Wij willen jullie vanuit een wit & winters Canada een heel fijne Kerst wensen en het allerbeste voor 2011.
The best things in life,
are not things.
Tijs, Jacqueline, Martin & Rens
donderdag 23 december 2010
zaterdag 27 november 2010
Kerstsfeer
Zo met een dik pak sneeuw buiten en al veel huizen versierd met lichtjes en overal klinkt kerstmuziek : we komen echt in de kerstsfeer!
Sinterklaas is nu eenmaal geen bekendheid in Canada, dus dat vieren we niet meer sinds we hier wonen. We doen het nu met de kerstman.
Wat ik wel nog altijd doe, elk jaar op 5 december, dan bak ik pepernoten. Jongens vinden dat ook nog steeds leuk om te doen, maar zijn alle andere tradities rond 5 december gelukkig vergeten ;0).
Anyway. Vandaag gaan we lekker onder het genot van heerlijke kerstmuziek het huis al een beetje in kerstsfeer brengen. De boom, die we altijd zelf gaan kappen in het bos, die komt later. Nu is het vooral de lichtjes buiten, de kerstkrans aan de deur en wat 'spulletjes' in huis. Mijn drie heren vinden die geurkaarsjes natuurlijk helemaal niks, maar zij hebben hun lichtjes buiten en ik lekker binnen. Allemaal wat.
Gek eigenlijk. Ik vond kerst in NL altijd maar zo, zo. Liedjes op de radio over "I'm dreaming of a white Christmas" en "Walking in a Winter Wonderland", vond ik altijd een beetje overdreven en belachelijk. Maar als je dan echt in een mooi winter wonderland leeft en je bijna zeker weet dat je een witte kerst zal hebben, dan worden dat soort liedjes toch een stuk echter. Begrijp je wat ik bedoel?
Op een of andere manier is het kerstgevoel echter.
Nu hoop ik dat mijn ouders ook een echt kerstgevoel krijgen, als ze op 1e kerstdag uit het vliegtuig stappen hier in Canada. Hun eerste kerst in Canada. I'm dreaming of a white christmas........
Sinterklaas is nu eenmaal geen bekendheid in Canada, dus dat vieren we niet meer sinds we hier wonen. We doen het nu met de kerstman.
Wat ik wel nog altijd doe, elk jaar op 5 december, dan bak ik pepernoten. Jongens vinden dat ook nog steeds leuk om te doen, maar zijn alle andere tradities rond 5 december gelukkig vergeten ;0).
Anyway. Vandaag gaan we lekker onder het genot van heerlijke kerstmuziek het huis al een beetje in kerstsfeer brengen. De boom, die we altijd zelf gaan kappen in het bos, die komt later. Nu is het vooral de lichtjes buiten, de kerstkrans aan de deur en wat 'spulletjes' in huis. Mijn drie heren vinden die geurkaarsjes natuurlijk helemaal niks, maar zij hebben hun lichtjes buiten en ik lekker binnen. Allemaal wat.
Gek eigenlijk. Ik vond kerst in NL altijd maar zo, zo. Liedjes op de radio over "I'm dreaming of a white Christmas" en "Walking in a Winter Wonderland", vond ik altijd een beetje overdreven en belachelijk. Maar als je dan echt in een mooi winter wonderland leeft en je bijna zeker weet dat je een witte kerst zal hebben, dan worden dat soort liedjes toch een stuk echter. Begrijp je wat ik bedoel?
Op een of andere manier is het kerstgevoel echter.
Nu hoop ik dat mijn ouders ook een echt kerstgevoel krijgen, als ze op 1e kerstdag uit het vliegtuig stappen hier in Canada. Hun eerste kerst in Canada. I'm dreaming of a white christmas........
dinsdag 23 november 2010
Rotonde
Het volgende is een waargebeurd verhaal in High River - Canada.
Zonder dollen. Echt gebeurd.
In september krijgen wij een brief van de gemeente met de mededeling dat er na lang overleg en allerlei bijeenkomsten en enquetes er nu groen licht is voor het aanleggen van een rotonde in High River. De hoofdweg in High River wordt verbreed en op een druk kruispunt komt nu een rotonde. Bij de brief zit een brochure van de AMA (de canadeese ANWB) met instructies voor het rijden op een rotonde. Met plaatjes.
Het is echt waar. Met meer dan verbazing lees ik het allemaal. Uitleg over het rijden op een rotonde en wie er wanneer voorrang heeft enz. De verbazing maakt plaats voor een lachbui. Wat zot. Maar dit is nog maar het begin.....
Ondanks de vele bijeenkomsten van de gemeente en de enquetes, zijn heel veel inwoners van ons dorp in shock. Niet vanwege de rij-instructies, nee vanwege het feit dat er een rotonde komt. Het is een schande. Rotondes zijn levensgevaarlijk. En rotondes zijn heel lastig voor het verkeer. En rotondes zijn zo mogelijk nog gevaarlijker voor voetgangers. En hoe moeten fietsers de rotonde oversteken? Echt, er komt geen einde aan de ingezonden brieven in onze High River Times. Heel belangrijk onderdeel van het 'gevecht' is het feit dat de rotonde zooo groot is dat het een deel van de parkeerplaats van DE hamburgertent in High River in beslag gaat nemen (nee, niet McDonalds, ik heb het hier over echte hamburgers). De Hitchin' Post (zoals deze hamburgertent heet) is een zeer bekende & geliefde plek in High River en daar mag de gemeente niet aankomen. De protesten zijn niet van de lucht. Onvoorstelbaar.
Maar de gemeente belooft de Hitchin' Post een ander stuk grond aan de andere kant van het terrein en de rotonde wordt toch nog aangelegd.
Een week voordat de rotonde officieel in gebruik genomen gaat worden, krijgen we weer een folder in de bus van de AMA (jeweetwel, die ANWB club) en ditmaal is het voor een - echt het is bijna niet te geloven - maar het is voor rotonde-rijles. Er is op een ander terrein in High River een rotonde nagebouwd/getekend op de grond en mensen kunnen hier les krijgen in hoe ze moeten rijden op onze nieuwe rotonde. Die AMA is echt een geweldige organisatie voor het actief houden van je lachspieren.
Heerlijk om dan te vertellen dat er overal in NL rotondes zijn (waar niet, kan je je beter afvragen) en dat het echt heel makkelijk is en een betere doorstroming van het verkeer betekent.
Maar nog steeds (2 weken nadat de rotonde in gebruik is genomen) staan er 'boze' brieven in de krant en bellen er nog steeds mensen naar de radio om te 'klagen'. Zonde van je energie, zou ik zo zeggen.
Wij hebben er in ieder geval hartelijk om gelachen.
Zonder dollen. Echt gebeurd.
In september krijgen wij een brief van de gemeente met de mededeling dat er na lang overleg en allerlei bijeenkomsten en enquetes er nu groen licht is voor het aanleggen van een rotonde in High River. De hoofdweg in High River wordt verbreed en op een druk kruispunt komt nu een rotonde. Bij de brief zit een brochure van de AMA (de canadeese ANWB) met instructies voor het rijden op een rotonde. Met plaatjes.
Het is echt waar. Met meer dan verbazing lees ik het allemaal. Uitleg over het rijden op een rotonde en wie er wanneer voorrang heeft enz. De verbazing maakt plaats voor een lachbui. Wat zot. Maar dit is nog maar het begin.....
Ondanks de vele bijeenkomsten van de gemeente en de enquetes, zijn heel veel inwoners van ons dorp in shock. Niet vanwege de rij-instructies, nee vanwege het feit dat er een rotonde komt. Het is een schande. Rotondes zijn levensgevaarlijk. En rotondes zijn heel lastig voor het verkeer. En rotondes zijn zo mogelijk nog gevaarlijker voor voetgangers. En hoe moeten fietsers de rotonde oversteken? Echt, er komt geen einde aan de ingezonden brieven in onze High River Times. Heel belangrijk onderdeel van het 'gevecht' is het feit dat de rotonde zooo groot is dat het een deel van de parkeerplaats van DE hamburgertent in High River in beslag gaat nemen (nee, niet McDonalds, ik heb het hier over echte hamburgers). De Hitchin' Post (zoals deze hamburgertent heet) is een zeer bekende & geliefde plek in High River en daar mag de gemeente niet aankomen. De protesten zijn niet van de lucht. Onvoorstelbaar.
Maar de gemeente belooft de Hitchin' Post een ander stuk grond aan de andere kant van het terrein en de rotonde wordt toch nog aangelegd.
Een week voordat de rotonde officieel in gebruik genomen gaat worden, krijgen we weer een folder in de bus van de AMA (jeweetwel, die ANWB club) en ditmaal is het voor een - echt het is bijna niet te geloven - maar het is voor rotonde-rijles. Er is op een ander terrein in High River een rotonde nagebouwd/getekend op de grond en mensen kunnen hier les krijgen in hoe ze moeten rijden op onze nieuwe rotonde. Die AMA is echt een geweldige organisatie voor het actief houden van je lachspieren.
Heerlijk om dan te vertellen dat er overal in NL rotondes zijn (waar niet, kan je je beter afvragen) en dat het echt heel makkelijk is en een betere doorstroming van het verkeer betekent.
Maar nog steeds (2 weken nadat de rotonde in gebruik is genomen) staan er 'boze' brieven in de krant en bellen er nog steeds mensen naar de radio om te 'klagen'. Zonde van je energie, zou ik zo zeggen.
Wij hebben er in ieder geval hartelijk om gelachen.
Winter in Alberta
Hoi,
Vorige week was het ineens, van de ene dag op de andere, winter in Alberta. Dik pak sneeuw en -15 graden. Ondanks de extra tijd die we nu kwijt zijn aan een oprit schoonvegen (en soms schrapen) en aan de extra laag kleding die aan moet, gaat ons hart toch weer sneller kloppen bij het zien van zo'n geweldige laag dikke sneeuw. Zo mooi : de sneeuw overal - alles wit, de knal blauwe lucht en zon. Toppie.
Maarrrr, het werd wel steeds kouder, en zelfs te koud voor deze tijd van het jaar. Van het weekend was het -25. Ja, je kan dan nog steeds naar buiten, maar het is frisjes, zeg maar.
En vandaag bereikten we dan een record. Vandaag (23 november) was Calgary de twee na koudste plek op aarde. Met -33 graden waren we net een paar graden warmer dan Antarctica (-38). Ja, het was koud vandaag. Dat het snot in je neus bevriest op het moment dat je naar buiten stapt. Maar nog niet koud genoeg dat je niet buiten kunt vertoeven. Goede winterjas en sneeuwbroek is echt genoeg.
Komend weekend voorspellen ze 0 graden, wat na -33 gewoon tropisch is. Dat is ook Alberta.
Wij genieten nog steeds volop.
Vorige week was het ineens, van de ene dag op de andere, winter in Alberta. Dik pak sneeuw en -15 graden. Ondanks de extra tijd die we nu kwijt zijn aan een oprit schoonvegen (en soms schrapen) en aan de extra laag kleding die aan moet, gaat ons hart toch weer sneller kloppen bij het zien van zo'n geweldige laag dikke sneeuw. Zo mooi : de sneeuw overal - alles wit, de knal blauwe lucht en zon. Toppie.
Maarrrr, het werd wel steeds kouder, en zelfs te koud voor deze tijd van het jaar. Van het weekend was het -25. Ja, je kan dan nog steeds naar buiten, maar het is frisjes, zeg maar.
En vandaag bereikten we dan een record. Vandaag (23 november) was Calgary de twee na koudste plek op aarde. Met -33 graden waren we net een paar graden warmer dan Antarctica (-38). Ja, het was koud vandaag. Dat het snot in je neus bevriest op het moment dat je naar buiten stapt. Maar nog niet koud genoeg dat je niet buiten kunt vertoeven. Goede winterjas en sneeuwbroek is echt genoeg.
Komend weekend voorspellen ze 0 graden, wat na -33 gewoon tropisch is. Dat is ook Alberta.
Wij genieten nog steeds volop.
zondag 12 september 2010
Zomer 2010
De zomer van 2010 was onze 4e zomer in Canada. En die was anders.
Allereerst was het weer anders dan de voorgaande zomers. In 1 woord : natter. Hadden wij voorgaande zomers eigenlijk geen drup regen, deze zomer hadden wij wel wat drupjes. Dit betekent overigens niet dat het 'alleen maar regent'. Nee, gewoon af en toe een bui, en daarna wel weer de zon. Maar wij zijn inmiddels gewend aan warme, zonnige en droge zomers en dat was dit jaar dus niet zo. Niks aan te doen. Op de dagen dat het droog moest zijn (rodeo, tent opzetten op vakantie; en weer aftuigen, enz) was het droog, dus niks te klagen.
De schommelingen in temperatuur, die we vooral zien in de winter, hadden we nu ook in de zomer. Van 14 graden, naar 30, naar 19, naar 28. Houdt je scherp, zullen we maar zeggen.
Anders was ook het feit dat dit jaar voor het eerst mijn ouders niet naar Canada kwamen. Dus elkaar niet echt gesproken en ze kwamen hier altijd in de zomer om leuke dingen met de jongens te doen in hun (eindeloos lange) zomervakantie, en dat was dus ook dit jaar niet het geval. Jammer.
Konden zij overigens niets aan doen, want zij vierden dit voorjaar hun 50 jarig huwelijksfeest en je kan geld nu eenmaal maar 1 keer uitgeven. Maar gemist hebben we ze wel.
Zo komen we dan ook bij het volgende feit dat anders was : de leeftijd van Martin en Rens. Te oud voor kamp, bedoel ik dan. En te jong voor een baantje. Dus precies de goede leeftijd om je werkelijkwaar dood te vervelen. Twee maanden vrij van school is ook niet te overzien zo lang. Beide jongens kennen nu inmiddels 500 verschillende posities om op de bank te hangen. Zucht. Geen kabel meer (dus geen televisie) en maar een half uur per dag de computer (tijdklok).... tjee, wat moet je dan? Naar buiten? Stom! Fietsen? Duh! Hond uitlaten? Moetdat?! Eten klaarmaken? Ik heb al gegeten! Kamer opruimen? Nah, nergens voor nodig!
En er waren wel zaken waar ze enthousiast voor gemaakt konden worden (schutting verven, vissen, vakantieplannen maken, etc), maar als er dan verteld werd wat de voorbereidingen inhielden (schuren/plamuren/schoonmaken, visdraad uit de knoop halen, lijstjes maken,etc), was het natuurlijk veel minder leuk. Nog een zucht.
Naast onze vakantie in juli, had ik wel af en toe een middag vrij en porde hen dan wel op en dan doken we in de rivier, in een winkel voor schoolspullen of in een middag lang spelletje Monopoly.
En heeel af en toe kwamen ze op de radio helpen, of zaagsel vegen bij Tijs op de zaak.
Nou ja, we hebben het, alle vier, overleefd.
Ook een verschil met andere jaren, was het feit dat Tijs zowaar langer dan 1 dag vrij heeft genomen. Wij zijn een week weg geweest. En echt weg geweest van de bewoonde wereld. Kamperen in het wild, in Waterton (zuid-Alberta), zonder bereik van mobieltje. Tijs had een beetje afkick-verschijnselen op de eerste dag van de vakantie, maar het onbereikbaar zijn wende toch snel.
En we hebben een heerlijke week gehad in Waterton. De Rockies zijn hier ruiger en door het grote meer bij Waterton Town ziet het er weer heel anders uit dan elders in de bergen. Ook zijn hier veel wilde bloemen, wat dan weer mooie plaatjes geeft. En je hebt hier veel meer beren. In totaal hebben we er zeker 7 gezien. Waaronder een moederbeer met 3 kleintjes. En dat is een unicuum, want beren hebben meestal maar 2 jongen. Erg leuk & bijzonder om te zien. Op een avond (net voor de schemering - de beste tijd om wildlife te spotten) rijden we langzaam op de weg van de camping naar het dorp en Martin zegt dat ie een ezel ziet. Een ezel? We rijden een stukje terug en turen naar de plek die Martin aanwijst. En daar staat dan een moose (eland)! Hij loopt op van die lange benen het water in. Apart beest hoor.
We hebben veel gewandeld, gelezen, gepraat, geslapen, spelletjes gedaan, foto's gemaakt. De 3 mannen hebben zelfs een grote berg beklommen. Ik ga niet mee omdat iemand op de hond moet passen ...... ;o)
Deze zomer krijgen we bezoek vanuit NL, van mensen die we alleen maar kennen via internet. Twee gezinnen die ook in Canada willen wonen en die zich komen orienteren. Via e-mails al kennis gemaakt met elkaar, maar nu gaan we elkaar dan in levende lijve ontmoeten. En het blijft heerlijk om anderen dit mooie land te laten zien en vooral die plekjes die voor ons speciaal zijn, en waar de gemiddelde toerist niet komt. Het ene gezin nemen we mee naar Cataract Creek en Cat Creek en het andere gezin leiden we naar Blue Rock en Sheep River Falls. Voor ons een van de mooiste plekjes in onze achtertuin (Kananaskis). We zijn trots op 'ons' land en showen het graag.
Zoals gezegd, de zomer was anders dan andere jaren. Niet slechter of beter, gewoon anders. Ik vond het heerlijk dat we een keer echt op vakantie zijn geweest, maar vakantie in Canada betekent hooguit een week of anderhalf vrij. Vier weken vrij en dan lekker naar Spanje, Frankrijk of Italie is gewoon niet de norm. Ja, dat missen we wel, een 'echte' zomervakantie. Onze eerste zomer in dit land was ik nog niet aan het werk en toen was ik dus wel de hele zomer thuis, maar Tijs had toen net een baan gevonden, dus die had geen vrij. Sindsdien is er een baan gekomen waarbij je nu eenmaal maar 10 dagen per jaar vrij krijgt en voor Tijs is het weer anders, zo met een eigen zaak.
Maar we klagen niet. Vanaf volgend jaar heb ik 15 dagen vrij (wow) en met al mijn overuren, kom ik wel aan 20 dagen en met de zaak gaat het steeds beter, dus we hebben goede hoop.
Allereerst was het weer anders dan de voorgaande zomers. In 1 woord : natter. Hadden wij voorgaande zomers eigenlijk geen drup regen, deze zomer hadden wij wel wat drupjes. Dit betekent overigens niet dat het 'alleen maar regent'. Nee, gewoon af en toe een bui, en daarna wel weer de zon. Maar wij zijn inmiddels gewend aan warme, zonnige en droge zomers en dat was dit jaar dus niet zo. Niks aan te doen. Op de dagen dat het droog moest zijn (rodeo, tent opzetten op vakantie; en weer aftuigen, enz) was het droog, dus niks te klagen.
De schommelingen in temperatuur, die we vooral zien in de winter, hadden we nu ook in de zomer. Van 14 graden, naar 30, naar 19, naar 28. Houdt je scherp, zullen we maar zeggen.
Anders was ook het feit dat dit jaar voor het eerst mijn ouders niet naar Canada kwamen. Dus elkaar niet echt gesproken en ze kwamen hier altijd in de zomer om leuke dingen met de jongens te doen in hun (eindeloos lange) zomervakantie, en dat was dus ook dit jaar niet het geval. Jammer.
Konden zij overigens niets aan doen, want zij vierden dit voorjaar hun 50 jarig huwelijksfeest en je kan geld nu eenmaal maar 1 keer uitgeven. Maar gemist hebben we ze wel.
Zo komen we dan ook bij het volgende feit dat anders was : de leeftijd van Martin en Rens. Te oud voor kamp, bedoel ik dan. En te jong voor een baantje. Dus precies de goede leeftijd om je werkelijkwaar dood te vervelen. Twee maanden vrij van school is ook niet te overzien zo lang. Beide jongens kennen nu inmiddels 500 verschillende posities om op de bank te hangen. Zucht. Geen kabel meer (dus geen televisie) en maar een half uur per dag de computer (tijdklok).... tjee, wat moet je dan? Naar buiten? Stom! Fietsen? Duh! Hond uitlaten? Moetdat?! Eten klaarmaken? Ik heb al gegeten! Kamer opruimen? Nah, nergens voor nodig!
En er waren wel zaken waar ze enthousiast voor gemaakt konden worden (schutting verven, vissen, vakantieplannen maken, etc), maar als er dan verteld werd wat de voorbereidingen inhielden (schuren/plamuren/schoonmaken, visdraad uit de knoop halen, lijstjes maken,etc), was het natuurlijk veel minder leuk. Nog een zucht.
Naast onze vakantie in juli, had ik wel af en toe een middag vrij en porde hen dan wel op en dan doken we in de rivier, in een winkel voor schoolspullen of in een middag lang spelletje Monopoly.
En heeel af en toe kwamen ze op de radio helpen, of zaagsel vegen bij Tijs op de zaak.
Nou ja, we hebben het, alle vier, overleefd.
Ook een verschil met andere jaren, was het feit dat Tijs zowaar langer dan 1 dag vrij heeft genomen. Wij zijn een week weg geweest. En echt weg geweest van de bewoonde wereld. Kamperen in het wild, in Waterton (zuid-Alberta), zonder bereik van mobieltje. Tijs had een beetje afkick-verschijnselen op de eerste dag van de vakantie, maar het onbereikbaar zijn wende toch snel.
En we hebben een heerlijke week gehad in Waterton. De Rockies zijn hier ruiger en door het grote meer bij Waterton Town ziet het er weer heel anders uit dan elders in de bergen. Ook zijn hier veel wilde bloemen, wat dan weer mooie plaatjes geeft. En je hebt hier veel meer beren. In totaal hebben we er zeker 7 gezien. Waaronder een moederbeer met 3 kleintjes. En dat is een unicuum, want beren hebben meestal maar 2 jongen. Erg leuk & bijzonder om te zien. Op een avond (net voor de schemering - de beste tijd om wildlife te spotten) rijden we langzaam op de weg van de camping naar het dorp en Martin zegt dat ie een ezel ziet. Een ezel? We rijden een stukje terug en turen naar de plek die Martin aanwijst. En daar staat dan een moose (eland)! Hij loopt op van die lange benen het water in. Apart beest hoor.
We hebben veel gewandeld, gelezen, gepraat, geslapen, spelletjes gedaan, foto's gemaakt. De 3 mannen hebben zelfs een grote berg beklommen. Ik ga niet mee omdat iemand op de hond moet passen ...... ;o)
Deze zomer krijgen we bezoek vanuit NL, van mensen die we alleen maar kennen via internet. Twee gezinnen die ook in Canada willen wonen en die zich komen orienteren. Via e-mails al kennis gemaakt met elkaar, maar nu gaan we elkaar dan in levende lijve ontmoeten. En het blijft heerlijk om anderen dit mooie land te laten zien en vooral die plekjes die voor ons speciaal zijn, en waar de gemiddelde toerist niet komt. Het ene gezin nemen we mee naar Cataract Creek en Cat Creek en het andere gezin leiden we naar Blue Rock en Sheep River Falls. Voor ons een van de mooiste plekjes in onze achtertuin (Kananaskis). We zijn trots op 'ons' land en showen het graag.
Zoals gezegd, de zomer was anders dan andere jaren. Niet slechter of beter, gewoon anders. Ik vond het heerlijk dat we een keer echt op vakantie zijn geweest, maar vakantie in Canada betekent hooguit een week of anderhalf vrij. Vier weken vrij en dan lekker naar Spanje, Frankrijk of Italie is gewoon niet de norm. Ja, dat missen we wel, een 'echte' zomervakantie. Onze eerste zomer in dit land was ik nog niet aan het werk en toen was ik dus wel de hele zomer thuis, maar Tijs had toen net een baan gevonden, dus die had geen vrij. Sindsdien is er een baan gekomen waarbij je nu eenmaal maar 10 dagen per jaar vrij krijgt en voor Tijs is het weer anders, zo met een eigen zaak.
Maar we klagen niet. Vanaf volgend jaar heb ik 15 dagen vrij (wow) en met al mijn overuren, kom ik wel aan 20 dagen en met de zaak gaat het steeds beter, dus we hebben goede hoop.
donderdag 9 september 2010
Yep, we leven nog
Gewoon even een teken van leven.
Nu de zomervakantie voorbij is, en we weer in een ritme komen, ga ik hierbij plechtig beloven dat ik ongelooflijk mijn best ga doen om mijn blog up to date te houden. Ik ga heeeel veeel stukjes schrijven, zodat jullie tenminste echt op de hoogte zijn.
Wat gaat komen :
Zomer 2010 (een verslag van onze zomer)
Rens (zoals beloofd komt er absoluut een verslag over Rens)
Rotonde (dit laat ik nog lekker vaag, maar het wordt een goeie!)
Michael (verslag van het concert)
Radio (rotte allemaal dom en idioot - organisatie = verslag van mijn recente ervaringen op mijn werk)
Tijs
Dus, hou het in de gaten. Er komt van alles aan!!
Nu ga ik me weer even gedragen op mijn werk.
'Spreek' jullie snel.
Nu de zomervakantie voorbij is, en we weer in een ritme komen, ga ik hierbij plechtig beloven dat ik ongelooflijk mijn best ga doen om mijn blog up to date te houden. Ik ga heeeel veeel stukjes schrijven, zodat jullie tenminste echt op de hoogte zijn.
Wat gaat komen :
Zomer 2010 (een verslag van onze zomer)
Rens (zoals beloofd komt er absoluut een verslag over Rens)
Rotonde (dit laat ik nog lekker vaag, maar het wordt een goeie!)
Michael (verslag van het concert)
Radio (rotte allemaal dom en idioot - organisatie = verslag van mijn recente ervaringen op mijn werk)
Tijs
Dus, hou het in de gaten. Er komt van alles aan!!
Nu ga ik me weer even gedragen op mijn werk.
'Spreek' jullie snel.
donderdag 3 juni 2010
Martin
Ja, een stukje helemaal over Martin. Er is namelijk veel over Martin te vertellen en hij maakt veel mee.
Allereerst is Martin dit schooljaar natuurlijk op de Middle School, en niet meer op de 'school voor kleine kinderen'. Dat was al een hele verbetering, vond Martin. Toen we het '10 minuten gesprek' hadden met de juf in oktober, vertelde zij ons dat ze Martin wat meer opdrachten ging geven, want ze had toch wel sterk het gevoel dat Martin zich verveelde. Halleleja!! Eindelijk een leerkracht die ziet wat ik al jaren roep. En ik bedoel echt niet dat ik vind dat mijn zoon een genie is (verre van), maar ik weet wel dat Martin erg over dingen nadenkt en graag dingen wil weten en wil uitzoeken en meer wil doen (dat ie de 'waarom-fase' nooit is ontgroeid, zeg maar). Dit zag (en ziet) zijn juf dus ook en ze is gelijk begonnen met Martin veel voorbereidend werk voor de lessen te laten doen. Klinkt alsof ze het erg makkelijk voor zichzelf ging maken, maar hoe dan ook : Martin vindt het geweldig. En ze doet het ook op een leuke manier, zodat Martin niet gelijk het lieverdje van de juf is (want dat was wel mijn angst). Dus Martin ging thuis veel zaken op de computer uitzoeken en kreeg vooral met wiskunde extra sommen te doen. Gewoon om hem goed bezig te houden. En we zagen hem groeien.
In april hadden we weer een gesprek met de juf. En tijdens dit gesprek stelde de juf voor dat Martin volgend schooljaar maar in de "Pre-Advanced Placement Program" moet. Dit betekent dat Martin wel gewoon in Grade 7 zit, maar in een klas met alleen maar leerlingen die graag verder willen en meer willen leren en zo. Een klas vol martins dus. Dit is een programma dat hij dan zal volgen tot aan de universiteit. Dus, als hij dat wil, zal hij altijd in een pre advanced placement klas zitten op de Middle School en op de Highschool. We hebben een aparte informatie avond op school hierover en we hebben een gesprek met Martin. Hij wil zeker de uitdaging aangaan en dus geven we hem op voor deze aparte klas. Maar dat gaat niet zomaar. Martin moet een CV opstellen over wat hij bereikt heeft tot nu toe, waarom hij aan dit programma wil deelnemen en wat zijn doelen zijn voor de komende 2 jaar. Daarnaast moeten de ouders een brief schrijven over hun bereidheid om hun kind te helpen en over hun verwachtingen van de school en van hun kind. We moeten daar echt wel even een avond voor gaan zitten. Het voelt ontzettend goed dat dit zo serieus wordt aangepakt. Maar het belangrijkste gevoel is dat we ontzettend trots zijn.
In mei moet Martin een spreekbeurt houden voor de klas. Hij kiest voor het onderwerp : de verschillen tussen Canada en Nederland. Eerst eens brainstormen over welke verschillen er allemaal zijn en dan eens kijken welke we gaan gebruiken. Martin maakt een lijst en die is onder te verdelen in de verschillen in -feiten, -sport, -school, -dagelijks leven. Hij oefent een beetje en gaat dan de spreekbeurt voor de klas houden. Juf vindt het onderwerp wel interessant, maar wil niet dat Martin het opleest. Nog een paar keer echt oefenen en dan mag hij nog een keer zijn spreekbeurt geven. Van elke klas mogen er 2 leerlingen hun spreekbeurt nog een keer doen voor de hele school, en Martin wordt uitgekozen, samen met nog een meisje uit zijn klas, om hun klas te vertegenwoordigen in deze 'wedstrijd'. Martin is erg zenuwachtig maar wordt toch nog 2e (van alle leerlingen van grade 6). En met foto in de krant!
Vanavond was het Kunst Festival op school en Martin moest optreden. Alle leerlingen van Grade 6 gaven een concert. We zijn er heen geweest en het is verbazingwekkend hoe goed dat allemaal al klinkt. Ze spelen allemaal pas sinds september op trompet of saxofoon of dwarsfluit of klarinet etc. En geen saaie liedjes, maar nummers van Queen en "Eye of the Tiger" (van de Rocky film). Ha, en nog herkenbaar ook. Martin speelt trompet en wil dat volgend jaar ook blijven doen en wil dan zelfs lid worden van de school band. Wie had dat nou gedacht?
Verder kan ik nog vertellen dat Martin weer op tennisles zit en al een paar keer met Tijs is wezen tennissen hier in High River op de buitenbaan. Dat hij naar school fietst, maar het toch ook wel erg lekker vindt om mee te rijden met mij als ik met de auto ga. Dat hij dan al vroeg op school is geeft niet want dan duikt hij de bibliotheek in (goh, wat klinkt dat toch nerderig).
En als laatste meld ik dan nog dat Martin graag architect wil worden en laatst een ontwerp heeft gemaakt voor een 'bird hotel'. Na alles op papier te hebben gezet en getekend, gaat ie samen met Tijs het hotel ook echt maken. Het wordt een enorm gebouw met 3 kamertjes met ieder een eigen vogel ingang en een gang en terras. Op het terras is een waterbak en een voederbak. Alles geverfd en toen in elkaar gezet en op een paal in de tuin. En zowaar constateerden we vanmorgen dat in alle drie de kamers 'bezoek' zit in de vorm van mussen. Ze zijn er echt nestjes aan het bouwen en dat is gewedig om te zien. En elke ochtend serveert Martin hen een ontbijtje van wat vogelzaad en broodkruimels.
Okay, Martin wil graag architect worden, maar soms denken we dat ie liever kapper wordt, want hij heeft nu al 3 keer zijn eigen haar geknipt. Of hij wordt een soort zakenman, want hij heeft voor alle drie de keren wel geld gekregen voor zijn stomme actie. Rare weddenschap hoor.
Volgende keer een verslag over Rens.
Allereerst is Martin dit schooljaar natuurlijk op de Middle School, en niet meer op de 'school voor kleine kinderen'. Dat was al een hele verbetering, vond Martin. Toen we het '10 minuten gesprek' hadden met de juf in oktober, vertelde zij ons dat ze Martin wat meer opdrachten ging geven, want ze had toch wel sterk het gevoel dat Martin zich verveelde. Halleleja!! Eindelijk een leerkracht die ziet wat ik al jaren roep. En ik bedoel echt niet dat ik vind dat mijn zoon een genie is (verre van), maar ik weet wel dat Martin erg over dingen nadenkt en graag dingen wil weten en wil uitzoeken en meer wil doen (dat ie de 'waarom-fase' nooit is ontgroeid, zeg maar). Dit zag (en ziet) zijn juf dus ook en ze is gelijk begonnen met Martin veel voorbereidend werk voor de lessen te laten doen. Klinkt alsof ze het erg makkelijk voor zichzelf ging maken, maar hoe dan ook : Martin vindt het geweldig. En ze doet het ook op een leuke manier, zodat Martin niet gelijk het lieverdje van de juf is (want dat was wel mijn angst). Dus Martin ging thuis veel zaken op de computer uitzoeken en kreeg vooral met wiskunde extra sommen te doen. Gewoon om hem goed bezig te houden. En we zagen hem groeien.
In april hadden we weer een gesprek met de juf. En tijdens dit gesprek stelde de juf voor dat Martin volgend schooljaar maar in de "Pre-Advanced Placement Program" moet. Dit betekent dat Martin wel gewoon in Grade 7 zit, maar in een klas met alleen maar leerlingen die graag verder willen en meer willen leren en zo. Een klas vol martins dus. Dit is een programma dat hij dan zal volgen tot aan de universiteit. Dus, als hij dat wil, zal hij altijd in een pre advanced placement klas zitten op de Middle School en op de Highschool. We hebben een aparte informatie avond op school hierover en we hebben een gesprek met Martin. Hij wil zeker de uitdaging aangaan en dus geven we hem op voor deze aparte klas. Maar dat gaat niet zomaar. Martin moet een CV opstellen over wat hij bereikt heeft tot nu toe, waarom hij aan dit programma wil deelnemen en wat zijn doelen zijn voor de komende 2 jaar. Daarnaast moeten de ouders een brief schrijven over hun bereidheid om hun kind te helpen en over hun verwachtingen van de school en van hun kind. We moeten daar echt wel even een avond voor gaan zitten. Het voelt ontzettend goed dat dit zo serieus wordt aangepakt. Maar het belangrijkste gevoel is dat we ontzettend trots zijn.
In mei moet Martin een spreekbeurt houden voor de klas. Hij kiest voor het onderwerp : de verschillen tussen Canada en Nederland. Eerst eens brainstormen over welke verschillen er allemaal zijn en dan eens kijken welke we gaan gebruiken. Martin maakt een lijst en die is onder te verdelen in de verschillen in -feiten, -sport, -school, -dagelijks leven. Hij oefent een beetje en gaat dan de spreekbeurt voor de klas houden. Juf vindt het onderwerp wel interessant, maar wil niet dat Martin het opleest. Nog een paar keer echt oefenen en dan mag hij nog een keer zijn spreekbeurt geven. Van elke klas mogen er 2 leerlingen hun spreekbeurt nog een keer doen voor de hele school, en Martin wordt uitgekozen, samen met nog een meisje uit zijn klas, om hun klas te vertegenwoordigen in deze 'wedstrijd'. Martin is erg zenuwachtig maar wordt toch nog 2e (van alle leerlingen van grade 6). En met foto in de krant!
Vanavond was het Kunst Festival op school en Martin moest optreden. Alle leerlingen van Grade 6 gaven een concert. We zijn er heen geweest en het is verbazingwekkend hoe goed dat allemaal al klinkt. Ze spelen allemaal pas sinds september op trompet of saxofoon of dwarsfluit of klarinet etc. En geen saaie liedjes, maar nummers van Queen en "Eye of the Tiger" (van de Rocky film). Ha, en nog herkenbaar ook. Martin speelt trompet en wil dat volgend jaar ook blijven doen en wil dan zelfs lid worden van de school band. Wie had dat nou gedacht?
Verder kan ik nog vertellen dat Martin weer op tennisles zit en al een paar keer met Tijs is wezen tennissen hier in High River op de buitenbaan. Dat hij naar school fietst, maar het toch ook wel erg lekker vindt om mee te rijden met mij als ik met de auto ga. Dat hij dan al vroeg op school is geeft niet want dan duikt hij de bibliotheek in (goh, wat klinkt dat toch nerderig).
En als laatste meld ik dan nog dat Martin graag architect wil worden en laatst een ontwerp heeft gemaakt voor een 'bird hotel'. Na alles op papier te hebben gezet en getekend, gaat ie samen met Tijs het hotel ook echt maken. Het wordt een enorm gebouw met 3 kamertjes met ieder een eigen vogel ingang en een gang en terras. Op het terras is een waterbak en een voederbak. Alles geverfd en toen in elkaar gezet en op een paal in de tuin. En zowaar constateerden we vanmorgen dat in alle drie de kamers 'bezoek' zit in de vorm van mussen. Ze zijn er echt nestjes aan het bouwen en dat is gewedig om te zien. En elke ochtend serveert Martin hen een ontbijtje van wat vogelzaad en broodkruimels.
Okay, Martin wil graag architect worden, maar soms denken we dat ie liever kapper wordt, want hij heeft nu al 3 keer zijn eigen haar geknipt. Of hij wordt een soort zakenman, want hij heeft voor alle drie de keren wel geld gekregen voor zijn stomme actie. Rare weddenschap hoor.
Volgende keer een verslag over Rens.
Abonneren op:
Posts (Atom)
