit zo bijzonder - toen ik nog in Nederland woonde. Tulpen, blauwe druifjes, narcissen : wat is daar nu zo bijzonder aan?!
Maar na 4 jaar van een (bijna) bloemenloos bestaan, werd ik helemaal superblij van foto's van de Keukenhof. Ben ik, net als al die andere toeristen, onder de indruk van een veld vol tulpen en een groot aangelegd 'pad' van blauwe druifjes.
Nu maken de bergen veel goed, maar ik mis absoluut bloemen. Iets dat je in NL zo normaal vindt en waar je niet eens over nadenkt. Gewoon voor lief neemt.
Af en toe zie je hier een paar tulpen bij iemand in de tuin. Maar grote velden met bloemen, of grote bloembakken overal, dat is hier niet. De lente begint hier met het feit dat het gras groener wordt en de sneeuw gaat smelten in de bergen. De bergtoppen zijn nu nog steeds wit, maar het wordt wel minder. Daaraan herken je de lente, hier in Alberta.
Geen stapels bloemen te bekennen.
Ik heb gisteren toch een bosje tulpen gekocht. 5 tulpen voor 8 dollar. Het is even slikken, maar ik heb nu wel tulpen in huis. Een paar.
Maar na 4 jaar van een (bijna) bloemenloos bestaan, werd ik helemaal superblij van foto's van de Keukenhof. Ben ik, net als al die andere toeristen, onder de indruk van een veld vol tulpen en een groot aangelegd 'pad' van blauwe druifjes.
Nu maken de bergen veel goed, maar ik mis absoluut bloemen. Iets dat je in NL zo normaal vindt en waar je niet eens over nadenkt. Gewoon voor lief neemt.
Af en toe zie je hier een paar tulpen bij iemand in de tuin. Maar grote velden met bloemen, of grote bloembakken overal, dat is hier niet. De lente begint hier met het feit dat het gras groener wordt en de sneeuw gaat smelten in de bergen. De bergtoppen zijn nu nog steeds wit, maar het wordt wel minder. Daaraan herken je de lente, hier in Alberta.
Geen stapels bloemen te bekennen.
Ik heb gisteren toch een bosje tulpen gekocht. 5 tulpen voor 8 dollar. Het is even slikken, maar ik heb nu wel tulpen in huis. Een paar.
maandag 6 juni 2011
Martin's camp adventure
Zaterdagmorgen, 10.00 uur : 5 jongens verzamelen zich bij ons thuis voor een kampeertocht in Kananaskis County. Ze hebben allemaal hun fiets bij zich, een tent, een tas en een goed humeur. Om kwart over 10 vertrekken we dan naar Etherington Creek - een camping waar wij al eerder geweest zijn en die maar een uurtje bij ons vandaan is, midden in de bergen.
Het weer is wat bewolkt, maar zodra we het zicht op de bergen hebben, zien we dat daar de zon al schijnt. Als we dan ook aankomen op de camping is het al lekker warm.
Kids gaan de tent opzetten, Tijs zet zijn eigen tentje op (ha, dat geeft jeugdherinneringen!) en ik gooi alle fietsen uit de pick up truck. We eten hot dogs boven het vuur en dan ga ik met Rens weer terug naar High River. Moeders en broers niet toegestaan!
Terwijl ik met Rens lekker thuis wat aanrommel, uit eten ga en een film bekijk op DVD, vermaken die andere jongens zich prima in het bos. We hadden een plekje uitgekozen in het bos, vlakbij een open veld. Op dit veld werd volop gevoetbald en base ball gespeeld. En crossen op de fiets, speren maken van takken, vuur maken met een magnesium stick en smullen van hamburgers, marshmallows en voor het ontbijt maakt Tijs wentelteefjes klaar. Als ik ze de volgende ochtend om 12 uur kom ophalen, zijn ze allemaal nog steeds in opperbeste stemming en zijn er natuurlijk veel sterke verhalen.
Ze hebben het allemaal hartstikke leuk gevonden. Dat is mooi.
Maar als we High River weer naderen komt de vermoeidheid toch opzetten. Een nacht niet slapen, heeft zo zijn nadelen.....
Allemaal de moeite waard. Martin vond het awesome.
Het weer is wat bewolkt, maar zodra we het zicht op de bergen hebben, zien we dat daar de zon al schijnt. Als we dan ook aankomen op de camping is het al lekker warm.
Kids gaan de tent opzetten, Tijs zet zijn eigen tentje op (ha, dat geeft jeugdherinneringen!) en ik gooi alle fietsen uit de pick up truck. We eten hot dogs boven het vuur en dan ga ik met Rens weer terug naar High River. Moeders en broers niet toegestaan!
Terwijl ik met Rens lekker thuis wat aanrommel, uit eten ga en een film bekijk op DVD, vermaken die andere jongens zich prima in het bos. We hadden een plekje uitgekozen in het bos, vlakbij een open veld. Op dit veld werd volop gevoetbald en base ball gespeeld. En crossen op de fiets, speren maken van takken, vuur maken met een magnesium stick en smullen van hamburgers, marshmallows en voor het ontbijt maakt Tijs wentelteefjes klaar. Als ik ze de volgende ochtend om 12 uur kom ophalen, zijn ze allemaal nog steeds in opperbeste stemming en zijn er natuurlijk veel sterke verhalen.
Ze hebben het allemaal hartstikke leuk gevonden. Dat is mooi.
Maar als we High River weer naderen komt de vermoeidheid toch opzetten. Een nacht niet slapen, heeft zo zijn nadelen.....
Allemaal de moeite waard. Martin vond het awesome.
zaterdag 4 juni 2011
Kamperen
Voor Martin zijn verjaardagsfeest gaan we dit jaar opnieuw proberen om met Martin en zijn vrienden te gaan kamperen. Vorig jaar was het te koud (het had zelfs op 31 mei nog gesneeuwd!) en werd het met zijn allen "kamperen" in de basement. Ook gezellig, maar natuurlijk lang niet zo leuk als echt kamperen.
Alhoewel het nu nog bewolkt is (bijna half 9 in de morgen) zijn de weersverwachtingen goed en gaan we straks dus op weg naar Kananaskis en blijven Tijs, Martin en nog 4 jongens een nachtje slapen op een van de campings aldaar. Moeder en broer zijn niet toegestaan......
Rens en ik gaan gezellig andere dingen doen.
Omdat alle jongens een fiets meenemen, ga ik wel mee met de pick up truck vol met fietsen, maar rij na het uitladen weer terug naar huis. De camping in het prachtige Kananaskis is maar een uurtje hier vandaan.
Zal jullie snel laten weten hoe dit avontuur geweest is.
Alhoewel het nu nog bewolkt is (bijna half 9 in de morgen) zijn de weersverwachtingen goed en gaan we straks dus op weg naar Kananaskis en blijven Tijs, Martin en nog 4 jongens een nachtje slapen op een van de campings aldaar. Moeder en broer zijn niet toegestaan......
Rens en ik gaan gezellig andere dingen doen.
Omdat alle jongens een fiets meenemen, ga ik wel mee met de pick up truck vol met fietsen, maar rij na het uitladen weer terug naar huis. De camping in het prachtige Kananaskis is maar een uurtje hier vandaan.
Zal jullie snel laten weten hoe dit avontuur geweest is.
zaterdag 28 mei 2011
High (!) River
Deze week deed onze woonplaats, High River, zijn naam eer aan.
Het water bleef stijgen in de rivier en kwam tot aan de brug. Twee wijken in High River staan voor een meter onder water en de bewoners moesten geevacueerd worden. In andere delen van High River staan in ieder huis grote waterpompen constant aan.
Wij wonen in het hoge gedeelte van High River en wij zitten dus niet in de gevarenzone. Nog steeds blij dat de makelaar ons dat vertelde toen we op huizenjacht waren.
Mei is altijd het regenseizoen. En als het dan ook nog tussendoor erg warm is in mei, dan smelt de sneeuw ook erg snel in de bergen en hebben we dus dubbel watertoevoer. En zo geschiedde....
Maar de vooruitzichten zijn goed. Dat betekent geen regen en ook niet te warm, zodat de sneeuw laaangzaam smelt.
Hopelijk is de River snel minder High.
Het water bleef stijgen in de rivier en kwam tot aan de brug. Twee wijken in High River staan voor een meter onder water en de bewoners moesten geevacueerd worden. In andere delen van High River staan in ieder huis grote waterpompen constant aan.
Wij wonen in het hoge gedeelte van High River en wij zitten dus niet in de gevarenzone. Nog steeds blij dat de makelaar ons dat vertelde toen we op huizenjacht waren.
Mei is altijd het regenseizoen. En als het dan ook nog tussendoor erg warm is in mei, dan smelt de sneeuw ook erg snel in de bergen en hebben we dus dubbel watertoevoer. En zo geschiedde....
Maar de vooruitzichten zijn goed. Dat betekent geen regen en ook niet te warm, zodat de sneeuw laaangzaam smelt.
Hopelijk is de River snel minder High.
Gele doekjes
Tja. Gele doekjes. Je weet wel, die gele vaatdoekjes.
Die zijn hier dus niet te krijgen.
Nu wisten wij dat voordat we hier heen kwamen en dus hadden wij een doos vol gele doekjes (van de Aldi) in de container gestopt. De verhuizer moest er hartelijk om lachen.
Maar ja, die (meer dan 400 vaatdoekies) zijn na 4 jaar wel op. Ik ben nog nooit zo zuinig geweest op vaatdoekjes. Maar na 2 keer wassen zijn die dingen wel op.
Dus, heb ik deze week mijn laatste gele doekje weg moeten gooien. Ik dacht er nog over om het in te lijsten......
Die zijn hier dus niet te krijgen.
Nu wisten wij dat voordat we hier heen kwamen en dus hadden wij een doos vol gele doekjes (van de Aldi) in de container gestopt. De verhuizer moest er hartelijk om lachen.
Maar ja, die (meer dan 400 vaatdoekies) zijn na 4 jaar wel op. Ik ben nog nooit zo zuinig geweest op vaatdoekjes. Maar na 2 keer wassen zijn die dingen wel op.
Dus, heb ik deze week mijn laatste gele doekje weg moeten gooien. Ik dacht er nog over om het in te lijsten......
4 jaar !!
Vandaag (28 mei 2011) zijn wij 4 jaar in Canada.
Nee, het is geen gewone dag vandaag, maar we vinden het wel heel gewoon dat we hier wonen en leven.
We zijn inmiddels gewend aan de taal, de meeste gewoontes, de andere leefstijl.
Raak je ooit gewend aan die prachige natuur? Dat je elke dag op weg naar werk of vrienden of winkels of wat dan ook, het zicht hebt op die prachtige bergen. Het blijft een inspirerend plaatje.
Ongelooflijk gewend zijn we aan de vriendelijkheid van alle mensen hier, aan de sneeuw in de winter (van november tot eind april/begin mei leven wij in een witte wereld), aan de vele mogelijkheden in dit land (Tijs zijn zaak!), aan het beleven van die waanzinnige natuur, aan het buiten leven, aan een groot huis met dubbele garage met automatische deur-opener en met 3 badkamers (nee, ik ben niet aan het opscheppen - dat is hier normaal. En ja: dat went snel!), aan het feit dat muziek hier een groot onderdeel is van het schoolleven en dat beide jongens inmiddels zeer goed trompet spelen.
Bijna gewend aan sommige gewoontes hier, zoals : het altijd open laten van de wc deur als de wc niet gebruikt wordt; je eigen drank meenemen als je op visite gaat; dus geen bloemen of kadootjes meenemen als je op visite gaat (dat mag natuurlijk wel maar dat is dus heeeeel bijzonder en dat is echt een verrassing - doen wij dus graag); altijd een "thank you" kaart sturen na een feestje, verjaardag o.i.d.; altijd je schoenen uitdoen als je een huis binnenkomt (hoe leuk is mijn outfit van rokje en mooie panties als ik mijn hakjes bij de deur moet laten?); veel dingen betalen met een cheque (dat wij internet bankieren vindt men nog steeds hier heeeel bijzonder - zucht).
En zijn we inmiddels gewend aan het engels? Oh ja. Nu, na vier jaar, zijn de dingen wat omgedraaid. Eerst spraken we engels en moest je soms wel nadenken over wat een bepaald woord is in het engels. Nu, als we thuis nederlands praten, moeten we soms echt wel zoeken naar het nederlandse woord. Als we onder elkaar zijn gooien we dan het engelse woord er gewoon in, maar als ik bijvoorbeeld mijn moeder aan de telefoon heb, dan moet ik soms erg zoeken naar het nederlandse woord. Bijvoorbeeld 'flood' of 'assessment'.
Maar we spreken absoluut nog steeds nederlands hier thuis. Wij alle vier!! Daar heeft overigens Rens de meeste moeite mee.
Tellen doe ik nog steeds in het nederlands.
Maar we raken nooit gewend aan het niet zo vaak zien van vrienden en familie in Nederland. Life goes on, maar eraan gewend? Nou, nee. Effe een bakkie doen, biertje drinken, samen iets ondernemen, trouwerijen, geboortes, of gewoon maar eens 's avonds bellen....
Natuurlijk hebben we hier ook vrienden en zelfs 'surrogaat familieleden', maar er is altijd nog dat andere land; dat andere leven. Ja, dat klinkt dubbel. Het is ook dubbel. Vaak het gevoel hebben dat je twee levens hebt. Niet het ene leven na het andere, maar je dagelijkse leven hier en je andere leven daar in NL. Dat zal nooit anders zijn. Je accepteeert dat, maar er is dus simpelweg geen sprake van 'gewenning'.
Hartelijke groeten uit dat andere land!
TIJAMARE
Nee, het is geen gewone dag vandaag, maar we vinden het wel heel gewoon dat we hier wonen en leven.
We zijn inmiddels gewend aan de taal, de meeste gewoontes, de andere leefstijl.
Raak je ooit gewend aan die prachige natuur? Dat je elke dag op weg naar werk of vrienden of winkels of wat dan ook, het zicht hebt op die prachtige bergen. Het blijft een inspirerend plaatje.
Ongelooflijk gewend zijn we aan de vriendelijkheid van alle mensen hier, aan de sneeuw in de winter (van november tot eind april/begin mei leven wij in een witte wereld), aan de vele mogelijkheden in dit land (Tijs zijn zaak!), aan het beleven van die waanzinnige natuur, aan het buiten leven, aan een groot huis met dubbele garage met automatische deur-opener en met 3 badkamers (nee, ik ben niet aan het opscheppen - dat is hier normaal. En ja: dat went snel!), aan het feit dat muziek hier een groot onderdeel is van het schoolleven en dat beide jongens inmiddels zeer goed trompet spelen.
Bijna gewend aan sommige gewoontes hier, zoals : het altijd open laten van de wc deur als de wc niet gebruikt wordt; je eigen drank meenemen als je op visite gaat; dus geen bloemen of kadootjes meenemen als je op visite gaat (dat mag natuurlijk wel maar dat is dus heeeeel bijzonder en dat is echt een verrassing - doen wij dus graag); altijd een "thank you" kaart sturen na een feestje, verjaardag o.i.d.; altijd je schoenen uitdoen als je een huis binnenkomt (hoe leuk is mijn outfit van rokje en mooie panties als ik mijn hakjes bij de deur moet laten?); veel dingen betalen met een cheque (dat wij internet bankieren vindt men nog steeds hier heeeel bijzonder - zucht).
En zijn we inmiddels gewend aan het engels? Oh ja. Nu, na vier jaar, zijn de dingen wat omgedraaid. Eerst spraken we engels en moest je soms wel nadenken over wat een bepaald woord is in het engels. Nu, als we thuis nederlands praten, moeten we soms echt wel zoeken naar het nederlandse woord. Als we onder elkaar zijn gooien we dan het engelse woord er gewoon in, maar als ik bijvoorbeeld mijn moeder aan de telefoon heb, dan moet ik soms erg zoeken naar het nederlandse woord. Bijvoorbeeld 'flood' of 'assessment'.
Maar we spreken absoluut nog steeds nederlands hier thuis. Wij alle vier!! Daar heeft overigens Rens de meeste moeite mee.
Tellen doe ik nog steeds in het nederlands.
Maar we raken nooit gewend aan het niet zo vaak zien van vrienden en familie in Nederland. Life goes on, maar eraan gewend? Nou, nee. Effe een bakkie doen, biertje drinken, samen iets ondernemen, trouwerijen, geboortes, of gewoon maar eens 's avonds bellen....
Natuurlijk hebben we hier ook vrienden en zelfs 'surrogaat familieleden', maar er is altijd nog dat andere land; dat andere leven. Ja, dat klinkt dubbel. Het is ook dubbel. Vaak het gevoel hebben dat je twee levens hebt. Niet het ene leven na het andere, maar je dagelijkse leven hier en je andere leven daar in NL. Dat zal nooit anders zijn. Je accepteeert dat, maar er is dus simpelweg geen sprake van 'gewenning'.
Hartelijke groeten uit dat andere land!
TIJAMARE
maandag 3 januari 2011
zondag 2 januari 2011
Bezoek
Het bezoek van mijn ouders zit er bijna op. Ze kwamen aan op 1e kerstdag en gaan de 4e januari weer naar huis. Het is een fijne week geweest, met heel rustige dagen en met dagen vol avontuur. We hebben kerst gevierd met best veel kadootjes, zijn naar een grote shopping mall geweest, geschaatst op het meer hier voor het huis en op Lake Louise, ijsvissen, genieten van de mooie natuur en de vele sneeuw, samen eten, boodschappen doen en bijpraten.
Ze hebben zich verbaasd over de schone wegen, dat -/- 10 inderdaad niks voorsteld, dat de kids nog nederlands praten, dat schaatsen in Canada alleen maar ijshockeyschaatsen is en niet 'op-noren-een-hele-afstand-schaatsen', dat de zitjes in de shopping mall nog heel zijn en niet beklad, dat 2 boterhammen in NL met het ontbijt hetzelfde is als 4 boterhammen in Canada, dat groenten heel duur en kleding heel goedkoop is, dat het in de bergen zo stil is, dat ze zonder sneeuwlaarzen hier niet buiten kunnen lopen, dat Martin en Rens mooi trompet kunen spelen, dat ze martin en rens amper gezien hebben, want die hadden een nieuw WII spel gekregen met kerst.
Al met al geloof ik wel dat ze het een fijne tijd vonden hier. Tot de volgende keer, zullen we maar zeggen!
Ze hebben zich verbaasd over de schone wegen, dat -/- 10 inderdaad niks voorsteld, dat de kids nog nederlands praten, dat schaatsen in Canada alleen maar ijshockeyschaatsen is en niet 'op-noren-een-hele-afstand-schaatsen', dat de zitjes in de shopping mall nog heel zijn en niet beklad, dat 2 boterhammen in NL met het ontbijt hetzelfde is als 4 boterhammen in Canada, dat groenten heel duur en kleding heel goedkoop is, dat het in de bergen zo stil is, dat ze zonder sneeuwlaarzen hier niet buiten kunnen lopen, dat Martin en Rens mooi trompet kunen spelen, dat ze martin en rens amper gezien hebben, want die hadden een nieuw WII spel gekregen met kerst.
Al met al geloof ik wel dat ze het een fijne tijd vonden hier. Tot de volgende keer, zullen we maar zeggen!
Meer - Minder / Vaker - Nooit Meer
Tja, die eerste week van januari (zo tussen Nieuwjaar en mijn verjaardag in) vraagt om goede voornemens. Gewoon eens nadenken over hetgeen we meer willen, minder willen; vaker zullen of nooit meer zullen doen.
Hier gaan we dan :
Vaker een rok dragen (met die enorme stapel mooie panties uit nederland moet dat toch lukken), vaker kunnen skien, minder vet, meer bewegen, iets gaan doen met de foto's, (nog) meer erop uit, minder uren maken op het werk, meer verdienen, vaker bloggen, minder suiker, nooit opgeven, leren piano spelen, vaker niets doen, meer lezen, meer fietsen (en dus minder auto rijden), haar verder laten groeien, vaker stilte, vaker de hond uitlaten, nooit meer moeilijk doen, nooit meer stress, minder troep maken (en dus vaker opruimen), vaker het goede servies gebruiken, meer coachen/trainen, meer spiritualiteit, vaker benen scheren, minder druk maken (nooit meer druk maken?), vaker lachen, vaker genieten, nooit meer zaniken, meer plantjes in de tuin in de zomer, nooit meer mopperen, nooit meer de verkeerde bh aan, meer schoenen (en dus minder tassen, zou Tijs zeggen), vaker stil staan, vaker naar NL bellen........
En wat blijft er hetzelfde?
Gelukkig blijven, verliefd blijven, eerlijk blijven, blijven werken aan onze bedrijven, er zijn voor de kids, filmavond blijven volhouden, sowieso blijven volhouden, in Canada blijven, gezond blijven, dat de kids goed blijven presteren op school, blijven proberen, Tijs zijn bedrijf blijft groeien en bloeien, maar vooral : mezelf blijven.
Hier gaan we dan :
Vaker een rok dragen (met die enorme stapel mooie panties uit nederland moet dat toch lukken), vaker kunnen skien, minder vet, meer bewegen, iets gaan doen met de foto's, (nog) meer erop uit, minder uren maken op het werk, meer verdienen, vaker bloggen, minder suiker, nooit opgeven, leren piano spelen, vaker niets doen, meer lezen, meer fietsen (en dus minder auto rijden), haar verder laten groeien, vaker stilte, vaker de hond uitlaten, nooit meer moeilijk doen, nooit meer stress, minder troep maken (en dus vaker opruimen), vaker het goede servies gebruiken, meer coachen/trainen, meer spiritualiteit, vaker benen scheren, minder druk maken (nooit meer druk maken?), vaker lachen, vaker genieten, nooit meer zaniken, meer plantjes in de tuin in de zomer, nooit meer mopperen, nooit meer de verkeerde bh aan, meer schoenen (en dus minder tassen, zou Tijs zeggen), vaker stil staan, vaker naar NL bellen........
En wat blijft er hetzelfde?
Gelukkig blijven, verliefd blijven, eerlijk blijven, blijven werken aan onze bedrijven, er zijn voor de kids, filmavond blijven volhouden, sowieso blijven volhouden, in Canada blijven, gezond blijven, dat de kids goed blijven presteren op school, blijven proberen, Tijs zijn bedrijf blijft groeien en bloeien, maar vooral : mezelf blijven.
donderdag 23 december 2010
Kerstgroet
Wij willen jullie vanuit een wit & winters Canada een heel fijne Kerst wensen en het allerbeste voor 2011.
The best things in life,
are not things.
Tijs, Jacqueline, Martin & Rens
zaterdag 27 november 2010
Kerstsfeer
Zo met een dik pak sneeuw buiten en al veel huizen versierd met lichtjes en overal klinkt kerstmuziek : we komen echt in de kerstsfeer!
Sinterklaas is nu eenmaal geen bekendheid in Canada, dus dat vieren we niet meer sinds we hier wonen. We doen het nu met de kerstman.
Wat ik wel nog altijd doe, elk jaar op 5 december, dan bak ik pepernoten. Jongens vinden dat ook nog steeds leuk om te doen, maar zijn alle andere tradities rond 5 december gelukkig vergeten ;0).
Anyway. Vandaag gaan we lekker onder het genot van heerlijke kerstmuziek het huis al een beetje in kerstsfeer brengen. De boom, die we altijd zelf gaan kappen in het bos, die komt later. Nu is het vooral de lichtjes buiten, de kerstkrans aan de deur en wat 'spulletjes' in huis. Mijn drie heren vinden die geurkaarsjes natuurlijk helemaal niks, maar zij hebben hun lichtjes buiten en ik lekker binnen. Allemaal wat.
Gek eigenlijk. Ik vond kerst in NL altijd maar zo, zo. Liedjes op de radio over "I'm dreaming of a white Christmas" en "Walking in a Winter Wonderland", vond ik altijd een beetje overdreven en belachelijk. Maar als je dan echt in een mooi winter wonderland leeft en je bijna zeker weet dat je een witte kerst zal hebben, dan worden dat soort liedjes toch een stuk echter. Begrijp je wat ik bedoel?
Op een of andere manier is het kerstgevoel echter.
Nu hoop ik dat mijn ouders ook een echt kerstgevoel krijgen, als ze op 1e kerstdag uit het vliegtuig stappen hier in Canada. Hun eerste kerst in Canada. I'm dreaming of a white christmas........
Sinterklaas is nu eenmaal geen bekendheid in Canada, dus dat vieren we niet meer sinds we hier wonen. We doen het nu met de kerstman.
Wat ik wel nog altijd doe, elk jaar op 5 december, dan bak ik pepernoten. Jongens vinden dat ook nog steeds leuk om te doen, maar zijn alle andere tradities rond 5 december gelukkig vergeten ;0).
Anyway. Vandaag gaan we lekker onder het genot van heerlijke kerstmuziek het huis al een beetje in kerstsfeer brengen. De boom, die we altijd zelf gaan kappen in het bos, die komt later. Nu is het vooral de lichtjes buiten, de kerstkrans aan de deur en wat 'spulletjes' in huis. Mijn drie heren vinden die geurkaarsjes natuurlijk helemaal niks, maar zij hebben hun lichtjes buiten en ik lekker binnen. Allemaal wat.
Gek eigenlijk. Ik vond kerst in NL altijd maar zo, zo. Liedjes op de radio over "I'm dreaming of a white Christmas" en "Walking in a Winter Wonderland", vond ik altijd een beetje overdreven en belachelijk. Maar als je dan echt in een mooi winter wonderland leeft en je bijna zeker weet dat je een witte kerst zal hebben, dan worden dat soort liedjes toch een stuk echter. Begrijp je wat ik bedoel?
Op een of andere manier is het kerstgevoel echter.
Nu hoop ik dat mijn ouders ook een echt kerstgevoel krijgen, als ze op 1e kerstdag uit het vliegtuig stappen hier in Canada. Hun eerste kerst in Canada. I'm dreaming of a white christmas........
dinsdag 23 november 2010
Rotonde
Het volgende is een waargebeurd verhaal in High River - Canada.
Zonder dollen. Echt gebeurd.
In september krijgen wij een brief van de gemeente met de mededeling dat er na lang overleg en allerlei bijeenkomsten en enquetes er nu groen licht is voor het aanleggen van een rotonde in High River. De hoofdweg in High River wordt verbreed en op een druk kruispunt komt nu een rotonde. Bij de brief zit een brochure van de AMA (de canadeese ANWB) met instructies voor het rijden op een rotonde. Met plaatjes.
Het is echt waar. Met meer dan verbazing lees ik het allemaal. Uitleg over het rijden op een rotonde en wie er wanneer voorrang heeft enz. De verbazing maakt plaats voor een lachbui. Wat zot. Maar dit is nog maar het begin.....
Ondanks de vele bijeenkomsten van de gemeente en de enquetes, zijn heel veel inwoners van ons dorp in shock. Niet vanwege de rij-instructies, nee vanwege het feit dat er een rotonde komt. Het is een schande. Rotondes zijn levensgevaarlijk. En rotondes zijn heel lastig voor het verkeer. En rotondes zijn zo mogelijk nog gevaarlijker voor voetgangers. En hoe moeten fietsers de rotonde oversteken? Echt, er komt geen einde aan de ingezonden brieven in onze High River Times. Heel belangrijk onderdeel van het 'gevecht' is het feit dat de rotonde zooo groot is dat het een deel van de parkeerplaats van DE hamburgertent in High River in beslag gaat nemen (nee, niet McDonalds, ik heb het hier over echte hamburgers). De Hitchin' Post (zoals deze hamburgertent heet) is een zeer bekende & geliefde plek in High River en daar mag de gemeente niet aankomen. De protesten zijn niet van de lucht. Onvoorstelbaar.
Maar de gemeente belooft de Hitchin' Post een ander stuk grond aan de andere kant van het terrein en de rotonde wordt toch nog aangelegd.
Een week voordat de rotonde officieel in gebruik genomen gaat worden, krijgen we weer een folder in de bus van de AMA (jeweetwel, die ANWB club) en ditmaal is het voor een - echt het is bijna niet te geloven - maar het is voor rotonde-rijles. Er is op een ander terrein in High River een rotonde nagebouwd/getekend op de grond en mensen kunnen hier les krijgen in hoe ze moeten rijden op onze nieuwe rotonde. Die AMA is echt een geweldige organisatie voor het actief houden van je lachspieren.
Heerlijk om dan te vertellen dat er overal in NL rotondes zijn (waar niet, kan je je beter afvragen) en dat het echt heel makkelijk is en een betere doorstroming van het verkeer betekent.
Maar nog steeds (2 weken nadat de rotonde in gebruik is genomen) staan er 'boze' brieven in de krant en bellen er nog steeds mensen naar de radio om te 'klagen'. Zonde van je energie, zou ik zo zeggen.
Wij hebben er in ieder geval hartelijk om gelachen.
Zonder dollen. Echt gebeurd.
In september krijgen wij een brief van de gemeente met de mededeling dat er na lang overleg en allerlei bijeenkomsten en enquetes er nu groen licht is voor het aanleggen van een rotonde in High River. De hoofdweg in High River wordt verbreed en op een druk kruispunt komt nu een rotonde. Bij de brief zit een brochure van de AMA (de canadeese ANWB) met instructies voor het rijden op een rotonde. Met plaatjes.
Het is echt waar. Met meer dan verbazing lees ik het allemaal. Uitleg over het rijden op een rotonde en wie er wanneer voorrang heeft enz. De verbazing maakt plaats voor een lachbui. Wat zot. Maar dit is nog maar het begin.....
Ondanks de vele bijeenkomsten van de gemeente en de enquetes, zijn heel veel inwoners van ons dorp in shock. Niet vanwege de rij-instructies, nee vanwege het feit dat er een rotonde komt. Het is een schande. Rotondes zijn levensgevaarlijk. En rotondes zijn heel lastig voor het verkeer. En rotondes zijn zo mogelijk nog gevaarlijker voor voetgangers. En hoe moeten fietsers de rotonde oversteken? Echt, er komt geen einde aan de ingezonden brieven in onze High River Times. Heel belangrijk onderdeel van het 'gevecht' is het feit dat de rotonde zooo groot is dat het een deel van de parkeerplaats van DE hamburgertent in High River in beslag gaat nemen (nee, niet McDonalds, ik heb het hier over echte hamburgers). De Hitchin' Post (zoals deze hamburgertent heet) is een zeer bekende & geliefde plek in High River en daar mag de gemeente niet aankomen. De protesten zijn niet van de lucht. Onvoorstelbaar.
Maar de gemeente belooft de Hitchin' Post een ander stuk grond aan de andere kant van het terrein en de rotonde wordt toch nog aangelegd.
Een week voordat de rotonde officieel in gebruik genomen gaat worden, krijgen we weer een folder in de bus van de AMA (jeweetwel, die ANWB club) en ditmaal is het voor een - echt het is bijna niet te geloven - maar het is voor rotonde-rijles. Er is op een ander terrein in High River een rotonde nagebouwd/getekend op de grond en mensen kunnen hier les krijgen in hoe ze moeten rijden op onze nieuwe rotonde. Die AMA is echt een geweldige organisatie voor het actief houden van je lachspieren.
Heerlijk om dan te vertellen dat er overal in NL rotondes zijn (waar niet, kan je je beter afvragen) en dat het echt heel makkelijk is en een betere doorstroming van het verkeer betekent.
Maar nog steeds (2 weken nadat de rotonde in gebruik is genomen) staan er 'boze' brieven in de krant en bellen er nog steeds mensen naar de radio om te 'klagen'. Zonde van je energie, zou ik zo zeggen.
Wij hebben er in ieder geval hartelijk om gelachen.
Winter in Alberta
Hoi,
Vorige week was het ineens, van de ene dag op de andere, winter in Alberta. Dik pak sneeuw en -15 graden. Ondanks de extra tijd die we nu kwijt zijn aan een oprit schoonvegen (en soms schrapen) en aan de extra laag kleding die aan moet, gaat ons hart toch weer sneller kloppen bij het zien van zo'n geweldige laag dikke sneeuw. Zo mooi : de sneeuw overal - alles wit, de knal blauwe lucht en zon. Toppie.
Maarrrr, het werd wel steeds kouder, en zelfs te koud voor deze tijd van het jaar. Van het weekend was het -25. Ja, je kan dan nog steeds naar buiten, maar het is frisjes, zeg maar.
En vandaag bereikten we dan een record. Vandaag (23 november) was Calgary de twee na koudste plek op aarde. Met -33 graden waren we net een paar graden warmer dan Antarctica (-38). Ja, het was koud vandaag. Dat het snot in je neus bevriest op het moment dat je naar buiten stapt. Maar nog niet koud genoeg dat je niet buiten kunt vertoeven. Goede winterjas en sneeuwbroek is echt genoeg.
Komend weekend voorspellen ze 0 graden, wat na -33 gewoon tropisch is. Dat is ook Alberta.
Wij genieten nog steeds volop.
Vorige week was het ineens, van de ene dag op de andere, winter in Alberta. Dik pak sneeuw en -15 graden. Ondanks de extra tijd die we nu kwijt zijn aan een oprit schoonvegen (en soms schrapen) en aan de extra laag kleding die aan moet, gaat ons hart toch weer sneller kloppen bij het zien van zo'n geweldige laag dikke sneeuw. Zo mooi : de sneeuw overal - alles wit, de knal blauwe lucht en zon. Toppie.
Maarrrr, het werd wel steeds kouder, en zelfs te koud voor deze tijd van het jaar. Van het weekend was het -25. Ja, je kan dan nog steeds naar buiten, maar het is frisjes, zeg maar.
En vandaag bereikten we dan een record. Vandaag (23 november) was Calgary de twee na koudste plek op aarde. Met -33 graden waren we net een paar graden warmer dan Antarctica (-38). Ja, het was koud vandaag. Dat het snot in je neus bevriest op het moment dat je naar buiten stapt. Maar nog niet koud genoeg dat je niet buiten kunt vertoeven. Goede winterjas en sneeuwbroek is echt genoeg.
Komend weekend voorspellen ze 0 graden, wat na -33 gewoon tropisch is. Dat is ook Alberta.
Wij genieten nog steeds volop.
zondag 12 september 2010
Zomer 2010
De zomer van 2010 was onze 4e zomer in Canada. En die was anders.
Allereerst was het weer anders dan de voorgaande zomers. In 1 woord : natter. Hadden wij voorgaande zomers eigenlijk geen drup regen, deze zomer hadden wij wel wat drupjes. Dit betekent overigens niet dat het 'alleen maar regent'. Nee, gewoon af en toe een bui, en daarna wel weer de zon. Maar wij zijn inmiddels gewend aan warme, zonnige en droge zomers en dat was dit jaar dus niet zo. Niks aan te doen. Op de dagen dat het droog moest zijn (rodeo, tent opzetten op vakantie; en weer aftuigen, enz) was het droog, dus niks te klagen.
De schommelingen in temperatuur, die we vooral zien in de winter, hadden we nu ook in de zomer. Van 14 graden, naar 30, naar 19, naar 28. Houdt je scherp, zullen we maar zeggen.
Anders was ook het feit dat dit jaar voor het eerst mijn ouders niet naar Canada kwamen. Dus elkaar niet echt gesproken en ze kwamen hier altijd in de zomer om leuke dingen met de jongens te doen in hun (eindeloos lange) zomervakantie, en dat was dus ook dit jaar niet het geval. Jammer.
Konden zij overigens niets aan doen, want zij vierden dit voorjaar hun 50 jarig huwelijksfeest en je kan geld nu eenmaal maar 1 keer uitgeven. Maar gemist hebben we ze wel.
Zo komen we dan ook bij het volgende feit dat anders was : de leeftijd van Martin en Rens. Te oud voor kamp, bedoel ik dan. En te jong voor een baantje. Dus precies de goede leeftijd om je werkelijkwaar dood te vervelen. Twee maanden vrij van school is ook niet te overzien zo lang. Beide jongens kennen nu inmiddels 500 verschillende posities om op de bank te hangen. Zucht. Geen kabel meer (dus geen televisie) en maar een half uur per dag de computer (tijdklok).... tjee, wat moet je dan? Naar buiten? Stom! Fietsen? Duh! Hond uitlaten? Moetdat?! Eten klaarmaken? Ik heb al gegeten! Kamer opruimen? Nah, nergens voor nodig!
En er waren wel zaken waar ze enthousiast voor gemaakt konden worden (schutting verven, vissen, vakantieplannen maken, etc), maar als er dan verteld werd wat de voorbereidingen inhielden (schuren/plamuren/schoonmaken, visdraad uit de knoop halen, lijstjes maken,etc), was het natuurlijk veel minder leuk. Nog een zucht.
Naast onze vakantie in juli, had ik wel af en toe een middag vrij en porde hen dan wel op en dan doken we in de rivier, in een winkel voor schoolspullen of in een middag lang spelletje Monopoly.
En heeel af en toe kwamen ze op de radio helpen, of zaagsel vegen bij Tijs op de zaak.
Nou ja, we hebben het, alle vier, overleefd.
Ook een verschil met andere jaren, was het feit dat Tijs zowaar langer dan 1 dag vrij heeft genomen. Wij zijn een week weg geweest. En echt weg geweest van de bewoonde wereld. Kamperen in het wild, in Waterton (zuid-Alberta), zonder bereik van mobieltje. Tijs had een beetje afkick-verschijnselen op de eerste dag van de vakantie, maar het onbereikbaar zijn wende toch snel.
En we hebben een heerlijke week gehad in Waterton. De Rockies zijn hier ruiger en door het grote meer bij Waterton Town ziet het er weer heel anders uit dan elders in de bergen. Ook zijn hier veel wilde bloemen, wat dan weer mooie plaatjes geeft. En je hebt hier veel meer beren. In totaal hebben we er zeker 7 gezien. Waaronder een moederbeer met 3 kleintjes. En dat is een unicuum, want beren hebben meestal maar 2 jongen. Erg leuk & bijzonder om te zien. Op een avond (net voor de schemering - de beste tijd om wildlife te spotten) rijden we langzaam op de weg van de camping naar het dorp en Martin zegt dat ie een ezel ziet. Een ezel? We rijden een stukje terug en turen naar de plek die Martin aanwijst. En daar staat dan een moose (eland)! Hij loopt op van die lange benen het water in. Apart beest hoor.
We hebben veel gewandeld, gelezen, gepraat, geslapen, spelletjes gedaan, foto's gemaakt. De 3 mannen hebben zelfs een grote berg beklommen. Ik ga niet mee omdat iemand op de hond moet passen ...... ;o)
Deze zomer krijgen we bezoek vanuit NL, van mensen die we alleen maar kennen via internet. Twee gezinnen die ook in Canada willen wonen en die zich komen orienteren. Via e-mails al kennis gemaakt met elkaar, maar nu gaan we elkaar dan in levende lijve ontmoeten. En het blijft heerlijk om anderen dit mooie land te laten zien en vooral die plekjes die voor ons speciaal zijn, en waar de gemiddelde toerist niet komt. Het ene gezin nemen we mee naar Cataract Creek en Cat Creek en het andere gezin leiden we naar Blue Rock en Sheep River Falls. Voor ons een van de mooiste plekjes in onze achtertuin (Kananaskis). We zijn trots op 'ons' land en showen het graag.
Zoals gezegd, de zomer was anders dan andere jaren. Niet slechter of beter, gewoon anders. Ik vond het heerlijk dat we een keer echt op vakantie zijn geweest, maar vakantie in Canada betekent hooguit een week of anderhalf vrij. Vier weken vrij en dan lekker naar Spanje, Frankrijk of Italie is gewoon niet de norm. Ja, dat missen we wel, een 'echte' zomervakantie. Onze eerste zomer in dit land was ik nog niet aan het werk en toen was ik dus wel de hele zomer thuis, maar Tijs had toen net een baan gevonden, dus die had geen vrij. Sindsdien is er een baan gekomen waarbij je nu eenmaal maar 10 dagen per jaar vrij krijgt en voor Tijs is het weer anders, zo met een eigen zaak.
Maar we klagen niet. Vanaf volgend jaar heb ik 15 dagen vrij (wow) en met al mijn overuren, kom ik wel aan 20 dagen en met de zaak gaat het steeds beter, dus we hebben goede hoop.
Allereerst was het weer anders dan de voorgaande zomers. In 1 woord : natter. Hadden wij voorgaande zomers eigenlijk geen drup regen, deze zomer hadden wij wel wat drupjes. Dit betekent overigens niet dat het 'alleen maar regent'. Nee, gewoon af en toe een bui, en daarna wel weer de zon. Maar wij zijn inmiddels gewend aan warme, zonnige en droge zomers en dat was dit jaar dus niet zo. Niks aan te doen. Op de dagen dat het droog moest zijn (rodeo, tent opzetten op vakantie; en weer aftuigen, enz) was het droog, dus niks te klagen.
De schommelingen in temperatuur, die we vooral zien in de winter, hadden we nu ook in de zomer. Van 14 graden, naar 30, naar 19, naar 28. Houdt je scherp, zullen we maar zeggen.
Anders was ook het feit dat dit jaar voor het eerst mijn ouders niet naar Canada kwamen. Dus elkaar niet echt gesproken en ze kwamen hier altijd in de zomer om leuke dingen met de jongens te doen in hun (eindeloos lange) zomervakantie, en dat was dus ook dit jaar niet het geval. Jammer.
Konden zij overigens niets aan doen, want zij vierden dit voorjaar hun 50 jarig huwelijksfeest en je kan geld nu eenmaal maar 1 keer uitgeven. Maar gemist hebben we ze wel.
Zo komen we dan ook bij het volgende feit dat anders was : de leeftijd van Martin en Rens. Te oud voor kamp, bedoel ik dan. En te jong voor een baantje. Dus precies de goede leeftijd om je werkelijkwaar dood te vervelen. Twee maanden vrij van school is ook niet te overzien zo lang. Beide jongens kennen nu inmiddels 500 verschillende posities om op de bank te hangen. Zucht. Geen kabel meer (dus geen televisie) en maar een half uur per dag de computer (tijdklok).... tjee, wat moet je dan? Naar buiten? Stom! Fietsen? Duh! Hond uitlaten? Moetdat?! Eten klaarmaken? Ik heb al gegeten! Kamer opruimen? Nah, nergens voor nodig!
En er waren wel zaken waar ze enthousiast voor gemaakt konden worden (schutting verven, vissen, vakantieplannen maken, etc), maar als er dan verteld werd wat de voorbereidingen inhielden (schuren/plamuren/schoonmaken, visdraad uit de knoop halen, lijstjes maken,etc), was het natuurlijk veel minder leuk. Nog een zucht.
Naast onze vakantie in juli, had ik wel af en toe een middag vrij en porde hen dan wel op en dan doken we in de rivier, in een winkel voor schoolspullen of in een middag lang spelletje Monopoly.
En heeel af en toe kwamen ze op de radio helpen, of zaagsel vegen bij Tijs op de zaak.
Nou ja, we hebben het, alle vier, overleefd.
Ook een verschil met andere jaren, was het feit dat Tijs zowaar langer dan 1 dag vrij heeft genomen. Wij zijn een week weg geweest. En echt weg geweest van de bewoonde wereld. Kamperen in het wild, in Waterton (zuid-Alberta), zonder bereik van mobieltje. Tijs had een beetje afkick-verschijnselen op de eerste dag van de vakantie, maar het onbereikbaar zijn wende toch snel.
En we hebben een heerlijke week gehad in Waterton. De Rockies zijn hier ruiger en door het grote meer bij Waterton Town ziet het er weer heel anders uit dan elders in de bergen. Ook zijn hier veel wilde bloemen, wat dan weer mooie plaatjes geeft. En je hebt hier veel meer beren. In totaal hebben we er zeker 7 gezien. Waaronder een moederbeer met 3 kleintjes. En dat is een unicuum, want beren hebben meestal maar 2 jongen. Erg leuk & bijzonder om te zien. Op een avond (net voor de schemering - de beste tijd om wildlife te spotten) rijden we langzaam op de weg van de camping naar het dorp en Martin zegt dat ie een ezel ziet. Een ezel? We rijden een stukje terug en turen naar de plek die Martin aanwijst. En daar staat dan een moose (eland)! Hij loopt op van die lange benen het water in. Apart beest hoor.
We hebben veel gewandeld, gelezen, gepraat, geslapen, spelletjes gedaan, foto's gemaakt. De 3 mannen hebben zelfs een grote berg beklommen. Ik ga niet mee omdat iemand op de hond moet passen ...... ;o)
Deze zomer krijgen we bezoek vanuit NL, van mensen die we alleen maar kennen via internet. Twee gezinnen die ook in Canada willen wonen en die zich komen orienteren. Via e-mails al kennis gemaakt met elkaar, maar nu gaan we elkaar dan in levende lijve ontmoeten. En het blijft heerlijk om anderen dit mooie land te laten zien en vooral die plekjes die voor ons speciaal zijn, en waar de gemiddelde toerist niet komt. Het ene gezin nemen we mee naar Cataract Creek en Cat Creek en het andere gezin leiden we naar Blue Rock en Sheep River Falls. Voor ons een van de mooiste plekjes in onze achtertuin (Kananaskis). We zijn trots op 'ons' land en showen het graag.
Zoals gezegd, de zomer was anders dan andere jaren. Niet slechter of beter, gewoon anders. Ik vond het heerlijk dat we een keer echt op vakantie zijn geweest, maar vakantie in Canada betekent hooguit een week of anderhalf vrij. Vier weken vrij en dan lekker naar Spanje, Frankrijk of Italie is gewoon niet de norm. Ja, dat missen we wel, een 'echte' zomervakantie. Onze eerste zomer in dit land was ik nog niet aan het werk en toen was ik dus wel de hele zomer thuis, maar Tijs had toen net een baan gevonden, dus die had geen vrij. Sindsdien is er een baan gekomen waarbij je nu eenmaal maar 10 dagen per jaar vrij krijgt en voor Tijs is het weer anders, zo met een eigen zaak.
Maar we klagen niet. Vanaf volgend jaar heb ik 15 dagen vrij (wow) en met al mijn overuren, kom ik wel aan 20 dagen en met de zaak gaat het steeds beter, dus we hebben goede hoop.
donderdag 9 september 2010
Yep, we leven nog
Gewoon even een teken van leven.
Nu de zomervakantie voorbij is, en we weer in een ritme komen, ga ik hierbij plechtig beloven dat ik ongelooflijk mijn best ga doen om mijn blog up to date te houden. Ik ga heeeel veeel stukjes schrijven, zodat jullie tenminste echt op de hoogte zijn.
Wat gaat komen :
Zomer 2010 (een verslag van onze zomer)
Rens (zoals beloofd komt er absoluut een verslag over Rens)
Rotonde (dit laat ik nog lekker vaag, maar het wordt een goeie!)
Michael (verslag van het concert)
Radio (rotte allemaal dom en idioot - organisatie = verslag van mijn recente ervaringen op mijn werk)
Tijs
Dus, hou het in de gaten. Er komt van alles aan!!
Nu ga ik me weer even gedragen op mijn werk.
'Spreek' jullie snel.
Nu de zomervakantie voorbij is, en we weer in een ritme komen, ga ik hierbij plechtig beloven dat ik ongelooflijk mijn best ga doen om mijn blog up to date te houden. Ik ga heeeel veeel stukjes schrijven, zodat jullie tenminste echt op de hoogte zijn.
Wat gaat komen :
Zomer 2010 (een verslag van onze zomer)
Rens (zoals beloofd komt er absoluut een verslag over Rens)
Rotonde (dit laat ik nog lekker vaag, maar het wordt een goeie!)
Michael (verslag van het concert)
Radio (rotte allemaal dom en idioot - organisatie = verslag van mijn recente ervaringen op mijn werk)
Tijs
Dus, hou het in de gaten. Er komt van alles aan!!
Nu ga ik me weer even gedragen op mijn werk.
'Spreek' jullie snel.
Abonneren op:
Posts (Atom)
