Tja. Gele doekjes. Je weet wel, die gele vaatdoekjes.
Die zijn hier dus niet te krijgen.
Nu wisten wij dat voordat we hier heen kwamen en dus hadden wij een doos vol gele doekjes (van de Aldi) in de container gestopt. De verhuizer moest er hartelijk om lachen.
Maar ja, die (meer dan 400 vaatdoekies) zijn na 4 jaar wel op. Ik ben nog nooit zo zuinig geweest op vaatdoekjes. Maar na 2 keer wassen zijn die dingen wel op.
Dus, heb ik deze week mijn laatste gele doekje weg moeten gooien. Ik dacht er nog over om het in te lijsten......
zaterdag 28 mei 2011
4 jaar !!
Vandaag (28 mei 2011) zijn wij 4 jaar in Canada.
Nee, het is geen gewone dag vandaag, maar we vinden het wel heel gewoon dat we hier wonen en leven.
We zijn inmiddels gewend aan de taal, de meeste gewoontes, de andere leefstijl.
Raak je ooit gewend aan die prachige natuur? Dat je elke dag op weg naar werk of vrienden of winkels of wat dan ook, het zicht hebt op die prachtige bergen. Het blijft een inspirerend plaatje.
Ongelooflijk gewend zijn we aan de vriendelijkheid van alle mensen hier, aan de sneeuw in de winter (van november tot eind april/begin mei leven wij in een witte wereld), aan de vele mogelijkheden in dit land (Tijs zijn zaak!), aan het beleven van die waanzinnige natuur, aan het buiten leven, aan een groot huis met dubbele garage met automatische deur-opener en met 3 badkamers (nee, ik ben niet aan het opscheppen - dat is hier normaal. En ja: dat went snel!), aan het feit dat muziek hier een groot onderdeel is van het schoolleven en dat beide jongens inmiddels zeer goed trompet spelen.
Bijna gewend aan sommige gewoontes hier, zoals : het altijd open laten van de wc deur als de wc niet gebruikt wordt; je eigen drank meenemen als je op visite gaat; dus geen bloemen of kadootjes meenemen als je op visite gaat (dat mag natuurlijk wel maar dat is dus heeeeel bijzonder en dat is echt een verrassing - doen wij dus graag); altijd een "thank you" kaart sturen na een feestje, verjaardag o.i.d.; altijd je schoenen uitdoen als je een huis binnenkomt (hoe leuk is mijn outfit van rokje en mooie panties als ik mijn hakjes bij de deur moet laten?); veel dingen betalen met een cheque (dat wij internet bankieren vindt men nog steeds hier heeeel bijzonder - zucht).
En zijn we inmiddels gewend aan het engels? Oh ja. Nu, na vier jaar, zijn de dingen wat omgedraaid. Eerst spraken we engels en moest je soms wel nadenken over wat een bepaald woord is in het engels. Nu, als we thuis nederlands praten, moeten we soms echt wel zoeken naar het nederlandse woord. Als we onder elkaar zijn gooien we dan het engelse woord er gewoon in, maar als ik bijvoorbeeld mijn moeder aan de telefoon heb, dan moet ik soms erg zoeken naar het nederlandse woord. Bijvoorbeeld 'flood' of 'assessment'.
Maar we spreken absoluut nog steeds nederlands hier thuis. Wij alle vier!! Daar heeft overigens Rens de meeste moeite mee.
Tellen doe ik nog steeds in het nederlands.
Maar we raken nooit gewend aan het niet zo vaak zien van vrienden en familie in Nederland. Life goes on, maar eraan gewend? Nou, nee. Effe een bakkie doen, biertje drinken, samen iets ondernemen, trouwerijen, geboortes, of gewoon maar eens 's avonds bellen....
Natuurlijk hebben we hier ook vrienden en zelfs 'surrogaat familieleden', maar er is altijd nog dat andere land; dat andere leven. Ja, dat klinkt dubbel. Het is ook dubbel. Vaak het gevoel hebben dat je twee levens hebt. Niet het ene leven na het andere, maar je dagelijkse leven hier en je andere leven daar in NL. Dat zal nooit anders zijn. Je accepteeert dat, maar er is dus simpelweg geen sprake van 'gewenning'.
Hartelijke groeten uit dat andere land!
TIJAMARE
Nee, het is geen gewone dag vandaag, maar we vinden het wel heel gewoon dat we hier wonen en leven.
We zijn inmiddels gewend aan de taal, de meeste gewoontes, de andere leefstijl.
Raak je ooit gewend aan die prachige natuur? Dat je elke dag op weg naar werk of vrienden of winkels of wat dan ook, het zicht hebt op die prachtige bergen. Het blijft een inspirerend plaatje.
Ongelooflijk gewend zijn we aan de vriendelijkheid van alle mensen hier, aan de sneeuw in de winter (van november tot eind april/begin mei leven wij in een witte wereld), aan de vele mogelijkheden in dit land (Tijs zijn zaak!), aan het beleven van die waanzinnige natuur, aan het buiten leven, aan een groot huis met dubbele garage met automatische deur-opener en met 3 badkamers (nee, ik ben niet aan het opscheppen - dat is hier normaal. En ja: dat went snel!), aan het feit dat muziek hier een groot onderdeel is van het schoolleven en dat beide jongens inmiddels zeer goed trompet spelen.
Bijna gewend aan sommige gewoontes hier, zoals : het altijd open laten van de wc deur als de wc niet gebruikt wordt; je eigen drank meenemen als je op visite gaat; dus geen bloemen of kadootjes meenemen als je op visite gaat (dat mag natuurlijk wel maar dat is dus heeeeel bijzonder en dat is echt een verrassing - doen wij dus graag); altijd een "thank you" kaart sturen na een feestje, verjaardag o.i.d.; altijd je schoenen uitdoen als je een huis binnenkomt (hoe leuk is mijn outfit van rokje en mooie panties als ik mijn hakjes bij de deur moet laten?); veel dingen betalen met een cheque (dat wij internet bankieren vindt men nog steeds hier heeeel bijzonder - zucht).
En zijn we inmiddels gewend aan het engels? Oh ja. Nu, na vier jaar, zijn de dingen wat omgedraaid. Eerst spraken we engels en moest je soms wel nadenken over wat een bepaald woord is in het engels. Nu, als we thuis nederlands praten, moeten we soms echt wel zoeken naar het nederlandse woord. Als we onder elkaar zijn gooien we dan het engelse woord er gewoon in, maar als ik bijvoorbeeld mijn moeder aan de telefoon heb, dan moet ik soms erg zoeken naar het nederlandse woord. Bijvoorbeeld 'flood' of 'assessment'.
Maar we spreken absoluut nog steeds nederlands hier thuis. Wij alle vier!! Daar heeft overigens Rens de meeste moeite mee.
Tellen doe ik nog steeds in het nederlands.
Maar we raken nooit gewend aan het niet zo vaak zien van vrienden en familie in Nederland. Life goes on, maar eraan gewend? Nou, nee. Effe een bakkie doen, biertje drinken, samen iets ondernemen, trouwerijen, geboortes, of gewoon maar eens 's avonds bellen....
Natuurlijk hebben we hier ook vrienden en zelfs 'surrogaat familieleden', maar er is altijd nog dat andere land; dat andere leven. Ja, dat klinkt dubbel. Het is ook dubbel. Vaak het gevoel hebben dat je twee levens hebt. Niet het ene leven na het andere, maar je dagelijkse leven hier en je andere leven daar in NL. Dat zal nooit anders zijn. Je accepteeert dat, maar er is dus simpelweg geen sprake van 'gewenning'.
Hartelijke groeten uit dat andere land!
TIJAMARE
maandag 3 januari 2011
zondag 2 januari 2011
Bezoek
Het bezoek van mijn ouders zit er bijna op. Ze kwamen aan op 1e kerstdag en gaan de 4e januari weer naar huis. Het is een fijne week geweest, met heel rustige dagen en met dagen vol avontuur. We hebben kerst gevierd met best veel kadootjes, zijn naar een grote shopping mall geweest, geschaatst op het meer hier voor het huis en op Lake Louise, ijsvissen, genieten van de mooie natuur en de vele sneeuw, samen eten, boodschappen doen en bijpraten.
Ze hebben zich verbaasd over de schone wegen, dat -/- 10 inderdaad niks voorsteld, dat de kids nog nederlands praten, dat schaatsen in Canada alleen maar ijshockeyschaatsen is en niet 'op-noren-een-hele-afstand-schaatsen', dat de zitjes in de shopping mall nog heel zijn en niet beklad, dat 2 boterhammen in NL met het ontbijt hetzelfde is als 4 boterhammen in Canada, dat groenten heel duur en kleding heel goedkoop is, dat het in de bergen zo stil is, dat ze zonder sneeuwlaarzen hier niet buiten kunnen lopen, dat Martin en Rens mooi trompet kunen spelen, dat ze martin en rens amper gezien hebben, want die hadden een nieuw WII spel gekregen met kerst.
Al met al geloof ik wel dat ze het een fijne tijd vonden hier. Tot de volgende keer, zullen we maar zeggen!
Ze hebben zich verbaasd over de schone wegen, dat -/- 10 inderdaad niks voorsteld, dat de kids nog nederlands praten, dat schaatsen in Canada alleen maar ijshockeyschaatsen is en niet 'op-noren-een-hele-afstand-schaatsen', dat de zitjes in de shopping mall nog heel zijn en niet beklad, dat 2 boterhammen in NL met het ontbijt hetzelfde is als 4 boterhammen in Canada, dat groenten heel duur en kleding heel goedkoop is, dat het in de bergen zo stil is, dat ze zonder sneeuwlaarzen hier niet buiten kunnen lopen, dat Martin en Rens mooi trompet kunen spelen, dat ze martin en rens amper gezien hebben, want die hadden een nieuw WII spel gekregen met kerst.
Al met al geloof ik wel dat ze het een fijne tijd vonden hier. Tot de volgende keer, zullen we maar zeggen!
Meer - Minder / Vaker - Nooit Meer
Tja, die eerste week van januari (zo tussen Nieuwjaar en mijn verjaardag in) vraagt om goede voornemens. Gewoon eens nadenken over hetgeen we meer willen, minder willen; vaker zullen of nooit meer zullen doen.
Hier gaan we dan :
Vaker een rok dragen (met die enorme stapel mooie panties uit nederland moet dat toch lukken), vaker kunnen skien, minder vet, meer bewegen, iets gaan doen met de foto's, (nog) meer erop uit, minder uren maken op het werk, meer verdienen, vaker bloggen, minder suiker, nooit opgeven, leren piano spelen, vaker niets doen, meer lezen, meer fietsen (en dus minder auto rijden), haar verder laten groeien, vaker stilte, vaker de hond uitlaten, nooit meer moeilijk doen, nooit meer stress, minder troep maken (en dus vaker opruimen), vaker het goede servies gebruiken, meer coachen/trainen, meer spiritualiteit, vaker benen scheren, minder druk maken (nooit meer druk maken?), vaker lachen, vaker genieten, nooit meer zaniken, meer plantjes in de tuin in de zomer, nooit meer mopperen, nooit meer de verkeerde bh aan, meer schoenen (en dus minder tassen, zou Tijs zeggen), vaker stil staan, vaker naar NL bellen........
En wat blijft er hetzelfde?
Gelukkig blijven, verliefd blijven, eerlijk blijven, blijven werken aan onze bedrijven, er zijn voor de kids, filmavond blijven volhouden, sowieso blijven volhouden, in Canada blijven, gezond blijven, dat de kids goed blijven presteren op school, blijven proberen, Tijs zijn bedrijf blijft groeien en bloeien, maar vooral : mezelf blijven.
Hier gaan we dan :
Vaker een rok dragen (met die enorme stapel mooie panties uit nederland moet dat toch lukken), vaker kunnen skien, minder vet, meer bewegen, iets gaan doen met de foto's, (nog) meer erop uit, minder uren maken op het werk, meer verdienen, vaker bloggen, minder suiker, nooit opgeven, leren piano spelen, vaker niets doen, meer lezen, meer fietsen (en dus minder auto rijden), haar verder laten groeien, vaker stilte, vaker de hond uitlaten, nooit meer moeilijk doen, nooit meer stress, minder troep maken (en dus vaker opruimen), vaker het goede servies gebruiken, meer coachen/trainen, meer spiritualiteit, vaker benen scheren, minder druk maken (nooit meer druk maken?), vaker lachen, vaker genieten, nooit meer zaniken, meer plantjes in de tuin in de zomer, nooit meer mopperen, nooit meer de verkeerde bh aan, meer schoenen (en dus minder tassen, zou Tijs zeggen), vaker stil staan, vaker naar NL bellen........
En wat blijft er hetzelfde?
Gelukkig blijven, verliefd blijven, eerlijk blijven, blijven werken aan onze bedrijven, er zijn voor de kids, filmavond blijven volhouden, sowieso blijven volhouden, in Canada blijven, gezond blijven, dat de kids goed blijven presteren op school, blijven proberen, Tijs zijn bedrijf blijft groeien en bloeien, maar vooral : mezelf blijven.
donderdag 23 december 2010
Kerstgroet
Wij willen jullie vanuit een wit & winters Canada een heel fijne Kerst wensen en het allerbeste voor 2011.
The best things in life,
are not things.
Tijs, Jacqueline, Martin & Rens
zaterdag 27 november 2010
Kerstsfeer
Zo met een dik pak sneeuw buiten en al veel huizen versierd met lichtjes en overal klinkt kerstmuziek : we komen echt in de kerstsfeer!
Sinterklaas is nu eenmaal geen bekendheid in Canada, dus dat vieren we niet meer sinds we hier wonen. We doen het nu met de kerstman.
Wat ik wel nog altijd doe, elk jaar op 5 december, dan bak ik pepernoten. Jongens vinden dat ook nog steeds leuk om te doen, maar zijn alle andere tradities rond 5 december gelukkig vergeten ;0).
Anyway. Vandaag gaan we lekker onder het genot van heerlijke kerstmuziek het huis al een beetje in kerstsfeer brengen. De boom, die we altijd zelf gaan kappen in het bos, die komt later. Nu is het vooral de lichtjes buiten, de kerstkrans aan de deur en wat 'spulletjes' in huis. Mijn drie heren vinden die geurkaarsjes natuurlijk helemaal niks, maar zij hebben hun lichtjes buiten en ik lekker binnen. Allemaal wat.
Gek eigenlijk. Ik vond kerst in NL altijd maar zo, zo. Liedjes op de radio over "I'm dreaming of a white Christmas" en "Walking in a Winter Wonderland", vond ik altijd een beetje overdreven en belachelijk. Maar als je dan echt in een mooi winter wonderland leeft en je bijna zeker weet dat je een witte kerst zal hebben, dan worden dat soort liedjes toch een stuk echter. Begrijp je wat ik bedoel?
Op een of andere manier is het kerstgevoel echter.
Nu hoop ik dat mijn ouders ook een echt kerstgevoel krijgen, als ze op 1e kerstdag uit het vliegtuig stappen hier in Canada. Hun eerste kerst in Canada. I'm dreaming of a white christmas........
Sinterklaas is nu eenmaal geen bekendheid in Canada, dus dat vieren we niet meer sinds we hier wonen. We doen het nu met de kerstman.
Wat ik wel nog altijd doe, elk jaar op 5 december, dan bak ik pepernoten. Jongens vinden dat ook nog steeds leuk om te doen, maar zijn alle andere tradities rond 5 december gelukkig vergeten ;0).
Anyway. Vandaag gaan we lekker onder het genot van heerlijke kerstmuziek het huis al een beetje in kerstsfeer brengen. De boom, die we altijd zelf gaan kappen in het bos, die komt later. Nu is het vooral de lichtjes buiten, de kerstkrans aan de deur en wat 'spulletjes' in huis. Mijn drie heren vinden die geurkaarsjes natuurlijk helemaal niks, maar zij hebben hun lichtjes buiten en ik lekker binnen. Allemaal wat.
Gek eigenlijk. Ik vond kerst in NL altijd maar zo, zo. Liedjes op de radio over "I'm dreaming of a white Christmas" en "Walking in a Winter Wonderland", vond ik altijd een beetje overdreven en belachelijk. Maar als je dan echt in een mooi winter wonderland leeft en je bijna zeker weet dat je een witte kerst zal hebben, dan worden dat soort liedjes toch een stuk echter. Begrijp je wat ik bedoel?
Op een of andere manier is het kerstgevoel echter.
Nu hoop ik dat mijn ouders ook een echt kerstgevoel krijgen, als ze op 1e kerstdag uit het vliegtuig stappen hier in Canada. Hun eerste kerst in Canada. I'm dreaming of a white christmas........
Abonneren op:
Posts (Atom)
